III SA/Po 1281/21

Dnia 3 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 roku sprawy ze skargi H. G. na akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia 29 lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę W dniu 11 maja 2020 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął wniosek H. G. (Gospodarstwo Rolne [...]) o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19. Pismem z 09 czerwca 2020 r. nr [...] wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], odmówił przyznania i wypłaty świadczeń z FGŚP. Napisał, że wnioskodawca, prowadzący działalność w postaci gospodarstwa rolnego, nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 w związku z 6 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm., dalej jako Prawo przedsiębiorców). Wnioskodawca wniósł kolejne pismo do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] zatytułowane "odwołanie od decyzji z dnia 9 czerwca 2020 r." W odpowiedzi, pismem z 29 lipca 2020 r. nr [...] wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] poinformował wnioskodawcę, że w zakresie przyznawania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej jako K.p.a.). Z uwagi na powyższe, w przypadku odmowy przyznania dofinansowania, dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] nie rozstrzyga sprawy w rozumieniu przepisów K.p.a., a więc nie wydaje decyzji administracyjnej. Dalej wskazał na art. 15g ust. 17 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., - dalej jako ustawa COVID-19), zgodnie z którym, do wypłaty i rozliczenia świadczeń wypłacanych ze środków FGŚP stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 11 października 2013 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz. U. z 2019 roku poz. 669 z późn. zm., dalej jako ustawa o ochronie miejsc pracy). Zgodnie z art. 11 ustawy o ochronie miejsc pracy, marszałek województwa przekazuje na rachunek przedsiębiorcy środki na wypłatę świadczeń na podstawie umowy o wypłatę świadczeń oraz wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń, zatem w przypadku świadczeń wypłacanych na podstawie art. 15g ustawy o COVID-19 w związku z art. 11 ustawy o ochronie miejsc pracy, przyznawanie dofinansowania następuje w zakresie stosunku cywilnoprawnego (umowy), a nie w trybie decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. G. zarzucił: 1. naruszenie art. 4 ust. 2 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 15g ust. 1 i 2 ustawy o COVID-19 poprzez ich niewłaściwą interpretację skutkującą błędnym ustaleniem, że skarżący nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 2 Prawa przedsiębiorców i że w związku z tym art. 15g ust. 1 ustawy o COVID-19 nie ma do niego zastosowania; 2. błędne ustalenia faktyczne w zakresie, w jakim przyjęto, że skarżący nie podlega ubezpieczeniu społecznemu w ZUS i nie płaci składek na rzecz ZUS; 3. naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2) i 3) ustawy o ochronie miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 17 ustawy o COVID-19 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że skarżący nie podlega ubezpieczeniu społecznemu w ZUS i nie płaci składek na rzecz ZUS; 4. naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2) i 3) ustawy o ochronie miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 17 ustawy o COVID-19 poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że warunkiem uzyskania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy jest podleganie ubezpieczeniu społecznemu i odprowadzenie składek na rzecz ZUS. W odpowiedzi na skargę dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 15 kwietnia 2021 r., III SA/Po 110/21 odrzucił skargę H. G. na akt Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z 29 lipca 2020 r. nr [...]. Sąd ocenił, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż przedmiot sprawy nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Rozpoznając skargę kasacyjną H. G., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 sierpnia 2021 r., I GSK 823/21, uchylił zaskarżone postanowienie. Uzasadniając NSA napisał, że zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19 przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków FGŚP świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia ??VID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. Według art. 15g ust. 7 i ust. 10 ustawy COVID-19, wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6 i ust. 8, wypłacane przez podmioty, o których mowa w ust. 1, jest dofinansowywane ze środków FGŚP. Dalej NSA napisał, że w art. 15g ust. 17 ustawy COVID-19 zawarto odesłanie, które stanowi, że do wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków FGŚP, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środków, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy o ochronie miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 13 pkt 2 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Przy czym należy zauważyć, że w każdym przypadku w wyniku odpowiedniego ich stosowania właściwy będzie nie marszałek województwa, a dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, na mocy art. 15g ust. 20 ustawy COVID-19. Przepis art. 9 ustawy o ochronie miejsc pracy odnosi się do limitu świadczeń; Marszałek województwa (odpowiednio: dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy) w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca spełnia warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1 albo 1a, w terminie 7 dni roboczych od dnia wpływu kompletnego wniosku o przyznanie świadczeń występuje do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu wydatków na wypłatę świadczeń finansowanych na podstawie ustawy oraz w terminie 7 dni roboczych od dnia uzyskania limitu zawiera z przedsiębiorcą umowę o wypłatę świadczeń. W przypadku nieuzyskania limitu, dyrektor w formie pisemnej odmawia przyznania świadczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz środków, o których mowa w art. 5 ust. 3. W przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 3 ust. 1 albo 1a, dyrektor w terminie 7 dni roboczych od dnia wpływu kompletnego wniosku o przyznanie świadczeń odmawia w formie pisemnej zawarcia z przedsiębiorcą umowy o wypłatę świadczeń (art. 9 ust. 2 ustawy). Przedsiębiorca składa dyrektorowi harmonogram miesięcznych wypłat świadczeń oraz środków i ich wysokości, niezwłocznie po zawarciu umowy o wypłatę świadczeń (art. 9 ust. 3 ustawy). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy składa dysponentowi Funduszu zapotrzebowanie na wskazane wyżej środki (art. 9 ust. 4). NSA ocenił, że działanie dyrektora urzędu pracy na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie miejsc pracy jest działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych. Według NSA w realiach sprawy, aby uznać, że organ administracyjny rozstrzyga lub podejmuje czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej, należy wskazać przepis lub przepisy, z których wynika, że upoważniają one dany organ do decydowania o tym, że z jednym podmiotem umowa zostanie zawarta, a z innym - nie. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie miejsc pracy wskazuje, że w przypadku gdyż przedsiębiorca spełnia określone warunki występuje do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu wydatków na wypłatę świadczeń finansowanych na podstawie ustawy oraz w terminie 7 dni roboczych od dnia uzyskania limitu zawiera z przedsiębiorcą umowę o wypłatę świadczeń. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi wystąpić do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu wydatków na wypłatę świadczeń finansowanych na podstawie ustawy a jeżeli uzyska limit zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Zawarcie umów z art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 1, 17 ustawy COVID-19 nie jest obowiązkowe, lecz można tego zaniechać, jeżeli dysponent Funduszu (minister właściwy do spraw pracy) nie udzieli limitu świadczeń. W art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie miejsc pracy wskazano, że w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnia warunków, dyrektor w terminie 7 dni roboczych od dnia wpływu kompletnego wniosku o przyznanie świadczeń odmawia w formie pisemnej zawarcia z przedsiębiorcą umowy o wypłatę świadczeń. Ustawodawca zatem wskazał, że odmowa zawarcia umowy o wypłatę świadczeń ma nastąpić w formie pisemnej. Stwierdzenie przez dyrektora urzędu pracy, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 1 i 15g ust. 17 ustawy COVID-19 stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, rozstrzygając o odmowie w formie pisemnej zawarcia z przedsiębiorcą umowy o wypłatę świadczeń (dofinansowania), wydaje akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa (prawo do zawarcia umowy o dofinansowanie) zaskarżalny do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dalej NSA ocenił, że wbrew stanowisku Sądu I instancji również w tej sprawie występuje dwuetapowość postępowania związanego z przyznaniem świadczenia. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny. NSA stwierdził, że skoro dyrektor urzędu pracy może na podstawie umowy przyznać dofinansowanie, to organ ten ocenia warunki przyznania dofinansowania i sam kreuje relację prawną a nie jedynie urzeczywistnia obowiązek wynikający już z przepisów prawa przez jego konkretyzację, co odpowiadałoby formule czynności materialno-technicznej. NSA ocenił, że mamy tu do czynienia z innym aktem, a nie z czynnością materialno–techniczną. Zatem odmowę zawarcia umowy o wypłatę wydaną na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie miejsc pracy w zw. z art. 15g ust. 1 i 17 ustawy COVID-19 zaliczyć należy do kategorii aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które podlegają kognicji sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pismem z 27 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył dokument wygenerowany w Platformie Usług Elektronicznych ZUS, celem wykazania, że skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu w ZUS, w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Dalej należy podkreślić, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 P.p.s.a.). Sąd pozostaje zatem związany stanowiskiem, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, rozstrzygając o odmowie zawarcia umowy o wypłatę świadczeń (dofinansowania), wydaje akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa (prawo do zawarcia umowy o dofinansowanie), zaskarżalny do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy skarżący, prowadząc gospodarstwo rolne, jest uprawniony do dofinansowania, na podstawie art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19. Przy czym, mając na uwadze katalog podmiotów uprawnionych do dofinansowania na podstawie tego przepisu, skarżący, aby zostać uznany za uprawnionego, musiałby zostać uznany za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r Prawo przedsiębiorców( Dz.U.z 2021 roku,poz.162 t.j). Wyjaśnienia wymaga przesądzenie, czy wnioskodawca w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym był czy też nie był przedsiębiorcą w rozumieniu w/w przepisu. Ustawa Prawo przedsiębiorców , do której odsyła ustawodawca ,zgodnie z jej art. 3 określa, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły ,a w art.4 ust.1 precyzuje ,że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną , której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną , wykonująca działalność gospodarczą. Natomiast w treści art. 6 tej ustawy wskazano, że przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Skarżący, jak wynika z akt załączonych do skargi, prowadzi gospodarstwo rolne, posiada Numer Identyfikacji Podatkowej, nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) jako przedsiębiorca. Nadto w skardze napisał, że odprowadza do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy za siebie i za swoich pracowników, do których wynagrodzeń wnioskował o udzielenie dofinansowania. Zaznaczył, że podlega ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w sposób trafny uznał, że skarżący prowadzący gospodarstwo rolne nie mieści się w katalogu podmiotów wskazanych w art. 15 g ust.1 ustawy Covid-19. Skarżący- jak to wyżej wskazano-złożył wniosek jako osoba prowadząca gospodarstwo rolne. Podmiotami prowadzącymi gospodarstwo rolne mogą być osoby indywidualne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 6 ustawy Prawo przedsiębiorców, jej przepisy nie mają zastosowania do m.in. działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt ,ogrodnictwa ,warzywnictwa ,leśnictwa i rybactwa śródlądowego, wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów czy wyrobu wina w ciągu roku gospodarczego . Skarżący nie zaprzeczył ,że prowadzi działalność wskazaną w tym przepisie . Należy więc podzielić pogląd organu, że ustawodawca odmówił na tle w/w przepisów statusu przedsiębiorcy rolnikom indywidualnym , mimo że działalność wytwórcza w rolnictwie może mieć charakter działalności gospodarczej w znaczeniu art.3 ustawy- Prawo przedsiębiorców. Sąd podkreśla więc ,że w świetle przepisów Prawo przedsiębiorców do rolnika prowadzącego działalność gospodarczą przepisów tej ustawy nie stosuje się. Należy przyjąć ,że rolnik indywidualny może być przedsiębiorcą w świetle prawa prywatnego , natomiast nie musi mieć takiego statusu w prawie publicznym. Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu cytowanej w skardze uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r III CZP 109/14, że wyłączenie przewidziane w dziedzinie prawa publicznego nie odbiera działalności rolniczej cech działalności gospodarczej .Trzeba zaznaczyć ,że w uchwale tej Sąd Najwyższy poszukując odpowiedzi na pytanie, czy rolnik jest przedsiębiorcą ,a więc czy spełnia przesłankę podmiotową sprawy gospodarczej , będącej de lege lata wyodrębnioną kategoria sprawy cywilnej , wskazał na obszar prawa prywatnego – art.43 ze znaczkiem 1 Kodeksu cywilnego , z którego wynika ,ze przedsiębiorcą jest m.in. osoba fizyczna prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową Stanowisko zawarte w tej uchwale nie ma więc uzasadnienia w niniejszym przypadku. W ocenie Sądu słusznie więc organ przyjął ,że w świetle art. 15 g ustawy Covid-19 definiując uprawnionego do pomocy przedsiębiorcę poprzez odesłanie do art. 4 ust.1 i 2 lub ust.2 Prawa przedsiębiorców nie objął nim podmiotów , wobec których w myśl art. 6 Prawa przedsiębiorców ustawy tej nie stosuje się .Z art.6 tej ustawy nie wynika, wbrew twierdzeniu skarżącego ,że nie stosuje się dalszych przepisów ustawy tylko "przepisów ustawy nie stosuje się". Nadto sama konstrukcja art. 15 g i następnych ustawy Covid-19 wskazuje ,że pomocą nie zostali objęci wszyscy pracodawcy ,a określone ich grupy. Rolnicy prowadzący działalność rolniczą również zostali objęci na podstawie innych przepisów pomocą finansową np. dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z Covid-19 . W kwestii niewłaściwej interpretacji art. 3 ust.2 pakt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r –O szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc prawy (Dz. U. z 2019 roku, poz. 669 t.j) należy podkreślić, że wskazane w skardze przepisy w istocie dotyczą pomocy de minimis , którą przedsiębiorca może otrzymać na świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy pracowników ,z wyłączeniem pracowników , dla których otrzymał pomoc de minimis : na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w okresie obowiązywania umowy zawartej z pracownikiem na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r - O rehabililtacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 roku, poz. 511,1000,1076.1925,2192,2354). Przywołany przepis obejmuje jedynie pkt 2 ,a wskazany w skardze pkt 3 nie występuje w tej jednostce redakcyjnej .Z treści uzasadnienia skargi wynika też ,że intencją skarżącego było raczej zaskarżenie treści art. 3 ust.1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy , do którego odsyła art. 15 g ust.3 ustawy o Covid-19 , która przewiduje, że jej przepisy stosuje się do przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust.1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r –Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz.646,1479,1629,1633 i 2212), który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych , składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne ,Fundusz lub Fundusz Pracy ,z wyjątkiem przypadku gdy a)zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę Z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję z Urzędu Skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności albo b) zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne ,ubezpieczenia zdrowotne ,Fundusz lub Fundusz Pracy powstało w okresie spadku obrotów gospodarczych , o których mowa w pkt 1 ,a przedsiębiorca dołączył do wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopadabniający poprawę kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy wraz z kopię wniosku do ZUS o rozłożenie na raty należności z tytułu składek lub o odroczenie płatności tych składek .Ponadto wobec którego nie zachodzą przesłanki do ogłoszenia upadłości , o których mowa w art.11 lub art. 13 ust 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003- Prawo upadłościowe. Na tle powyższego przyjąć należy, że wskazane uregulowania dotyczą składek do ZUS ,a w tym zakresie skarżący ani w trakcie postępowania administracyjnego ani sądowego nie przedłożył żadnych dokumentów w kwestii podlegania ubezpieczeniu w ZUS. Złożony natomiast wydruk z PUE nie wskazuje ,aby skarżący z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego podlegał ubezpieczeniu społecznemu .Dokument ten wskazuje jedynie, że zgłosił siebie jako płatnika składek, co oznaczać może zgłoszenie jako pracodawcy odprowadzającego składki za pracowników. Wykazanie tego rodzaju okoliczności niewątpliwie pozostawało obowiązkiem podmiotu zainteresowanego spełnieniem przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia na ochronę miejsc pracy. W tym zakresie prawidłowe jest stanowisko organu , który sklasyfikował skarżącego jako podmiot , który nie spełniał przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia na ochronę miejsc pracy. Z opisanych powodów Sąd uznaje zaskarżony akt za zgodny z prawem, a zarzuty skargi za bezzasadne. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.