III SA/Po 1256/15

Dnia 9 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia [...] lipca 2016 r. W dniu [...] lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył w biurze podawczym tut. Sądu opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. We wniosku zawarto wniosek o przyznanie wynagrodzenia adwokatowi. Wniosek nie zawierał oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania adwokatowi wynagrodzenia. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia nie zawierał obligatoryjnego oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] sierpnia 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. do Sądu wpłynął sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że referendarz w swoim postanowieniu wskazał błędną podstawę prawną – jego zdaniem w niniejszej sprawie powinno mieć zastosowanie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), a nie uchylające je rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2016 r., poz. 718), dalej jako P.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie winno znaleźć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Wprawdzie z dniem 1 stycznia 2016 r. przedmiotowe rozporządzenie przestało obowiązywać, jednak należy wskazać, że zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie sprawa została wszczęta przed dniem 1 stycznia 2016 r. Podkreślenia jednak wymaga, że powyższe uchybienie nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. W obu rozporządzeniach bowiem nałożono na pełnomocnika składającego wniosek o przyznanie kosztów złożenie oświadczenia o przepisanej treści. W rozporządzeniu z 2002 r. wymóg ten został wprowadzony w § 20. Nie budzi zaś wątpliwości, że powyższe oświadczenie nie zostało zawarte we wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia. Oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z 2002 r. i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie. Tym samym zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w powoływanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05 (Lex nr 242945), iż brak ten nie może być uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy jedynie ogólnych wymogów pisma procesowego, zdefiniowanych w art. 46 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że powyższy pogląd został wyrażony pod rządami uchylonego rozporządzenia z 2002 r. i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Pogląd też nie traci również na aktualności po 1 stycznia 2016 r. z uwagi na zachowanie wymogu złożenia oświadczenia w dotychczasowym kształcie. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie referendarza sądowego odpowiada zatem prawu. Wprawdzie w jego uzasadnieniu poddano błędną podstawę prawną, jednak odmowa przyznania adwokatowi wynagrodzenia nastąpiła zasadnie z uwagi na brak oświadczenia o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Brak ten natomiast nie mógł być usunięty w drodze wezwania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 § 1 oraz art. 260 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.