III SA/Po 127/17

Dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie [...] zł. W treści skargi sporządzonej przez radcę prawnego zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu usprawiedliwia argumentacja dotycząca zarzutów skargi podobna do spraw, w których uwzględniono żądania innych skarżących, a także brak jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na automatach. Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 roku, o sygn. akt II OZ 661/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu strona skarżąca nie wywiązała się należycie z obowiązku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zabrakło bowiem wskazania zindywidualizowanych okoliczności dotyczących strony skarżącej, które uzasadniałyby spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności do akt niniejszej sprawy nie zostały złożone dokumenty odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. Skoro Sąd nie dysponuje informacjami na temat aktualnej kondycji finansowej strony skarżącej to nie może rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że wobec skarżącej zmaterializowały się przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, do których to ustawodawca zaliczył niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.