III SA/Po 1256/14

Dnia 21 listopada 2014 roku Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi "A" spółka cywilna J. S., J. E. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2014 roku Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2006 roku; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. "A" spółka cywilna J. S., J. E., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca podniosła, że aktualnie nie osiąga dochodu. Wysokość zysku za ostatni rok obrotowy to 71.711,67 zł. Stan kotna bankowego 654,10 zł. Od chwili wszczęcia postępowania podatkowego Skarżąca wstrzymała sprzedaż oleju opałowego, a od grudnia 2011 roku spłaca w ratach zaległości podatkowe w kwocie po 2.500 zł miesięcznie. W bieżącym roku w firmie wykonano inwestycje narzucone przez Urząd Dozoru Technicznego (wymiana zbiornika paliw na dwupłaszczowy, zamontowanie elektronicznego dozoru stanu paliwa, uregulowanie gospodarki ściekami). Wartość przedmiotu zaskarżenia został określona na kwotę 24.328 zł. Wpis od skargi wyniesie 730 zł. Przyznanie prawa pomocy w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych zostało oparte na konstrukcji ograniczonego uznania - prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania - art. 246 §2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270). Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest nieuzasadniony. Analiza treści wniosku oraz dokumentacji załączonej do wniosku nie wskazuje, aby odmowa przyznania prawa pomocy ograniczała realizację prawa do sądu. Przychody z prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2013 wyniosły 3.093.446,22 zł (257.787,18 zł średniomiesięcznie). Spółka osiągnęła zysk w kwocie 71.711,67 zł. Aktualnie Skarżąca osiąga przychody na zbliżonym poziomie, które za okres od stycznia do lipca 2014 roku wyniosły 1.560.205,61 zł, czyli 222.886,51 zł średniomiesięcznie. Uwzględnić należy, że wskazany przychód (222.886,51 zł średniomiesięcznie) to wartość sprzedanych towarów i usług. Z kolei wyciąg z rachunku bankowego skarżącej Spółki wskazuje, że wspólnik J. E. w okresie maj-lipiec 2014 roku przekazał z innego rachunku bankowego na rachunek skarżącej Spółki środki finansowe w wysokości 380.480,00 zł. Natomiast wszystkie wpłaty na rachunek bankowy skarżącej Spółki od 30 maja 2014 roku do 24 lipca 2014 roku wyniosły 499.284,95 zł, czyli około 249.642,47 zł średniomiesięcznie. W tych okolicznościach uznać należało, że skarżąca Spółka nie wykazała braku możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego i to pomimo tego, że wniosła 24 skargi do tutejszego Sądu, a łączna wysokości wpisów od wniesionych skarg to około 13.800 zł, a także pomimo tego, że pełne koszty sądowe we wszystkich sprawach mogą osiągnąć poziom około 23.000 zł. Okoliczność, że za okres od stycznia do lipca 2014 roku Spółka przyniosła stratę (44.920,11 zł) nie decyduje o braku możliwości poniesienia kosztów sądowych. Strata w zakresie prowadzonej działalności jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast braku środków finansowych (porównaj postanowienie NSA z dnia 15 września 2011 roku, sygn. akt I FZ 244/11, Lex nr 898871) Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §2 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.