III SA/Po 1116/15

Dnia 13 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Marek Sachajko Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. G. (dalej: "strona") od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. (organ odwoławczy, za organem pierwszej instancji, omyłkowo wskazał jako datę wydania decyzji - [...] czerwca 2015 r., zob. postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki – przyp. tut. Sądu), nr [...], o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej w [...] zwrócił się do Starosty [...] o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania J. G. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa w [...] prowadziła postępowanie przygotowawcze przeciwko stronie podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 Kodeksu karnego. W toku postępowania stwierdzono u J. G. organiczne zaburzenia osobowości oraz szereg chorób somatycznych, w tym udar mózgu, cukrzycę oraz schorzenia kardiologiczne. Zdaniem Prokuratora nasuwa to poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony i jej sprawności psychofizycznej jako kierującego pojazdem. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Starosta K. zawiadomił J. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Starosta K. skierował go na badania lekarskie. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2015 r. uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie tylko w ogóle nie zawiera uzasadnienia, lecz nadto jako jej podstawę materialnoprawną podano art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie precyzując, czy powodem skierowania na badania są przesłanki określone w lit. a czy lit. b tej regulacji. Starosta K. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b oraz art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, skierował J. G. – posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T - na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ pierwszej instancji wskazał, że po dokonaniu analizy informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia J. G. zawartej we wniosku Prokuratora oraz opinii sądowo-psychiatrycznej uznać należy, że stwierdzone schorzenia nasuwają istnienie uzasadnionych wątpliwości co do jego stanu zdrowia. Podkreślił, że dopiero badania lekarskie wykażą istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej J. G., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie: 1) art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, 2) art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji bez przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego, 3) art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nie wskazaniu dowodów i przesłanek, w oparciu o które organ uznał, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, 4) art. 8 w zw. z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji bez uprzedniej informacji o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, 5) art. 7 Konstytucji RP i art. 6 w zw. z art. 138 § 2 zd. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności, jakie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nakazało wziąć pod uwagę w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu odwołujący podkreślił zwłaszcza, że jego obecny stan zdrowia nie uzasadnia powzięcia wątpliwości, co do możliwości bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sam organ nie wyjaśnił jakie schorzenia są przyczyną tego rodzaju wątpliwości, co zostało już raz przez Kolegium zakwestionowane. W ocenie odwołującego także zebrany w sprawie materiał dowodowy, to jest opinia sądowo-psychiatryczna z dnia [...] sierpnia 2014 r., nie daje podstaw do skierowania na badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w powołaniu na art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, wskazało, że w sprawie informacje o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia odwołującego organ pierwszej instancji powziął na podstawie wniosku Prokuratora z Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz załączonej do niego opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. Z opinii tej wynika, że biegli lekarze specjaliści psychiatrzy rozpoznali u J. G. występowanie organicznych zaburzeń osobowości. Stwierdzono w niej, że na podłożu schorzeń somatycznych (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, choroba niedokrwienna serca, udar mózgu), nadużywania substancji typu alkohol i leki uzależniające, doszło do powstania uszkodzeń OUN o charakterze organicznym. Stwierdzono również u odwołującego występowanie zaburzeń sfery kontrolno-hamującej zachowanie. Ponadto, pojawiły się zaburzenia emocjonalne takie jak łatwość popadania w złość, nadmierna drażliwość, wybuchowość, zaleganie negatywnych emocji. Odwołujący zażywa także leki psychotropowe, które regulują zmieniony rytm okołodobowy, działając nasennie. Zdaniem Kolegium wnioski z przeprowadzonego badania zawarte we wskazanej opinii, wyciągnięte przez lekarzy specjalistów psychiatrów, nasuwają poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia J. G.. Skierowanie na badania lekarskie może przy tym nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii powierzone zostało uprawnionym lekarzom, którzy przeprowadzą stosowne badania i ocenią czy odwołujący jest zdolny do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy uznał, że wprawdzie uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, mimo wskazań zawartych w uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej, nadal nie jest wystarczające, jednak analiza zgromadzony dokumentów prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe i organ drugiej instancji dokonał uzupełnienia wyjaśnienia powodów przemawiających za zastosowaniem art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje przedłożone przez odwołującego zaświadczenia lekarskie sporządzone przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych-kardiologa i lekarza specjalistę ortopedę-traumatologa. Głównym powodem uznania istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia są bowiem stwierdzone u odwołującego organiczne zaburzenia osobowości i uszkodzenia OUN o charakterze organicznym (uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego), a także zażywane przez niego leki psychotropowe działające nasennie. Kolegium nie podzieliło pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, J. G. podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, poprzez bezrefleksyjne oparcie się na wniosku Prokuratora i załączonej do niego opinii sądowo-psychiatrycznej, a przez to niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego i niezebranie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do przedwczesnego skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2) art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, pomimo niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy i brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, a także uzupełnienie tego uzasadnienia przez organ odwoławczy, co pozbawiło skarżącego postępowania dwuinstancyjnego, 3) art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i skierowanie skarżącego na badania lekarskie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki wydania takiej decyzji zawarte w tym przepisie. Skarżący wskazał, że niedopuszczalne jest przenoszenie ustaleń z postępowania karnego do postępowania administracyjnego. Opinia sądowo-psychiatryczna, na której oparł się organ administracji, została sporządzona na potrzeby postępowania karnego. Organ nawet nie podjął się trudu ustalenia, czy została ona przyjęta w toku tego postępowania jako wiążąca, czy też została przez skarżącego zakwestionowana. Nie wiadomo także czy została dopuszczona przez sąd i stała się podstawą jakiegokolwiek orzeczenia. Ponadto, organ administracji publicznej nie podjął się żadnych ustaleń własnych, o których mowa w art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Organ winien przeprowadzić postępowanie celem weryfikacji okoliczności podniesionych przez prokuratora i załączonych przez niego dokumentów. Co więcej, organ pierwszej instancji nienależycie uzasadnił podjętą decyzję niewyjaśniając stanu faktycznego sprawy, co spowodowało pozbawienie skarżącego postępowania dwuinstancyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawę wydanego w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 155 ze zm., dalej: "u.k.p."). Stosownie do tej regulacji starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Starosta wydaje decyzję administracyjną w tym przedmiocie z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych albo na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, o czym stanowi już art. 99 ust. 2 pkt 1 u.k.p. - odpowiednio w lit. a oraz lit. c. Powyżej przywołane regulacje nie określają precyzyjnie, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy uznać trzeba za wystarczające do skierowania go na badania lekarskie. Mowa w nich wyłącznie o tym, że muszą być one "uzasadnione", a okoliczności stanu faktycznego je powodujące winny pochodzić z informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania przez organ administracji zadań własnych albo z zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy. Taka konstrukcja omawianej instytucji pozostawia organowi administracji publicznej możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym przypadku, względem określonych okoliczności faktycznych, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy pozwalają sięgnąć do rozwiązań w niej przewidzianych. Zwrot "uzasadnione zastrzeżenia" należy przy tym interpretować zgodnie z celem ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jedną z istotnych przesłanek bezpieczeństwa ruchu jest bowiem stan zdrowia kierowcy. Od dyspozycji kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu drogowego, a jego niedomagania w tym zakresie są czynnikiem wpływającym na zagrożenie tego bezpieczeństwa. Kierującym pojazdem może być zresztą osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym, a także posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz odpowiedni dokument stwierdzający posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.k.p.). Nie należy przy tym zapominać, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie wydawana jest w celu rozstrzygnięcia "zastrzeżeń co do stanu zdrowia" w aspekcie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. To czy ujawniona niedyspozycja zdrowotna wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdami mechanicznymi oraz czy istotnie ją ogranicza, rozstrzygane jest jednakże nie na tym etapie, a w ramach badań lekarskich, na które kierowca zostaje w ten sposób skierowany. W ramach kontrolowanej sprawy organ administracji publicznej ustalił - w oparciu o informacje pochodzące od Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w [...], w tym przedstawioną opinię sądowo-psychiatryczną z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydaną na okoliczność ustalenia stanu psychicznego i poczytalności skarżącego - że u skarżącego rozpoznano występowanie organicznych zaburzeń osobowości. Na podłożu schorzeń somatycznych (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, choroba niedokrwienna serca, udar mózgu), nadużywania substancji typu alkohol i leki uzależniające, doszło do powstania uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego o charakterze organicznym. U skarżącego stwierdzono także występowanie zaburzeń sfery kontrolno-hamującej zachowanie. Nadto, pojawiły się zaburzenia emocjonalne takie jak łatwość popadania w złość, nadmierna drażliwość, wybuchowość, zaleganie negatywnych emocji. Skarżący zażywa również leki psychotropowe regulujące zmieniony rytm okołodobowy, działające nasennie. Nie budzi wątpliwości prawidłowość oceny organu administracji publicznej dokonanej na tle powyższych okoliczności faktycznych, odnoszących się bezpośrednio do stanu zdrowia skarżącego, że okoliczności te budzą uzasadnione zastrzeżenia co do tego stanu zdrowia, powodując konieczność skierowania skarżącego na badania lekarskie. Skarżący, na obecnym etapie postępowania, nie kwestionuje zresztą - co do istoty - tej oceny, ograniczając się w tym względzie jedynie do ogólnego zakwestionowania, aby w kontrolowanej sprawie zaszły okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b u.k.p. Trzeba wobec tego zauważyć, że wskazane przez organ dolegliwości skarżącego oraz stosowane przez niego środki, nie pozostają bez znaczenia w kontekście przedmiotu badań lekarskich jakie mają być wobec niego przeprowadzone. Z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949) wprost wynika, że w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w zakresie m.in. układu nerwowego, stanu psychicznego i stosowania produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami (§ 4 ust. 1 pkt. 5, pkt 8 i pkt. 11 tego rozporządzenia). Z kolei, oceniając stan zdrowia osoby badanej w zakresie stanu psychicznego uwzględnia się chociażby poważne zaburzenia zachowania spowodowane wiekiem lub zaburzenia osobowości mające negatywny wpływ na ocenę sytuacji, zachowanie lub zdolności adaptacyjne (ust. 5 pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia). Przyjęcie zatem, że dolegliwości skarżącego i stosowane przez niego środki lecznicze - w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego - budzą "uzasadnione zastrzeżenia", pozostaje w zgodzie nie tylko z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, lecz znajduje pełne umotywowanie w regulacjach normatywnych, wskazujących na elementy stanu zdrowia, które mają istotne znaczenie dla oceny istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w ramach mającego mieć miejsce badania lekarskiego. W złożonej do tut. Sądu skardze strona skarżąca zmierza natomiast do podważenia prawidłowości przeprowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania, kwestionując zwłaszcza poprawność oparcia się przez ten organ przy czynionych ustaleniach faktycznych na stanowisku Prokuratora Rejonowego i przedstawionej przez niego opinii sądowo-psychiatrycznej. Prezentowana w tym względzie argumentacja skarżącego nie może odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć zwłaszcza należy, że z żadnego powszechnie obowiązującego przepisu prawa nie wynika niedopuszczalność czynienia przez organ administracji publicznej ustaleń stanu faktycznego istotnych dla rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej – w tym na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b u.k.p. - w oparciu o opinię biegłych sporządzoną na potrzeby postępowania przygotowawczego. Jako dowód należy bowiem dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."). Wyjątku od tej zasady nie ustanawia art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a u.k.p. Jeżeli zatem dany dokument, jak należy traktować opinię biegłych sporządzoną na potrzeby innego postępowania, jest przydatny do poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie, organ administracji publicznej nie tylko może ale i powinien – zważywszy na spoczywający na nim obowiązek dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) – włączyć ten dokument do akt sprawy przeprowadzając z niego postępowanie dowodowe. Skarżący skutecznie nie podważył mocy dowodowej znajdującej się w aktach sprawy opinii sądowo-psychiatrycznej. Nie sposób zatem zarzucić organowi administracji publicznej naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Co równie istotne, poczynione przez organ administracji ustalenia faktyczne nie zostały przez skarżącego na żadnym etapie postępowania, w tym także w skardze do tut. Sądu, skutecznie zakwestionowane. Przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci zaświadczeń lekarskich pochodzą od lekarzy o specjalizacji, która nie obejmuje swym zakresem dolegliwości, które wzbudziły zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego powodując potrzebę skierowania go na badania lekarskie, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium. Dokumenty te zostały bowiem sporządzone przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych-kardiologa i lekarza specjalistę ortopedę-traumatologa, gdy tymczasem powodem zaskarżonego rozstrzygnięcia są przede wszystkim organiczne zaburzenia osobowości i uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, a także zażywane przez skarżącego leki psychotropowe. Tych ostatnich okoliczności skarżący nie podważa. Niezasadny wobec powyższego okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Nie może spowodować uwzględnienia skargi także kolejny podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. Wprawdzie podzielić należy stanowisko, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest lakoniczne i nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, a jedynie finalną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, czym naruszono art. 107 § 3 K.p.a., to nie może to a priori stanowić o niemożliwości merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy. Wyjaśnić trzeba, że skarżącemu w sposób dostateczny zapewniono czynny udział w postępowaniu z czego skarżący korzystał zapoznając się w jego toku ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Podkreślić także należy, że materiał dowodowy (opinia sądowo-psychiatryczna) był skarżącemu już znany co najmniej z postępowania przygotowawczego. Potwierdzeniem powyższego, a zwłaszcza wskazaniem na znajomości przez skarżącego wspomnianej opinii sądowo-psychiatrycznej, jest treść odwołania od decyzji Starosty [...], w której skarżący przywołuje poszczególne jej fragmenty. Ze stanowiska skarżącego, prezentowanego zarówno wówczas, jak i na obecnym etapie postępowania, nie wynika z kolei, aby w sprawie istniały jeszcze inne, istotne okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy. Chociaż lakoniczne uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej ograniczyło prawo skarżącego do zapoznania się z motywami zawartego w niej rozstrzygnięcia, stanowiąc o uchybieniu art. 15 K.p.a., to w realiach kontrolowanej sprawy nie sposób uznać, aby mogło to mieć istotny wpływ na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.