III SA/Po 1292/21

Dnia 13 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie spalania zwłok zwierzęcych I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] II. Zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pan G. S. (dalej: skarżący) prowadzący działalność gospodarczą pn. S. & D. G. S. [...], z siedzibą w P., wystąpił z wnioskiem z 4 marca 2020 r. do Prezydenta Miasta P. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia spalarni zwłok zwierzęcych i ich części w P. przy ul. [...], na działce nr [...], obręb [...] P., określając termin obowiązywania zezwolenia na okres do dnia 31 marca 2022 r. Prezydent Miasta P. decyzją z 21 października 2020 r. (sprostowaną z urzędu postanowieniem z 23 listopada 2020 r., co do daty wydania decyzji) odmówił wydania zezwolenia powołując się na niezgodność prowadzonej działalności z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657) w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Z dokonanych w trakcie postępowania oględzin 21 września 2020 r. wynikało, że obiekt znajduje się w bliskim położeniu funkcjonującego schroniska dla zwierząt, a zgodnie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt. Po odwołaniu się skarżącego od ww. decyzji Prezydenta Miasta P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 8 grudnia 2020 r., znak [...]), która wpłynęła do tut. organu 4 lutego 2020 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Swoje stanowisko uzasadniło tym, że przepis § 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt odnosi się wyłącznie do lokalizowania schronisk dla zwierząt, zatem nie można tego przepisu odnosić do prowadzenia działalności w zakresie spalarni zwłok zwierzęcych i ich części. Ponownie rozpatrujac sprawę decyzją z 19 kwietnia 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta P., wskazując na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), w związku z art. 8a ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439, z późn. zm., dalej jako u.c.p.g.), po rozpatrzeniu wniosku G. S. (G. S.) prowadzącego działalność gospodarczą S. & D. G. S. [...].PL. [...] z siedzibą w P. odmówił wydania zezwolenia na prowadzenie spalarni zwłok zwierzęcych i ich części, w P. na działce nr [...], obręb [...] P., przy ul. [...] w P.. Zdaniem organu, nie zostały spełnione warunki określone w § 5 uchwały Nr XXVII/374/12 Rady Miasta P. z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt, grzebowisk zwłok zwierzęcych i ich części. Zgodnie z przepisami § 5 pkt 1 uchwały Nr XXVII/374/12 Rady Miasta P. z dnia 18 grudnia 2012 r. posiadanie przez przedsiębiorcę tytułu prawnego do nieruchomości jest wymogiem obligatoryjnym na terenie gminy P., by mógł on ubiegać się o wydanie zezwolenia na prowadzenie spalani zwłok zwierząt i ich części. Na podstawie zebranych dokumentów w aktach niniejszej sprawy, tutejszy organ nie posiada aktualnego dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości. Z informacji przekazanych przez Pana Z. J. wynajmującego teren działki nr [...] od Gminy P. wynika, że skarżący nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, na której prowadzona będzie spalarnia zwłok zwierzęcych i ich części, wynikającym z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przez okazanie stosownego dokumentu bądź umowy. W odwołaniu od opisanej decyzji G. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący całego materiału dowodowego, podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz arbitralną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i istotne braki w treści zaskarżonej decyzji, 2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez dowolne, jednostronne i niezgodne z celem ich interpretowanie, 3. art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron, a także zasady sprawiedliwości społecznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 4. art. 12 § 1 K.p.a., poprzez niedziałanie przez organ w sprawie wnikliwie, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie bądź nieprzeprowadzenie obiektywnych dowodów potwierdzających zasadność stanowiska strony postępowania, 5. aktu prawa miejscowego: § 5 pkt 1 uchwały nr XXVII/374/12 Rady Miasta P. z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia na prowadzenie schroniska dla bezdomnych zwierząt, grzebowiska zwłok zwierzęcych i ich części, spalarni zwłok zwierzęcych i ich części oraz na ochronę przed bezdomnymi zwierzętami (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r. poz. 1681, dalej także jako Uchwała) poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że odwołujący nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, mimo że umowa o współpracy z 29 grudnia 2017 r. z dzierżawcą nieruchomości jednoznacznie wskazuje na posiadanie takiego tytułu, w postaci umownego stosunku zobowiązaniowego. Zaskarżoną decyzją z 10 czerwca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO podało, że organ I instancji uzasadnił decyzję odmowną tym, że w sprawie nie zostały spełnione warunki określone w § 5 Uchwały. Z zebranych dokumentów i przeprowadzonych dowodów w sprawie nie wynika, iż wnioskodawca posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której planowana jest spalarnia zwłok zwierzęcych i ich części wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego. Zdaniem SKO, tego rodzaju działalność jest regulowana przepisami u.c.p.g. Zgodnie z treścią jej art. 7 ust. 1 pkt 4, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia udziela w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 6). Rada gminy winna przy tym określić w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie stosownego zezwolenia (art. 7 ust. 3). Po myśli art. 8a ustawy, przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia wójt, burmistrz lub prezydent miasta może: 1. wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie, jednak nie krótszym niż 14 dni, brakującej dokumentacji, poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem, 2. dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem. W ocenie SKO oznacza to, po pierwsze, iż wyłączne kompetencje do określenia wymagań, jakie spełniać winien przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części posiada rada gminy, po wtóre, iż kompetencje organu gminy właściwego do podjęcia decyzji o udzieleniu zezwolenia sprowadzają się do ustalenia i ewentualnego sprawdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki, określone przepisami prawa, wymagane dla wykonywania działalności, objętej zezwoleniem. Warunkiem otrzymania zezwolenia na prowadzenie określonego rodzaju działalności, wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 u.c.p.g., jest spełnienie wymagań ustalonych przez radę gminy. Dalej SKO podało, że w sprawie poza sporem jest fakt, iż dzierżawca działki, na której planowana jest działalność w zakresie prowadzenia spalarni zwłok zwierzęcych i ich części, skutecznie wypowiedział umowę poddzierżawy, zawartą 01 stycznia 2019 r. pomiędzy Z. J. V.-Z. S. z siedzibą przy ul. [...], [...] - a skarżącym. Kwestią sporną pozostają jednak ustalenia umowy o współpracy, zawartej pomiędzy tymi samymi podmiotami w dniu 29 grudnia 2017 r., która, jak wynika z akt sprawy, nie została wypowiedziana przez żadną ze stron. W ocenie skarżącego umowa ta wskazuje na posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzona będzie spalarnia zwłok zwierzęcych i ich części, wynikającego z umownego stosunku zobowiązaniowego, natomiast w ocenie organu I instancji przedmiotowa umowa o współpracy nie rodzi tytułu prawnego do nieruchomości. Jak wynika z treści umowy o współpracy z dnia 29 grudnia 2017 r., reguluje ona wzajemną współpracę przy prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na kremacji i pochówku zwierząt, przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej V.- Z. S. oraz w oparciu o potencjał kadrowy i doświadczenie zawodowe D. (firmy wnioskodawcy). Kolegium, po przeanalizowaniu zapisów tej umowy ustaliło, że nie można w tym przypadku mówić o umowie dotyczącej tytułu prawnego do nieruchomości. W ocenie Kolegium z umowy jasno i precyzyjnie wynika, że umowa dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej, nie zaś, jak wskazuje odwołujący, prawa dysponowania działką o numerze ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w P.. Treść takiej umowy musiałaby bowiem wyraźnie wskazywać na tytuł prawny odwołującego do nieruchomości, a w badanej sprawie tak nie jest. Dodatkowo, żaden inny dokument zgromadzony w toku postępowania nie wskazuje na posiadanie przez odwołującego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Nadto z wyjaśnień składanych przez dzierżawcę nieruchomości - Z. J. wynika, że wymieniona wyżej umowa o współpracy nie rodzi praw do nieruchomości oraz, że nie podpisywał on żadnej innej umowy, z której wynikałaby możliwość dysponowania tytułem prawnym do nieruchomości przy ul. [...] w P., a także, że piec do kremacji jest jego własnością. Ze złożonego oświadczenia wynika dodatkowo, że sprawa o bezprawne zajęcie nieruchomości stanowi przedmiot sporu prowadzonego przed sądem. Ponadto SKO podkreśliło, że działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] P. jest własnością Gminy P. i nie jest ona aktualnie w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu. Następnie SKO oceniło, że niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia reguł postępowania administracyjnego. W ocenie Kolegium sprawa została przez organ I instancji dostatecznie i wszechstronnie wyjaśniona, w sprawie został zebrany i rozpatrzony pełen materiał dowodowy. Organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy umożliwiał stronie czynny udział w sprawie. Organ wykazał, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, że odwołujący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na której planowane jest prowadzenie działalności polegającej na spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części. Ponadto argumentacja organu została prawidłowo przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł G. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, a następnie dokonanie jego niewyczerpującej analizy, bez uwzględnienia zarzutów i wniosków strony, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i uznania przez organ II instancji, iż skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzone jest krematorium zwłok zwierzęcych, 2. art. 12 § 1 K.p.a. poprzez niedziałanie przez organ w sprawie wnikliwie, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie bądź nieprzeprowadzenie obiektywnych dowodów potwierdzających zasadność stanowiska strony postępowania, a nadto, poprzez przeniesienie ciężaru dowodzenia z organów na stronę postępowania, 3. art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron, a także zasady sprawiedliwości społecznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 4. aktu prawa miejscowego: § 5 pkt 1 Uchwały, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że odwołujący nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, mimo że umowa o współpracy z 29 grudnia 2017 r. z dzierżawcą nieruchomości jednoznacznie wskazuje na posiadanie takiego tytułu w postaci umownego stosunku zobowiązaniowego. Uzasadniając skargę podkreślił, że uprzedni wniosek w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie krematorium, jeszcze z 2018 roku, został w pełni zaakceptowany, a bazował na tych samych dokumentach. W niniejszej sprawie ta sama treść wniosku nie została jednak zaaprobowana, co zdaniem skarżącego powoduje, iż naruszeniu uległy ww. przepisy postępowania administracyjnego. To, że w latach 2019-2020 miał włącznie zawartą umowę poddzierżawy przedmiotowej nieruchomości, nie zmienia faktu, iż w roku 2018, a więc przed zawarciem umowy poddzierżawy z 01 stycznia 2019 roku, pozwolenie na prowadzenie spalarni zostało udzielone skarżącemu przez organ I instancji właśnie na podstawie umowie współpracy z 29 grudnia 2017 r. W ocenie skarżącego działanie organów powoduje całkowitą utratę zaufania do organów administracji publicznej, skoro jednego roku wniosek jest w pełni zaakceptowany, a po kilku latach powtórzony wniosek zostaje oddalony. Co więcej, w oparciu o rzeczoną umowę z 2017 roku udzielono skarżącemu w przeszłości, a przede wszystkim obecnie, zezwolenia na prowadzenie grzebowiska zwierząt na przedmiotowym terenie. Ten fakt także powoduje, że stanowisko organu II instancji, utrzymującego decyzję odmowną, jest błędne. W § 5 pkt 1 Uchwały wskazano, że strona musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości, np. w postaci stosunku zobowiązaniowego. Skarżący ocenił, że umowa z 29 grudnia 2017 r. jest niczym innym jak umownym stosunkiem zobowiązaniowym, z którego jednoznacznie wynikają podstawy prowadzenia krematorium. Co więcej, nawet sama nazwa umowy nie jest wiążąca, ważna jest wyłącznie treść umowy, tj. że umowa ma być realizowana przy wykorzystaniu pieca kremacyjnego Z. J. (druga strona umowy) oraz odbywać ma się w P. przy ulicy [...] na terenie cmentarza i krematorium. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Do pisma z dnia 22 marca 2021r. skarżący dołączył wyrok Sądu Rejonowego w Pile, Wydział V Gospodarczy z dnia 2 grudnia 2021r., sygn. VGC 193/21 wraz z uzasadnieniem, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu – na okoliczność wykazania przez skarżącego, że posiadał on w dniu wydania decyzji odmownej i nadal posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której prowadzone jest krematorium zwłok zwierzęcych. Z uwagi na wniosek złożony przez skarżącego (k. 18) i wyrażenie zgody przez organ na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (k. 29) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.,prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2022r., poz. 329 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia udziela, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 6). Pismem z 4 marca 2020 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie grzebowisk zwłok zwierzęcych i ich części na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z treścią jej art. 7 ust. 3 ustawy Rada gminy winna przy tym określić w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca, ubiegający się o uzyskanie stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 8a ustawy, przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia wójt, burmistrz lub prezydent miasta może: 1. wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie, jednak nie krótszym niż 14 dni, brakującej dokumentacji, poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem, 2. dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem Warunkiem otrzymania zezwolenia na prowadzenie określonego rodzaju działalności, wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy jest spełnienie wymagań ustalonych przez radę gminy. W analizowanym postępowaniu odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wynikała z braków spełnienia przez skarżącego warunków określonych w § 5 pkt 1 ww. uchwały nr XXVII/374/12 Rady Miasta P. z dnia 18 grudnia 2012 r. Zgodnie z tą uchwałą przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie spalarni zwłok zwierzęcych i ich części powinien dysponować tytułem prawnym do nieruchomości, na której prowadzona będzie spalarnia zwłok zwierzęcych i ich części, wynikającym z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przez okazanie stosownego dokumentu bądź umowy. Skarżacy wskazywał, że dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, jakim jest stosunek zobowiązaniowy łączący go z dzierżawcą działki nr [...], tj. Z. J.. Zdaniem organu zawarta 01 stycznia 2019 r. pomiędzy Z. J. V.-Z. S. z siedzibą przy ul. [...], [...] a skarżacym na czas określony do 31 marca 2022r. umowa poddzierżawy działki nr [...] przy ul. [...] w P. została skutecznie wypowiedziana skarżacemu przez Z. J. ze skutkiem na dzień 28.02.2021r. Kwestią sporną pozostawały jednak ustalenia umowy o współpracy zawartej pomiędzy tymi samymi podmiotami w dniu 29 grudnia 2017 r., która jak wynika z akt sprawy, nie została wypowiedziana przez żadną ze stron. W ocenie skarżącego umowa ta wskazuje na posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzona będzie spalarnia zwłok zwierzęcych i ich części, wynikającego z umownego stosunku zobowiązaniowego, natomiast w ocenie organów przedmiotowa umowa o współpracy nie rodzi tytułu prawnego do nieruchomości. Jak wynika z treści umowy o współpracy z dnia 29 grudnia 2017 r. reguluje ona wzajemną współpracę przy prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na kremacji i pochówku zwierząt, przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej V.- Z. S. oraz w oparciu o potencjał kadrowy i doświadczenie zawodowe D. (firmy odwołującego). Kolegium, po przeanalizowaniu zapisów tej umowy ustaliło, że nie można w tym przypadku mówić o umowie dotyczącej tytułu prawnego do nieruchomości. W ocenie Kolegium z umowy jasno i precyzyjnie wynika, że umowa dotyczy prowadzenia działalności gospodarczej, nie zaś jak wskazuje skarżący prawa dysponowania działką o numerze ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w P.. Treść takiej umowy musiałaby bowiem wyraźnie wskazywać na tytuł prawny odwołującego do nieruchomości, a w badanej sprawie tak nie jest. Organ podał, że dodatkowo, żaden inny dokument zgromadzony w toku postępowania nie wskazuje na posiadanie przez odwołującego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, z wyjaśnień składanych przez dzierżawcę nieruchomości - Z. J. wynika, że wymieniona wyżej umowa o współpracy nie rodzi praw do nieruchomości oraz, że nie podpisywał on żadnej innej umowy, z której wynikałaby możliwość dysponowania tytułem prawnym do nieruchomości przy ul. [...] w P., a także, że piec do kremacji jest jego własnością. Ze złożonego oświadczenia wynika dodatkowo, że sprawa o bezprawne zajęcie nieruchomości stanowi przedmiot sporu prowadzonego przed sądem. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] P. jest własnością Gminy P. i nie jest ona aktualnie w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu. Ocena prawna skuteczności wypowiedzenia umowy poddzierżawy, jak i posiadania przez skarżacego tytułu prawnego do działki nr [...] poddana została ocenie Sądu Rejonowego w P.. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021r. w sprawie V GC 193/21 Sąd ten oddalił powództwo Z. J. przeciwko G. S. o wydanie przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podał, że G. S. na dzien wyrokowania posiada tytuł prawny do władania nieruchomością (i w ocenie Sądu nadal posiada). Zdaniem Sądu Rejonowego umowa poddzierżawy zawarta na czas określony nie została skutecznie wypowiedziana przez Z. J.. Umowa ta wiązała zatem strony do 31 marca 2022r. Zdaniem sądu orzekajacego w niniejszej sprawie obecnie z uwagi na upływ tego terminu posiadanie tytułu prawnego na tej podstawie nie pozwala na wydanie przedmiotowego zezwolenia obejmującego czas przyszły. Z uzasadnienia Sądu Rejonowego wynikało również, że przedłożona przez skarżącego umowa o współpracy z 29 grudnia 2017r. zawarta na czas okreslony do 31 grudnia 2023r. z uwagi na jej zapis w § 3 ust. 2 powinna być zakwalifikowana jako umowa mieszana, zawierająca zarówno elementy umowy o współpracę (umowa nienazwana), jak i elementy umowy podnajmu, która jest umową nazwaną. Zgodnie z § 3 ust. 2 tej umowy skarżący zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich opłat z tytułu czynszu, podatku oraz eksploatacji budynku krematorium, oraz infrastruktury technicznej, w tym w szczególnosci regulowania nalezności z tytułu dostawy mediów (woda, prąd, gaz) a także kosztów niezbednych prac remontowych, których konieczność poniesienia powstanie w okresie obowiązywania umowy, a które są bezpośrednio związane z funkcjonowaniem krematorium oraz cmentarza. Sąd Rejonowy wyjaśnił, że różnica między umową współpracy i poddzierżawy sprowadza się do zastosowania innej terminologii. W umowie z 29 grudnia 2017r. jest mowa o udostępnieniu G. S. cmentarza połozonego w P. na ul. [...], a w umowie z 1 stycznia 2019r. o oddaniu pozwanemu nieruchomosci stanowiącej czynny cmentarz dla zwierząt w poddzierżawę. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie wskazanych podmiotów prawomocnym orzeczeniem sądowym oznacza, że muszą one liczyć się z wydanym orzeczeniem, tj. nie mogą go ani zmieniać, ani podejmować jakichkolwiek innych działań nie uwzględniających jego wydania. Tę cechę prawomocnego orzeczenia określa się mianem mocy wiążącej. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 6 lipca 2021r.(sygn. I OSK 2501/20) "Istota uregulowanej w art. 365 § 1 k.p.c. mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia polega na tym, że wymienione w nim podmioty powinny mieć na względzie fakt wydania prawomocnego orzeczenia i jego treść. Wynikający z niej stan związania ogranicza się jednak do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia. Dlatego przyjmuje się, że sąd nie jest związany ustaleniami i oceną dowodów, dokonanymi w innej sprawie. Podkreśla się tylko, że dokonując samodzielnych ustaleń, nie może ignorować stanowiska zajętego w innej sprawie, w której stan faktyczny był konstruowany na podstawie tego samego zdarzenia, lecz biorąc je pod uwagę, obowiązany jest dokonać własnych, wszechstronnych ustaleń i samodzielnych ocen, które w rezultacie mogą doprowadzić do odmiennych konkluzji.". Przekładając to na sytuację, która miała miejsce w przedmiotowej sprawie organ winien dokonać oceny prawnej wiążącej skarżącego z Z. J. umowy o współpracy z 29 grudnia 2017r. z uwzględnieniem stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w P. jako wskazówki interpretacyjnej. Zawarta w zaskarżonej decyzji ocena prawna tej umowy nie jest pełna, nie poddaje analizie poszczególnych zapisów tej umowy, w tym § 3 ust. 2 pod kątem ustalenia czy miała ona charakter mieszany, tj. umowy nienazwanej o współpracy z umową najmu nieruchomości, pozwalającą uznać, że skarżący na podstawie stosunku zobowiązanego posiada tytuł prawny do nieruchomości. Tym samym uznać należy, że ocena przedłożonych dowodów dokonana została z naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a. a uzasadnienie decyzji sporządzone zostało w sposób niepełny z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ ponownie rozpatrując sprawę winien ustalić, czy wyrok Sądu Rejonowego w P. jest prawomocny, wówczas będzie związany jego sentencją wskazująca na oddalenie powództwa o wydanie przez skarżącego tej nieruchomości Z. J.. W sytuacji zaś braku uprawomocnienia tego wyroku organ dokona pogłębionej analizy zapisów umowy z uwzględnieniem wskazówek interpretacyjnych dotyczących mieszanego charakteru tej umowy. Wynikający z art. 365 § 1 k.p.c. stan związania ogranicza się do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia. Jednak dla ustalenia zakresu mocy wiążącej, mogą mieć znaczenie racje zawarte w uzasadnieniu ( por. wyrok SN z 26 maja 2021r., sygn. II USKP 44/21) Wobec powyższego, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., postanowiono w pkt. II sentencji wyroku.