III SA/Po 1123/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i C. W petitum skargi na powyższą decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący podniósł, że cofnięcie uprawnień pozbawi go możliwości wykonywania pracy zarobkowej. Jest on przedsiębiorcą prowadzącym własną działalność gospodarczą w zakresie naprawy i konserwacji maszyn, przy której posiadanie prawa jazdy jest niezbędne do jej wykonywania. Skarżący podkreślił przy tym, że jest jedynym żywicielem rodziny, mającym na utrzymaniu żonę i dwójkę dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy przy tym zauważyć, że z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Skarżący tymczasem nie wykazał, aby została spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołał się co prawda na pozbawienie go możliwości wykonywania pracy zarobkowej, jednakże jednocześnie nie tylko w ogóle nie udokumentował faktu wykonywania działalności gospodarczej, lecz nadto przedstawił na tyle ogólny jej opis, że nie jest możliwe stwierdzenie w sposób obiektywny, że jej wykonywanie wymaga od skarżącego posiadania uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, a także że przy jej wykonywaniu skarżący nie może posłużyć się pomocą osób trzecich bądź korzystać z komunikacji zastępczej. Twierdzenia skarżącego w powyższym zakresie są zatem niemożliwe do zweryfikowania. Konieczne jest wobec tego podniesienie, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne w systemie CBOSA). Strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.