III SA/Po 1241/16

Dnia 21 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł. W treści skargi sporządzonej przez radcę prawnego zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Wykonanie decyzji o dotkniętej poważnymi wadami oznacza konieczność zapłaty olbrzymiej kwoty pieniężnej, którą skarżąca w tej chwili nie dysponuje. Wszczęcie egzekucji narazi skarżąca na niepotrzebne koszty i niedogodności. Na poparcie argumentacji wniosku przedłożone zostały dokumenty obrazujące sytuację finansowa skarżącej. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że strona uzyskuje stały dochód z prowadzenia działalności gospodarczej (64.894,44 zł – 2013 rok, 91.006 zł – 2014 rok oraz 93.442 zł 2015 rok). Organ podkreślił, że skutki finansowe zapłaty wymierzonej kary są normalna konsekwencja jej wymierzenia i, co oczywiste, prowadzą do zmniejszenia majątku. Powołując się na stanowisko naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że przymusowa realizacja obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej jest ze swej istoty dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, ale jest normalną konsekwencją braku dobrowolnego wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 roku, o sygn. akt II OZ 661/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała przesłanek dla udzielenia jej ochrony tymczasowej przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Analiza dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej nie wskazuje na prawdziwość tezy o braku możliwości zgromadzenia środków pieniężnych na dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji. Z przedłożonych dokumentów wynika, że Skarżąca, w okresie od stycznia 2013 roku do marca 2016 roku uzyskał przychód z działalności gospodarczej oraz innych źródeł w wysokości 2.081.812,28 zł. Analiza tej dokumentacji wskazuje, że od ponad trzech lat Skarżąca realizuje przychody na poziomie 53.379,80 zł średniomiesięcznie. W tej sytuacji nie może zasadnie twierdzić, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 618), postanowił jak w sentencji.