III SA/Po 1110/14

Dnia 2 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku leśnym za 2014 rok I. oddala skargę, II. przyznaje adw. J. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...],- ([...]) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] ustalił S.W. łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie [...] zł, z tytułu podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego za 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, w wyniku przeprowadzonego postępowania i w oparciu o zgromadzone dokumenty (w tym informację w sprawie podatku leśnego złożoną w 2012 r. oraz informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego złożonych w 2013 r., które organ uznał za aktualne, bowiem podatnik nie złożył ich korekty) ustalił, że: 1. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, natomiast zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają budynki gospodarcze wykorzystywane na cele rolnicze o pow. [...] m2 (art.7 ust.1 pkt 4 ustawy o podatku od nieruchomości), których właścicielem jest S.W., 2. zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji w sprawie podatku rolnego podatnik jest właścicielem gruntów rolnych o pow. [...] ha ( RV- [...] ha, RVI-[...] ha, RSV- [...] ha, RBrV-[...] ha, PsV-[...] ha), zwolnionych z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku rolnym, 3. strona jest również właścicielem lasu o pow. [...] ha, znajdującego się na działce nr [...] . Taka klasyfikacja gruntu i jego powierzchnia wynika wprost z zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z obowiązującego uproszczonego planu urządzenia lasów dla Gminy K. na okres 01.01.2010 do 31.12.2019 r. las ten jest zalesiony sosną w wieku 50 lat i jako taki nie podlega zwolnieniu z tytułu wieku ( art.7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku leśnym). Wójt Gminy wskazał na treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, z którego wynika, że o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym w przypadku, gdy dane zawarte w informacji o lesie (las o pow. [...] ha) są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków (las o pow. [...] ha ), rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów w postępowaniu podatkowym mają zapisy wynikające z tej ewidencji - zgodnie z art. 21 prawo geodezyjne kartograficzne oraz art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy o podatku leśnym. Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż grunty o powierzchni [...] ha oznaczone są jako "Ls". Jednocześnie z uproszczonego planu urządzenia lasu dla gminy K. na lata 01.01.2010 do 31.12.2019 r. wynika, że podatnik jest właścicielem terenu zalesionego sosną w wieku 50 lat ( karta 3 i 12 akt). Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Przy czym, stosownie do art. 18 ust. 4 ustawy o lasach wiek lasu określony jest w planie urządzenia lasu. Powierzchnia i granice lasu wynikające z planu urządzenia lasu są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w ustawie o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku leśnym, lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat są zwolnione od podatku leśnego. Organ ustalił, na podstawie uproszczonego planu urządzenia lasu, podatek leśny z tytułu własności lasu o powierzchni [...] ha w wieku drzewostanu powyżej 40 lat. Wójt Gminy stwierdził ponadto, że jeżeli podatnik kwestionuje przyjętą do opodatkowania powierzchnię lasu, to powinien doprowadzić do jej zmiany w odrębnym postępowaniu i przed innym organem. Wprawdzie podatnik próbował to uczynić, ale właściwy do tego organ odmówił wprowadzenia aneksem zmian do planu urządzenia lasu. Oznacza to, że po przeprowadzonych oględzinach organ administracyjny do tego uprawniony (Starostwo Powiatowe) nie zmienił zaklasyfikowania gruntów leśnych i utrzymał w mocy zapisy w planie urządzenia lasu. Organ zauważył również, że w toku postępowania podatkowego podatnik nie udowodnił, iż przedmiotowy las jest w wieku do 40 lat. W tej sytuacji jedynym miarodajnym dokumentem potwierdzającym wiek i wielkość lasu jest ewidencja gruntów i budynków oraz uproszczony plan urządzenia lasu. W odwołaniu od powyższej decyzji S.W. zakwestionował wymiar podatku leśnego. Podał, że w dniu [...].02.2013 r. na jego wniosek Starostwo Powiatowe w T. przeprowadziło oględziny działki [...] w celu określenia wieku lasu. Odmówiono jednak dokonania zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Dodatkowo pismem z dnia [...].02.2013 r. Nadleśniczy Nadleśnictw T., działając na wniosek Starostwa Powiatowego, przedłożył opis taksacyjny lasu po lustracji terenowej przeprowadzonej przez leśniczego leśnictwa Linne. Podatnik zauważył, że z przedmiotowego pisma wynika, iż 60% lasu to podszyt, a 40% drzewostan, w którym 20% drzewostanu to drzewa poniżej 40 lat, a około 10% lasu to drzewostan powyżej 40 lat. W tej sytuacji, zdaniem odwołującego, organ nieprawidłowo ustalił podatek leśny, pomijając fakt, że 60% lasu to podszyt. W jego ocenie, organ w celu rozstrzygnięcia powyższych nieprawidłowości, powinien przeprowadzić oględziny lasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2014r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w całości podzieli ustalenia i argumentację organu I instancji. Kolegium wskazało ponownie na treść art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 1 ust. 1 i art. 3 ustawy o podatku leśnym, z których wynika, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku leśnego, obowiązany jest uwzględnić dane – w tym klasyfikację i wielkość gruntu, zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak ustalił organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty o powierzchni [...] ha oznaczone są jako "Ls". Jednocześnie z uproszczonego planu urządzenia lasu dla Gminy K. na okres 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2019 roku, wynika że podatnik posiada teren leśny o pow. [...] ha zalesiony sosną w wieku 50 lat. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. W zaistniałym zatem stanie faktycznym i prawnym w sytuacji, gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu, organ podatkowy przy wymiarze podatku leśnego nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie podstawy opodatkowania, sprzecznych z danymi zawartymi w planie. Ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Organ podatkowy nie jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji ani też nie jest uprawniony do zmiany tych danych z urzędu, nie może również weryfikować poprawności dokonanej klasyfikacji gruntów. Zatem, skoro podatnik kwestionuje dane z ewidencji gruntów i budynków, to powinien wszcząć procedurę w celu ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.W. powołał zarzuty tożsame w swej treści z zawartymi w odwołaniu. Ponownie zakwestionował ustalony przez organy obu instancji podatek leśny. Jego zdaniem organy błędnie uznały, że wiek przedmiotowego lasu wynikający z planu urządzenia lasu dla Gminy K. nie kwalifikuje się do zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym. Podatnik zauważył, że z przedłożonego wraz ze skargą opisu taksacyjnego lasu wynika, że w 60% to podszyt, a w 40% tylko 10% stanowią drzewa powyżej 40 lat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), określanej dalej jako: p.p.s.a., której art. 134 § 1 wskazuje, że Sąd orzekając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze ani też powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Decyzja w sprawie łącznego zobowiązania płatniczego za rok 2014 nie narusza ani ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r., Nr 136, poz. 969, ze zm.), ani ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, ze zm.) czy też ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682, ze zm.). Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi ocena, czy skarżący jest uprawniony do skorzystania ze zwolnienia od podatku leśnego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 465). Zgodnie z powołanym przepisem zwalnia się od podatku leśnego lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Natomiast stosownie do ust. 2 przytoczonego wymienionego wyżej przepisu, lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, ze zm.) wynika zasada, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy czym stosownie do art. 20 ust. 3a wskazanej ustawy ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że wymienione dane w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 Op.). Natomiast w art. 3 ustawy o podatku leśnym określono podstawę opodatkowania podatkiem leśnym, którą stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1153) stanowi dodatkowo, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Zgodnie z art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy o lasach plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów. Oznacza to, że dla lasów, które mają sporządzony plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu, wiek lasu ustalany jest na podstawie zapisów tych planów. Zgodnie bowiem z powyżej powołanym przepisem, plan urządzenia lasu zawiera w szczególności zestawienie powierzchni lasów według klas wieku. W konsekwencji dane zawarte w planie urządzenia lasu umożliwiają ustalenie, jakie obszary lasu mogą korzystać ze zwolnienia od podatku leśnego (L. Etel, Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. Lex, 2012). Z powyższych regulacji wynika, że granice, powierzchnia i wiek lasów określone w planie urządzenia lasów lub uproszczonym planie urządzenia lasu mają także znaczenie z punktu widzenia prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, której dane są podstawą wymierzenia podatku leśnego. W konsekwencji zasadnie Kolegium stwierdziło, że organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, a także wykorzystujące informacje z tej ewidencji, a więc organy podatkowe nie mogą ani prowadzić własnych ustaleń co do granic i powierzchni lasu, ani orzekać wbrew treści tych planów (B. Rakoczy, Ustawa o lasach. Komentarz, Lex, 2011). NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2008 r., I OSK 846/07 (LEX nr 496164) zauważył, że wynikająca z planu urządzenia lasu jego powierzchnia i granice są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z 1991 r. o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2007 r., I OSK 454/06 (LEX nr 362471), przyjmując, że nałożony przepisem art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) obowiązek uwzględniania planów urządzenia lasu oznacza wyłącznie, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Wskazać należy również na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 669/09 (LEX nr 531628) w tezie którego Sąd podniósł, że w sytuacji, gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu, organ podatkowy przy wymiarze podatku leśnego nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie podstawy opodatkowania, sprzecznych z danymi zawartymi w planie. Mając na uwadze powyższe, zasadnie organy obu instancji ustaliły skarżącemu wymiar podatku leśnego za 2014 r. w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz na podstawie informacji zawartej w załączonym do akt uproszczonym planie urządzenia lasów dla obrębu Żdżary gmina K. na lata 01.01.2010 r. do 31.12.2019 r. Ze znajdującej się na k. 4 akt administracyjnych informacji o działce wynika, że na przedmiotowej działce oznaczonej nr [...] znajduje się las o powierzchni [...] ha. Z kolei w załączonym do akt administracyjnych uproszczonym planie urządzenia lasu opisano zalesienia przedmiotowej działki wskazując, że główny gatunek to sosna, a wiek 50 lat. W tej sytuacji, bezzasadne są zarzutu skarżącego o nieprawidłowym określeniu wieku lasu i niezastosowaniu przez organy zwolnienia z podatku. Wbrew stanowisku strony, opis taksacyjny lasu zawarty w przedłożonym wraz ze skargą piśmie Starostwa Powiatowego w T. z dnia [...].02.2013 r., nie może być – zgodnie z powołanymi przepisami – podstawą wymierzenia podatku leśnego. Słusznie Wójt Gminy zwrócił uwagę, że pomimo starań podatnika, odmówiono mu sporządzenia aneksu zmieniającego zapisy uproszczonego planu urządzenia lasu dotyczące przedmiotowej działki 156. Oznacza to, że po przeprowadzonych oględzinach organ administracyjny do tego uprawniony, nie zmienił zaklasyfikowania gruntów leśnych i utrzymał w mocy zapisy w planie urządzenia lasu. Jedynie w przypadku lasów, dla których nie sporządzono planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, wiek lasu może zostać ustalony na podstawie oświadczenia podatnika złożonego w trybie art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej, którego wiarygodność podlega ocenie organu podatkowego (L. Etel, Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. Lex, 2012). Wymaga zatem ponownie podkreślić, że możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości pojawi się dopiero wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I Sa/Gd 642/14). Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą, w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. W świetle powyższych rozważań Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Tym samym skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. 2013, poz. 461).