III SA/Po 1269/12

Dnia 13 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych – Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółka A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego Spółka A zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołała się na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, a także znaczne niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody majątkowej w wyniku ewentualnego wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących skutkiem wykonania aktu lub czynności. Ciężar wykazania, iż okoliczności wskazane we wniosku istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w jego sytuacji faktycznej, wykonanie decyzji może powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Strona powinna wskazać jednak konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczące o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak powyższych elementów uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niewystarczające jest samo powołanie się na treść powyższego przepisu ze wskazaniem, że w przypadku wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji powstanie znaczne niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody majątkowej dla skarżącej spółki. Rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia, jeżeli strona skarżąca nie wyjaśniła w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresatów zaskarżonych orzeczeń. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej powołał się również na "wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji". Argument powyższy nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może wiązać się z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości tej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 25.04.2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05). W przedmiotowej sprawie poza powyższymi okolicznościami nie powołano żadnych dodatkowych przesłanek odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Skoro nie uprawdopodobniono niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Jednocześnie nie podniesiono argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i orzeczono jak w sentencji postanowienia.