III SA/Po 1225/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenny Kosewskiej po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B., C. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę C. K. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J. B. i C. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych przez J. B. w toku prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga C. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przytoczony przepis przewiduje zatem, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego, a drugą stanowią podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Legitymację C. K. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należy wywodzić z przepisu prawa. "Interes prawny" podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się bowiem w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków strony stosunku prawnego (zob. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 728/08). Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Skarga wniesiona przed podmiot, który a limine nie posiada legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Innymi słowy, sytuacja z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zachodzi w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który nie jest uprawniony do wniesienia skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt II FSK 1337/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że C. K. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Postępowanie egzekucyjne, w toku którego wydano zaskarżone postanowienie, toczyło się wyłącznie w stosunku do J. B., na którym ciążył obowiązek pieniężny z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. Z tego powodu W. M. wystawił względem niego administracyjny tytuł wykonawczy (k. 8 akt egzekucyjnych). Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zastosował względem J. B. środek egzekucyjny (k. 5). Tym samym zaskarżony akt dotyczył wyłącznie sfery praw i obowiązków J. B., który złożył w dniu 20 marca 2015r. zarzuty w sprawie prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego. (k. 10) Na marginesie należy dodać, że w przypadku skierowania egzekucji do majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonki lub w stosunku do majątku osobistego małżonki zobowiązanego, skarżącej przysługiwałoby prawo złożenia – odpowiednio – zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego albo wniosek o wyłącznie prawa majątkowego spod egzekucji (art. 33 oraz art. 38 § 1 w zw. z art. 27c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2016 r., poz. 599 z późn. zm.). Wówczas małżonka zobowiązanego, posiadając interes prawny, mogłaby wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wydane we wskazanych sprawach postanowienia organu egzekucyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 i art. 50 § 1 p.p.s.a.). Z powyższych przyczyn w niniejszym przypadku skarga C. K., jako niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji.