III SA/Po 108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 08 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. C. reprezentowanego przez kuratora adw. M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – T. C.– reprezentowany przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu – adw. M. M. wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. We wskazanej skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, z uwagi na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący od 2012 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie uzyskuje dochodów. Pełnomocnik nie ma wiedzy aby skarżący pracował lub uzyskiwał dochody z innych źródeł. Wobec skarżącego toczy się 31 postępowań administracyjnych w sprawie określenia zobowiązań w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, których szacunkowa kwota sięga prawie milion złotych. Kurator reprezentujący skarżącego nie ma wiedzy na temat majątku posiadanego przez nieobecnego (skarżącego) i podniósł, że nie ma środków finansowych na ewentualne pokrycie zobowiązania w podatku akcyzowym ustalonym w toku niniejszego postępowania. Wykonanie decyzji wywoła katastrofalne skutki i w istotny sposób pogłębi trudną sytuację skarżącego i zagrozi niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Należy mieć nadto na uwadze, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zwrotu należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrot oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. Uiszczona należność podlega zwrotowi w przypadku uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji wobec braku wyczerpującego wyjaśnienia na czym miałaby polegać szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, należało przyjąć, że złożony wniosek o jej wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.