III SA/Po 1273/16

Dnia 30 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Małgorzata Górecka (spr) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi x na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę Postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, ze zm.), art. 1, 17 ust. 1, 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2015r. , poz. 1659) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia x na postanowienie Prezydent Miasta z dnia[...] r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta, będąc w sprawie wierzycielem wydanym postanowieniem przedstawił stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego uznając je za nieuzasadnione. Po doręczeniu [...]upomnienia z dnia[...]., wystawił w dniu [...]r. wobec tego dłużnika tytuł wykonawczy Nr [...] obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania –[...]-pojazdu marki [...] w dniu[...] r. o godz. [...], w kwocie [...]zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę egzekwowanej należności wskazano ustawę o drogach publicznych i Uchwałę Nr [...] Pismem z dnia[...]. dłużnik wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz zarzut nieprawidłowej identyfikacji pojazdu i nieprawidłowej dokumentacji wskazującej na to aby przedmiotowy samochód stał w miejscu strefy płatnego parkowania- w konsekwencji podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Dłużnik wskazywał, że właściwym do identyfikacji pojazdu jest jego numer VIN a nie tablice rejestracyjne. Nadto poddał w wątpliwość uprawnienia funkcjonariuszy Straży Miejskiej do dokonywania zdjęć aparatem fotograficznym niezalegalizowanym, bez posiadania właściwego świadectwa oraz zarzucił, że z wykonanych zdjęć przyjętych za dowód w sprawie w żaden sposób nie wynika, że przedmiotowy samochód stał na miejscu leżącym w strefie płatnego parkowania. Dłużnik wskazał też na to, że jest jednym z dwóch współwłaścicieli przedmiotowego samochodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu powołując się na ustawę o drogach publicznych i zapisy Uchwały [...]wskazał, że Strefa Płatnego Parkowania w [...] obejmuje m.in. pasy drogowe [...] i obowiązkiem kierowcy jest wniesienie opłaty niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu w SPP. Dowodem na uiszczenie tejże opłaty jest bilet parkingowy, który musi być umieszczony za przednią szybą samochodu w sposób umożliwiający jego odczytanie. Wymogu tego nie spełnił dłużnik, co potwierdziła kontrola i wezwanie- raport, który jest wezwaniem do zapłaty. W wezwaniu podane są dane pozwalające na jednoznaczne stwierdzenie gdzie, którego dnia i o której godzinie, samochód o danym numerze rejestracyjnym pozostawał w strefie parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. Z Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, stanowiącego załącznik do w/w uchwały wynikają powyższe obowiązki dla kierującego pojazdem jak i obowiązki kontrolujących, którzy sporządzają raport dokumentując zdarzenie fotograficznie. Dokumentacja fotograficzna, jak każdy dowód ma przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że dłużnik, wzywany o wskazanie użytkowników samochodu w dniach wskazanych w upomnieniu, dowodów w tym zakresie nie przedstawił. Uznając, że to na dłużniku jako właścicielu pojazdu ciąży obowiązek wykazania osoby, używającej samochodu w strefie parkowania we wskazany czas, kiedy nie była uiszczona opłata parkingowa, oraz mając na uwadze fakt, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstał z mocy prawa, organ odwoławczy w braku ustalenia konkretnych użytkowników przedmiotowego samochodu, w danym czasie wskazanych w upomnieniu nie dopatrzył się naruszenia prawa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wystawiony tytuł wykonawczy, obejmował należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój przedmiotowego samochodu, na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta [...]. Skoro[...] (współwłaściciel przedmiotowego samochodu) nie wskazał kto faktycznie parkował przedmiotowy samochód w danym dniu w strefie płatnego parkowania, to zdaniem Kolegium, Prezydent Miasta [...] trafnie wskazał [...] jako zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego identyfikacji przedmiotowego samochodu SKO podało, że na dokumentacji fotograficznej widoczna jest za szybą przedmiotowego samochodu nalepka kontrolna, która zawiera numer rejestracyjny pojazdu. Nalepkę kontrolną jak i tablice rejestracyjne wydaje organ rejestrujący, tak więc w tym przypadku nie sposób było przyjąć, że tablice rejestracyjne zamontowane na samochodzie nie identyfikują jego. Organ odwoławczy uznał więc zarzuty za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pełnomocnik [...] zarzucił postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]naruszenie przepisów procesowych : art. 7,8,9,10,28,77§ 1, 78 §1, 80,84 § 1 ,109 §1 i 131 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przy pominięciu drugiego współwłaściciela przedmiotowego samochodu, nieuwzględnienie zawnioskowanych przez stronę dowodów i naruszenie przepisów prawa materialnego t.j. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7.09.2007r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, poprzez arbitralne uznanie przez organ, iż za pomocą fotografii tabliczki rejestracyjnej auta została dokonana przez organ jego identyfikacja. W odpowiedzi na skargę, powołując argumentację przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w podanym wyżej zakresie. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Prezydent Miasta [...]zaś organem egzekucyjnym Naczelnik Urzędu Skarbowego. , który prowadził postępowanie egzekucyjne skarżącego zam. w[...]. na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Wobec powyższego na podstawie art. 34 §1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014r. , poz. 1619) organ egzekucyjny zobowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela [...]w zakresie zgłoszonych przez dłużnika- skarżącego zarzutów. Stanowisko powyższe wierzyciel wydał w formie objętego badaniem w tym postępowaniu postanowienia z dnia[...] r. i na to postanowienie, zgodnie z art. 34 §2 w/w ustawy dłużnikowi przysługiwało zażalenie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie SKO utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie- stanowisko wierzyciela nieuwzględniające zarzutów. W związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. .1440 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką może ustalić rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, tzn. w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za postój w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5) - jak ma to miejsce w przypadku [...]. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (postój w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inspektora SPP (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania – jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w omawianym przypadku, w dniu [...]r.- którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwał Rady Miasta [...]nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z SPP jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...]zł stanowi (wraz z kosztami upomnienia) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku poniesienia w omawianym przypadku opłaty za postój samochodu osobowego marki [...]w strefie płatnego parkowania. Nadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że występujący w imieniu wierzyciela [...]wystosował wobec skarżącego upomnienie , którego odbiór został potwierdzonym - zgodnie z treścią adnotacji doręczyciela- w dniu [...]r. przez skarżącego będącego adresatem upomnienia. Skarżący nie zareagował na upomnienie, co stało się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego. Odnosząc się kolejno do treści zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zarzut braku udowodnienia przez organ, że nieuiszczenie opłaty za parkowanie dotyczy konkretnie przedmiotowego samochodu, którego współwłaścicielem obok [...] jest skarżący, nie jest zasadny. Rację ma organ, że tablice rejestracyjne identyfikują samochód, co wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (t.j. Dz.U. 2016.1038) - § 18 pkt 2 stanowi, że każdemu pojazdowi przypisuje się jeden numer rejestracyjny. Nadto zważyć należy, że organ dokonuje rejestracji w oparciu o dokumenty, z których wynika tytuł prawny do pojazdu objętego wnioskiem o jego rejestrację i organ ma obowiązek zbadania mocy dowodowej wskazanego dokumentu (własności). W omawianej sprawie dodatkowo numer rejestracyjny widniejący na tablicy rejestracyjnej samochodu był tożsamy z numerem na nalepce kontrolnej tego pojazdu, co zdaniem Sądu teoretyzowanie na temat braku dowodzenia przez organ, że nieuiszczenie spornej opłaty dotyczy danego samochodu, pozbawione jest racji. Podobnie należało ocenić zarzut posługiwania się w dowodzeniu przez organ aparatem fotograficznym, niezalegalizowanym , bez posiadania właściwego świadectwa. Otóż występujący z tym zarzutem nie wskazał w oparciu o jaką podstawę prawną formułuje zarzut braku (a konieczności) wypełnienia wymogu posiadania "właściwego świadectwa" dla aparatu fotograficznego użytego przez kontrolera. Niemniej z Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, będącego załącznikiem do wspomnianej już uchwały Rady Miejskiej[...] wynika, że do kontroli prawidłowego opłacenia czasu parkowania w SPP upoważniony jest wyłącznie kontroler SPP działający na podstawie tegoż Regulaminu. Do obowiązków kontrolera SPP należy m.in. wystawienie wezwań- raportów do uiszczenia opłaty za nieopłacone parkowanie i umieszczenie ich za wycieraczką pojazdu na przedniej szybie oraz sporządzenie dokumentacji fotograficznej nieopłaconych postojów w SPP [...]. Zdaniem Sądu postępowanie kontrolera w omawianej sprawie wynikało z zapisów regulaminowych , które są obowiązującym prawem miejscowym. Odnosząc się do zarzutu, że ze sporządzonych zdjęć nie wynika w żaden sposób, by przedmiotowy samochód stał na miejscu wskazanym jako objęte zakazem parkowania, Sąd ponownie wskazuje na zapisy uchwały i jej załącznika. Skoro w rzeczonej uchwale Rada Miejska [...] określiła w § [...] jakie ulice obejmuje SPP[...], zaś do obowiązków kontrolera SPP w tym przypadku należało sprawdzenie ważności biletów parkingowych w SPP, to niezrozumiałym wydaje Się być sytuacja, w której kontroler SPP wystawia wezwanie- raport w związku z postojem samochodu poza Strefą Płatnego Parkowania- co zdaje się sugerować dłużnik (strona skarżąca). W końcu należy odnieść się do zarzutu istnienia obok skarżącego drugiego współwłaściciela przedmiotowego samochodu. Z treści znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku Centrali Ewidencji Pojazdów i Kierowców Cepik wynika, ze właścicielem przedmiotowego samochodu jest skarżący a współwłaścicielem-[...] . Zapis ten w rozumieniu przepisów prawa cywilnego jest dość niezrozumiały, niemniej ta kwestia nie miała dla rozpoznawanej sprawy znaczenia. Zdaniem Sądu, logiczna wykładnia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje, iż "korzystającym z drogi" w chwili parkowania pojazdu w SPP jest osoba pozostawiająca pojazd w tej strefie (praktycznie osoba kierująca pojazdem), gdyż jest to osoba, która posiada (a przynajmniej powinna posiadać) świadomość parkowania pojazdu w takiej strefie i praktycznie tylko ona może w tym momencie dokonać technicznej czynności dokonania opłaty (poprzez nabycie i zakreślenie biletu parkingowego lub dokonanie opłaty w tzw. parkomacie i umieszczenie tych dowodów w widocznym miejscu w pojeździe). Zasadnym i logicznym zatem było określenie w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy, iż obowiązanym do poniesienia opłaty ("zwykłej") za parkowanie jest "korzystający z drogi publicznej", bowiem kierowany jest on do każdej osoby, która pozostawia pojazd w strefie płatnego parkowania. Jeżeli jednak opłata taka nie zostanie dokonana, a więc powstanie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, wezwanie do jej uiszczenia powinno być kierowane do właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem ww. przepisów przemawia logiczna i celowościowa ich wykładnia. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach, tj. na domniemaniu faktycznym wynikającym z doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, że to przede wszystkim właściciel samochodu z niego korzysta (a więc jest "korzystającym z dróg publicznych"), a ponadto z założenia, iż jeśli właściciel samochodu w danym dniu z niego nie korzystał, to wie kto z pojazdu korzystał – pomija się tu (nie występujące w przedmiotowej sprawie) przypadki kradzieży pojazdu, jak i sytuacje, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej (vide: wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08). Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną (relewantną) przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie - a taki stan przekreśla cele wprowadzenia stref płatnego parkowania, określone w art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla postania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu), a zatem bez znaczenia dla powstania tego obowiązku jest to, kto pozostawił pojazd w strefie, istotne jest natomiast, czyj pojazd to miejsce zajmował. Prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów ustawy o drogach publicznych uzasadnia zatem stwierdzenie, że publicznoprawny obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża właściciela pojazdu (z zastrzeżeniem sytuacji szczególnych, np. udokumentowanej kradzieży pojazdu, czy używania pojazdu na podstawie umowy leasingu z bankiem), a nie osobę, która pozostawiła pojazd w tej strefie. Nie ma więc ani prawnego ani logicznego uzasadnienia, dla ustalania w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym ściągnięcia nieuiszczonych opłat dodatkowych osoby, która pozostawiła pojazd w takiej strefie. Ustalanie takiej osoby byłoby niezbędne w razie naruszenia przepisów o ruchu drogowym, bowiem naruszenie takie może skutkować nałożeniem kary (mandatu) za takie wykroczenie, jednak obowiązek poniesienia omawianej opłaty dodatkowej nie wynika z takiego karalnego zachowania. Wydanie pojazdu przez właściciela do używania innym osobom nie powinno więc mieć - w ocenie Sądu - znaczenia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym opłaty dodatkowej. Stanowić ono może podstawę do ewentualnego żądania zwrotu poniesionej opłaty na drodze postępowania cywilnego, co gwarantuje ochronę praw właściciela pojazdu. Mając powyższe na uwadze wskazanie przez organ administracji skarżącego, bezspornie współwłaściciela przedmiotowego samochodu, jako zobowiązanego do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie tego samochodu w strefie płatnego parkowania, zdaniem Sądu nie narusza prawa. Na skarżącym jako współwłaścicielu ciąży z mocy prawa obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej a skoro w toczącym postępowaniu, nie wykazał w sposób jednoznaczny, kto faktycznie pozostawił w strefie płatnego parkowania przedmiotowy pojazd, we wskazanym w upomnieniu czasie, to prowadzenie wobec niego, jako współwłaściciela pojazdu postępowania egzekucyjnego było w świetle przedstawionej wykładni przepisów ustawy o drogach publicznych i Uchwał Rady Miasta [...] było i jest zasadne. W kwestii nieobjęcia tytułem wykonawczym drugiego współwłaściciela formułowanej dopiero na etapie skargi, Sąd orzekający postanowił jedynie zasygnalizować, że podziela pogląd, wyrażony w sprawie III SA/Wa 2467/08, że tylko wykazanie w toku postępowania, iż drugi współwłaściciel był użytkownikiem pojazdu pozostawionym bez uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania, uzasadnia egzekwowanie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej od tego współwłaściciela. Skarżący poza zasygnalizowaniem że ma wspólnika, nie wykazał, że tylko drugi współwłaściciel użytkował przedmiotowy pojazd. A skoro, tak, wystawienie tytułu wykonawczego wyłącznie na jego osobę, nie skutkuje zasadnością zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa i skargę, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniach przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016, poz. 718), oddalił.