III SA/Po 1077/16

Dnia 9 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., którą organ ten wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w stosunku do niego toczy się kilkadziesiąt postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Ponadto wskazał, że wszczęto wobec niego postępowanie egzekucyjne na sumę w łącznej wysokości [...] zł, tak więc powiększenie sumy zadłużenia poważnie zagrozi wypłacalności. Mając to na uwadze wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej. Sama bowiem utrata płynności finansowej, możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych, w istocie będzie skutkować niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozić będzie upadłością. Wysoce prawdopodobnie, w ocenie strony, jest przy tym to, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Skarżący podniósł jednocześnie, że jest ciężko chory, od czerwca 2015 roku jest niezdolny do pracy i uniemożliwia mu to efektywne prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Samo twierdzenie, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne oraz szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie świadczy w żaden sposób o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że skarżący nie zobrazował aktualnej kondycji finansowej, a w konsekwencji nie wykazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożył również wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jego majątku, nie przedstawił choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną i udokumentowaną sytuacją majątkową strony może natomiast doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na ocenę tę bez wpływy pozostaje wskazana przez skarżącego choroba powodująca niezdolność do pracy, która także – co warte podkreślenia – nie została w żaden sposób udokumentowana. Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji również nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.