III SA/Po 1347/13

Dnia 5 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 29 lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu decyzją z dnia 25 kwietnia 2013r., nr [...], określił K. W. D., - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] K. W. D." na podstawie art. 207 § 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, § 3, § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 63 § 1 stawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4, art. 101ust. 2 pkt 1, art. 102 ust.1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volkswagen Touareg o numerze VIN: [...], w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że podatnik zakupił w Niemczech w dniu 16 grudnia 2010 r. samochód marki Volkswagen Touareg o numerze VIN: [...], pojemność silnika 2967 cm3, rok produkcji 2008, który przywiózł do kraju w dniu 18 grudnia 2010 r.( według oświadczenia strony ). Samochód został zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta Poznania w dniu 31 grudnia 2010 r. na podstawie niemieckiego dowodu rejestracyjnego i zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 28.12.2010 r., jako samochód ciężarowy z dwoma miejscami do siedzenia. Na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 19.04.2011 r. strona złożyła wniosek o dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym, wynikających z zamontowania tylnej kanapy z dwoma miejscami siedzącymi i pasami bezpieczeństwa oraz przesunięcia przegrody oddzielającej przestrzeń ładunkową. Po ustaleniu u importera samochodów marki Volkswagen, że ww. pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy oraz na podstawie danych systemu księgowego Zefir, z którego wynikało, że nie został zapłacony podatek akcyzowy, organ podatkowy wezwał stronę do złożenia deklaracji uproszczonej z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wobec niezłożenia takiej deklaracji zostało wszczęte, postanowieniem z dnia 15 stycznia 2013 r., postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww pojazdu. W dniu 22 marca 2013 r. organ przeprowadził oględziny pojazdu z udziałem strony, podczas których ustalił, że samochód posiada następujące wyposażenie i cechy: - dwa rzędy siedzeń wraz z fabrycznymi punktami kotwiczącymi dla każdego rzędu siedzeń z 5 miejscami siedzącymi - dla kierowcy oraz pasażera I rzędu oraz dla 3 pasażerów II rzędu. Samochód zarejestrowany jest na 4 osoby. Siedzenia / fotele pokryte są tapicerką skórzaną, wyposażone w zagłówki dla każdego pasażera w ilości 5 szt. /obecnie brak jednego zagłówka - widoczne punkty jego zamocowania/. Przednie fotele regulowane elektrycznie, podgrzewane. W pojeździe znajdują się pasy bezpieczeństwa (wyposażenia zabezpieczającego) w ilości 5 szt. dla kierowcy i każdego pasażera. Pomiędzy przednimi siedzeniami znajduje się podłokietnik ze schowkiem; okna wzdłuż dwubocznych paneli, szyby otwierane elektrycznie. Po stronie kierowcy znajdują się przyciski elektrycznego podnoszenia / opuszczania szyb umiejscowionych w każdych drzwiach, natomiast w pozostałych drzwiach zamontowane są elektryczne przyciski podnoszenia / opuszczania szyb dla każdego pasażera; pięcioro drzwi, w tym 4 otwierane wahadłowo oraz 1 podnoszone /klapa tylna/. Wszystkie oszklone. Drzwi te /dla I i II rzędu siedzeń/ od wewnątrz pokryte są tapicerką materiałową oraz ciemnym plastikiem. We wszystkich drzwiach zamontowane są podłokietniki, klamki, oraz kieszenie, przyciski elektrycznego otwierania szyb oraz głośniki. W drzwiach tylnych zamontowane są również rolety na szyby; brak stałego panela lub przegrody oddzielającego część przednią od części tylnej. Za II rzędem siedzeń zainstalowana krata, oddzielająca część pasażerską od części bagażowej, zamocowana śrubami do podłoża i sufitu pojazdu. Samochód ten posiada również: podsufitkę jednakową na całej długości pojazdu /część przednia i część bagażowa/, jednakową tapicerkę na całej długości pojazdu /część przednia i część bagażowa/, dywaniki podłogowe w ilości 4 szt. dla pasażera każdego rzędu, uchwyty boczne dla każdego pasażera zainstalowane przy każdych drzwiach w ilości 4szt., oświetlenie w ilości 4 szt., zlokalizowane : z przodu pojazdu - dla kierowcy i pasażera I rzędu siedzeń, nad drzwiami II rzędu siedzeń - 2 punkty oraz na suficie części bagażowej, klimatyzację automatyczną, poduszki powietrzne, radio wraz z głośnikami, fabryczną nawigację, lusterka boczne regulowane elektrycznie, automatyczną skrzynię biegów - 6 biegową, felgi kół aluminiowe, nadwozie kombi. Biorąc pod uwagę powyższe, organ pierwszej instancji stwierdził, iż badany pojazd marki Volkswagen Touareg, posiada cechy konstrukcji takie, jakie zostały wskazane w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, jako cechy samochodu przeznaczonego do przewozu osób. W fabrycznej konstrukcji pojazdu znajdują się bowiem - II rzędy siedzeń (stałe miejsca siedzące dla 5 osób) wraz z wyposażeniem zabezpieczającym (pasami bezpieczeństwa dla każdego miejsca), pojazd posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, 5 drzwi przeszklonych, nie posiada stałego panela (przegrody) oddzielającego część przednią od części tylnej, posiada również wyposażenie całego wnętrza w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Należy go zatem klasyfikować do pozycji CN 8703. Ponadto wskazano w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z wyceną nr [...] z Systemu Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's ten konkretny samochód został wyposażony w nadwozie typu kombi, 5 drzwi oraz 5 miejsc siedzących. Wyposażenie standardowe pojazdu to m.in.: ABS, Airbag 6 sztuk, ASR, automatyczna blokada drzwi po rozpoczęciu jazdy, chromowane obramowanie osłony chłodnicy, dywaniki - wykładzina, przód i tył, felgi aluminiowe, gniazda elektryczne, 3 sztuki, klimatyzacja automatyczna, 2 - strefowa, komputer pokładowy MFA z monochromatycznym wyświetlaczem, lakier uni, lampki do czytania - przód/tył, lusterka boczne elektrycznie składane, regulowane elektrycznie i ogrzewane, w kolorze nadwozia, pasy bezpieczeństwa trzypunktowe, bezwładnościowe - przód i tył, pasy bezpieczeństwa z napinaczami - przód, przedni podłokietnik ze schowkiem, przyciemniane tylne światła, radio Delta CD + 10 głośników, roleta przestrzeni bagażowej, siedzenia przednie z manualną regulacją wysokości, szyby barwione, tylne oparcie składane, dzielone, uchwyty ISOFIX do inst. fotelika dziecięcego - tył, uchwyty na napoje - przód, wykończenie wnętrza - lakier antracytowy metaliczny, zabezpieczenie drzwi i okien przed otwarciem przez dzieci - tył, zamek centralny z pilotem. Odnosząc się do wyjaśnień strony co do dokonanych zmian w pojeździe po jego nabyciu, organ wyjaśnił, że zmiany polegające na wymontowaniu foteli a następnie na ich zamontowaniu świadczą jedynie o dostosowaniu pojazdu do indywidualnych potrzeb użytkownika i nie mają one znaczenia z punktu widzenia prawa podatkowego. Podkreślił też, że wskutek tych zmian nie zmieniono konstrukcji samochodu. W związku z tym organ na podstawie wskazanych w osnowie nin. decyzji przepisów ustawy o podatku akcyzowym ustalił stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę [...] EUR, wynikającą z rachunku – umowy zakupu nr [...] i stawkę podatku w wysokości 18,6 %. Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego, skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzucał w szczególności, że organ I instancji nadrzędne znaczenie przypisał prywatnemu dokumentowi w postaci pisma firmy A z dnia 25.07.2012 r., w którym określono pojazd jako samochód osobowy. Odmówił natomiast znaczenia takim dokumentom jak niemiecki dowód rejestracyjny i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, z których wynika, że jest to samochód ciężarowy. Te dokumenty zdaniem strony łącznie spełniają kryteria świadectwa homologacji, a organ mógł je podważyć jedynie poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki pojazdów samochodowych. Zdaniem odwołującego przeznaczenie auta określa jego użytkownik, a w tym przypadku nabywca jest przedsiębiorcą, który użytkuje samochód w działalności gospodarczej jako pojazd dostawczy. Ponadto zarzucał, że oględziny przeprowadzono nieprawidłowo, bowiem nie zbadano i nie wykazano proporcji, jakie w przedmiotowym aucie przypadają na część pasażerską i ładunkową. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 29 lipca 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 9, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 101 ust 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust 1 pkt 2, art, art. 105 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 J r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz.326 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu pierwszej instancji co do tego, że nabyty przez podatnika wewnątrzwspólnotowo pojazd to samochód osobowy, klasyfikowany do pozycji 8703 Taryfy Celnej i podlegający opodatkowaniu akcyzą. Ponadto wyjaśnił, że stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści zaś art. 102 ust. 1 ustawy podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. W art. 100 ust. 4 ustawy prawodawca zawarł definicję legalną pojęcia "samochody osobowe" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym, wyjaśniając, że obejmuje ono pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 18. Treść tych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje również ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust. 1 ustawy, według której do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. A więc klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), przy czym reguły te stosuje się w kolejności ich występowania. Pierwsza z reguł wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz - o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Obowiązująca na mocy powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. klasyfikacja CN pod kodem 8703 wymienia pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo -towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi zaś w pozycji 8704 – pojazdy do transportu towarowego. W 2010 r. obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w świetle którego klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu, wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia. Wskazując ponadto na Wyjaśnienia do Taryfy Celnej ( M.P. Nr 86, poz.88 ), Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej i wyrok ETS z dnia 6.12.2007 r., C - 486/06, LEX 337569 organ odwoławczy wyjaśnił, że klasyfikowane do pozycji CN 8703 a w konsekwencji również uznane za samochody osobowe w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym będą pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, co nie oznacza, że dany pojazd służy wyłącznie przewozowi osób. Może on być także wykorzystywany do przewożenia towarów, gdyż pozycja 8703 odnosi się także do samochodów osobowo-towarowych ( kombi ). Wyjaśnił, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczana przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Natomiast nota wyjaśniająca odnosząca się do pozycji 8704 wskazuje, że klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych do tej pozycji jest wyznaczana przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są zasadniczo przeznaczone do przewozu towarów, a nie do transportu osób. Chodzi zatem o związaną z przeznaczeniem pojazdu jego funkcję dominującą, przeważającą. Nie decyduje też faktyczne wykorzystywanie pojazdu przez jego użytkownika, o czym świadczy użycie słowa "przeznaczone" a nie "wykorzystywane". Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) - winno przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Z uwagi jednak na ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, należy przeanalizować dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. Na podstawie danych uzyskanych w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 22.03.2013r. i załączonej do protokołu dokumentacji fotograficzej organ odwoławczy wskazał, że nabyty przez podatnika samochód Volkswagen Touareg posiada cechy pojazdu wskazujące na to, że jest to samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Świadczą o tym następujące cechy: jednobryłowe i zintegrowane 5-osobowe nadwozie, sposób wykończenia wnętrza: fotele pokryte tapicerką skórzaną, oświetlenie dla II rzędu siedzeń, jednolita podsufitka, uchwyty boczne dla każdego pasażera w ilości 4 szt., we wszystkich drzwiach zamontowane podłokietniki, klamki, kieszenie, przyciski do elektrycznego otwierania szyb oraz głośniki, pasy bezpieczeństwa dla 5 miejsc siedzących oraz zagłówki (4 szt.), przeszklone panele boczne i tylne drzwi. Na zdjęciach przedmiotowego pojazdu widoczna jest krata zamontowana za częścią pasażerską (za drugim rzędem siedzeń). Organ odwoławczy stwierdził, iż dokonane to zostało na indywidualne potrzeby użytkownika i nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Była to bowiem czynność nie ingerująca w konstrukcję samochodu, a więc nie zmieniająca zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Organ podkreślił, że w pkt 37 wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 6 grudnia 2007r. wydanym w sprawie C-486 BVBA Van Landeghem vs Belgische Staat (Lex nr 337569) obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa, znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy jest cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. Znajduje to potwierdzenie w notach wyjaśniających do CN, a ponadto w notach wyjaśniających do HS. W notach tych, dotyczących pozycji 8703, wyraźnie mowa jest o tego rodzaju siedzeniach jako o cechach projektowych, które mają zwykle dane pojazdy mające być klasyfikowane w tej pozycji. Nie przekreśla tego ustalenia fakt, iż nabyty pojazd posiada wyodrębnioną przestrzeń ładunkową (bagażową). Możliwość przewożenia towarów stanowi bowiem jego funkcję dodatkową, lecz nie przeważającą. Oceny natomiast, czy mamy do czynienia z samochodem osobowym, czy też ciężarowym dokonuje się z punktu widzenia istnienia cech dominujących, a nie uzupełniających funkcję podstawową. W sprawie nie jest sporne, że samochód Volkswagen Touareg nabyty przez stronę służyć może zarówno do przewozu towarów jak i osób. O tym, którą funkcję uznać za przeważającą z punktu widzenia przeznaczenia pojazdu musiały zdecydować organy celne, stosując się do obowiązujących w tej mierze reguł. Argumenty strony co do wyglądu i stanu pojazdu, wynikającego z przedłożonych dokumentów związanych z jego nabyciem i rejestracją nie świadczą, zdaniem organu odwoławczego, o ciężarowym charakterze pojazdu. Z wyjaśnień strony wynikało, że pojazd w dniu nabycia posiadał dwa miejsca siedzące, co potwierdza badanie techniczne nr [...] z dnia 28.12.201 Or. Zwiększenie liczby miejsc siedzących do czterech, wynika natomiast z dokumentu "Opis zmian dokonanych w pojeździe" będącego załącznikiem do zaświadczenia o badaniu technicznym nr [...] przeprowadzonym dnia 19.04.2011r. Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że zmiany polegające na przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów - miały charakter krótkotrwały i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. Ponowne przystosowanie go do korzystania głównie do przewozu osób odbyło się bowiem wyłącznie przez montaż elementów istotnych dla przewozu osób tj. przez montaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części samochodu, oraz przesunięcie przegrody oddzielającej przestrzeń ładunkową. Zmiany te de facto stanowiły przywrócenie pierwotnych cech pojazdu (samochód osobowy), umożliwiając korzystanie z niego głównie do przewozu osób i nie wymagały ingerencji w konstrukcję samochodu (p. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.12.2011 r., sygn. akt III SA/Po 717/11, oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14.08.2012 r., sygn. akt III SA/Gd 507/12, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Osobowy charakter pojazdu został potwierdzony również przez przedstawiciela producenta, importera pojazdów marki Volkswagen, firma A, który pismem z dnia 25.07.2012r. poinformował organ, że samochód marki Volkswagen Touareg, o numerze nadwozia: [...], został wyprodukowany jako samochód osobowy. Ta okoliczność ma istotne znaczenie dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. To określenie przeznaczenia pojazdu przez producenta a nie jak twierdzi odwołujący, przeznaczenie nadane mu przez jego nabywcę, brane jest pod uwagę. To bowiem producent, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, nadając mu cechy konstrukcyjne typowe dla danego pojazdu, przesądza na etapie produkcji czy samochód jest pojazdem osobowym, czy ciężarowym. A zatem z ogólnych cech pojazdu, jego właściwości oraz elementów wyposażenia wynika, że podstawową funkcją spornego pojazdu jest przewożenie osób, przy czym możliwe jest również zabieranie bagażu/towaru. Fakt bowiem, iż pojazd ten może przewozić również towary, nie zmienia jego zasadniczego przeznaczenia jakim jest przewóz osób. Pojazd ten powinien zatem zostać sklasyfikowany jako samochód osobowy w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, tj. pojazd samochodowy objęty pozycją CN 8703 przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, inny niż objęty pozycją 8702. Odnosząc się do zarzutów wskazujących na naruszenie art. 197 Op, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalanie w czasie oględzin proporcji, jakie w przedmiotowym aucie przypadają na część pasażerską i ładunkową było zbędne. Dopuszczalna ładowność samochodu według zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym nie ma ponadprzeciętnego charakteru i wynosi 549 kg. Z tego względu możliwość przewożenia towarów, jaką daje przedmiotowy pojazd, jest jedynie jego dodatkową funkcją. Nie decyduje natomiast o jego zasadniczym przeznaczeniu, jakim jest przewóz osób. Argumenty podatnika odwołujące się do porównania proporcji ładowności części pasażerskiej z ładownością części towarowej, nie odnoszą się do cech rozstrzygających przy klasyfikowaniu do odpowiedniej pozycji CN samochodu typu kombi, jakim jest nabyty przez podatnika pojazd. Kryterium proporcji ładowności dla samochodów typu kombi nie ma uzasadnienia ani w samej Nomenklaturze Scalonej, ani we wskazówkach interpretacyjnych wyznaczonych Notami Wyjaśniającymi czy Decyzjami i Opiniami Klasyfikacyjnymi Komitetu Systemu Zharmonizowanego opublikowanymi w załączniku do w/w obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (tom V, część III). Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, wymóg uwzględnienia proporcji ładowności przypadającej na osoby i na ładunek może jedynie dotyczyć tych pojazdów, które mają wyodrębnioną na stałe przestrzeń ładunkową, a tego wymogu nabyty przez podatnika pojazd nie spełnia. Za niezasadny uznano także zarzut dotyczący niepowołanie biegłego w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu, podkreślając, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm.) organami podatkowymi właściwymi w zakresie akcyzy są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, do kompetencji których należy klasyfikacja wyrobu do właściwej pozycji Nomenklatury Scalonej (art. 3 cyt. ustawy) stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.), z uwzględnieniem ogólnych reguł interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej (ORINS), wyjaśnień do Taryfy Celnej - Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) oraz Wyjaśnień do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. Ustalenia poczynione przez organy podatkowe znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ustawy Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, albowiem organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego zbytecznym było powołanie biegłego w myśl art. 197 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13.03.2012r., sygn. akt I SA/Gd 21/12). Wyjaśniono również, że przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi w stosunku do przepisów ustawy o ruchu drogowym. Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje, że dla celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. A więc to w kontekście ww. ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez odwołującego się pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Powyższe oznacza zatem, że sposób określenia spornego pojazdu w dowodzie rejestracyjnym nie był wiążący dla organów podatkowych w przedmiotowej sprawie. Podkreślono, że na potrzeby podatku akcyzowego, w prawie podatkowym ustanowiono, w oparciu o CN i HS, odrębną definicję samochodu osobowego, od tej, przyjętej na potrzeby ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zatem to samo zdarzenie prawne (nabycie samochodu), będzie podlegać niezależnej kwalifikacji prawnej, zarówno z punktu widzenia przepisów dotyczących ruchu drogowego jak i ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto, źródłem powstania obowiązku podatkowego może być jedynie ustawa podatkowa, a nie uregulowania innych przepisów, ulokowanych poza prawem podatkowym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29.02.2012r. o sygn. I SA/Wr 1668/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 02.10.2012 r. sygn. akt III SA/Po 496/12 - publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa dla celów poboru akcyzy jak również w związku z zasadą autonomii prawa podatkowego istotna jest tylko klasyfikacja dokonywana w oparciu o przepisy klasyfikacyjne Scalonej Nomenklatury Taryfowej, a takie związanie sposobem klasyfikacji uniemożliwia uwzględniania klasyfikacji tego samego wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych. Dane w postaci dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym itd. nie są wiążące przy ustalaniu klasyfikacji celnej spornego towaru, gdyż decydujące w tym zakresie są wyłącznie przepisy z zakresu prawa celnego. W skardze wniesionej na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie: I. przepisów procesowych: 1) art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niedopuszczenie wszystkich możliwie obiektywnie dowodów 2) art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez brak nowych dowodów, które sukcesywnie pojawiały się w sprawie a nie były przez organ uwzględniane 3) art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej- poprzez ustalenia faktyczne błędne ze stanem rzeczywistym 4) art. 188 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej- poprzez przeprowadzenie oględzin w sposób nierzetelny 5) art. 191 Ordynacji podatkowej- poprzez dokonanie subiektywnej oceny materiału dowodowego 6) art. 204 § 4 Ordynacji podatkowej- poprzez brak wykazania przyczyn, dla których organ uznał za wiarygodne wybrane dowody. 7) art. 207 Ordynacji podatkowej - poprzez przedwczesne wydanie orzeczenia przy zaniechaniu zebrania całego materiału dowodowego 8) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności 9) art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i przekraczającej zakres oceny swobodnej 10) art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 91 Prawa celnego i art. 124 Ordynacji podatkowej przez odmowę powołania biegłego w celu przeprowadzenia analizy importowanego towaru. 11) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie towaru. II. przepisów materialnych: art. 100 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - poprzez błędną wykładnię operatywną i określenie samochodu, Volkswagen Touareg o nr [...] jako osobowy. art. 100 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - poprzez wadliwe określenie powstania obowiązku podatkowego w przypadku czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - poprzez nieuprawnione stwierdzenie obowiązku złożenia deklaracji uproszczonej. W uzasadnieniu skargi zawarto argumenty tożsame z podniesionymi w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, uzasadniając swoje stanowisko argumentami wyrażonymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istota sporu dotyczy oceny prawidłowości zaklasyfikowania wyrobu będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego do pozycji 8703 CN (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), zwanej dalej u.p.a., do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zatem w celu określenia zakresu wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym objętych regulacjami dotyczącymi obrotu wyrobami akcyzowymi, czy też objętych obowiązkiem oznaczania znakami akcyzy ustawodawca, odwołuje się do Nomenklatury Scalonej (CN), która stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów w podziale na duże grupy towarowe, następnie podzielone na 21 sekcji, działy (2 cyfry), pozycje (4 cyfry), podpozycje (6 cyfr) oraz kody CN (8 cyfr). W związku z tym w celu prawidłowego ustalenia, czy dany wyrób stanowi wyrób akcyzowy, należy w pierwszej kolejności dokonać prawidłowego zaklasyfikowania wyrobu będącego przedmiotem czynności lub zdarzenia do kodu CN. Prawidłowe zaklasyfikowanie pojazdu, będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, z uwagi na treść art. 8 ust. 1 pkt 4 i art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., ma decydujące znaczenie w sprawie. Otóż z brzmienia wspomnianych przepisów wynika, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest jedynie nabycie samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 100 ust. 4 u.p.a. samochodami osobowymi są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowym, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. W rezultacie, aby dany pojazd podlegał opodatkowaniu musi zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Elementem systemu klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej są także Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Zatem przy klasyfikacji spornego samochodu organy celne prawidłowo odwołały się do polskiej wersji Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, które zostały opublikowane w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880). Dokonując klasyfikacji towaru do danego kodu CN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256, s. 1 ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z 30 września 2009 r., Dz. Urz. WE L 287, s. 1) oraz uwzględniać Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Zgodnie z brzmieniem Reguły 1 ORINS dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz - o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Przestrzeganie zasad klasyfikacji jest szczególnie istotne w przypadku pojazdów, które mogą być wykorzystywane zarówno do przewozu towarów, jak i do przewozu osób. Z brzmienia pozycji 8703 wynika, że obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Oznacza to, że o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. natomiast pozycja 8703 została opisana jako "Pojazdy silnikowe do transportu towarów". Należy przy tym zauważyć, że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. W sentencji powołanego wyroku stwierdzono, że "takie pickupy, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ze zmianami wprowadzonymi przez załączniki do rozporządzeń Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia 1994 r., (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. i (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r." Wyrok ten jakkolwiek odnosił się do samochodu typu pick-up, pozwala na uznanie, że tym bardziej w przypadku objętego niniejszym postępowaniem samochodu typu kombi, który nie posiada dwóch osobnych wyodrębnionych części ( pasażerskiej i ładunkowej ), z uwagi na jego luksusowe wnętrze, powinien być klasyfikowany w pozycji 8703. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów. Według tychże wyjaśnień w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób wraz z kierowcą, których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcyjnych do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez cechy, które wskazują, że są to pojazdy głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów włączone są pojazdy "wielozadaniowe" np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup. Cechy, które wskazują na to, że pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób oraz, których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów, w myśl wyjaśnień do Taryfy Celnej opublikowanej obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), to: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stale, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Tak, więc w przypadku, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową, wtedy taki pojazd należy zakwalifikować do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy podlegający opodatkowaniu akcyzą. Natomiast, jeżeli głównym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi jedynie uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd powinien zostać sklasyfikowany pod pozycją CN 8704, jako samochód ciężarowy, który nie podlega opodatkowaniu akcyzą. W celu dokonania właściwej klasyfikacji pojazdu organ musi prawidłowo ustalić stan faktyczny, a więc dysponować materiałem dowodowym, z którego w sposób jednoznaczny wynikać będzie stan pojazdu (cechy charakterystyczne, o których mowa w ww. wyjaśnieniach zawartych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 2006 r.), na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, tj. na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, a tym samym i ewentualnego powstania obowiązku podatkowego (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.). Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy prawidłowo przeanalizowały dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. W szczególności – wbrew zarzutom skargi, prawidłowo organy uwzględniły cechy pojazdu ustalone w wyniku oględzin z dnia 22 marca 2013 r. Wprawdzie zostały one przeprowadzone po przemieszczeniu samochodu na terytorium kraju, ( według oświadczenia skarżącego nastąpiło to w dniu 18 grudnia 2010 r. ) i po dokonaniu zmian w pojeździe co jednak nie ma istotnego znaczenia, skoro z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że skarżący po przemieszczeniu tego pojazdu nie dokonywał w nim żadnych zmian konstrukcyjnych. Z oględzin pojazdu dokonanych w toku postępowania wynika, iż pojazd ten posiadał następujące wyposażenie: * jednobryłowe, zamknięte i przeszklone dookoła, 5-drzwiowe nadwozie * dwa rzędy siedzeń w tym : 2 fotele z przodu pojazdu (kierowca + pasażer) wyposażone w pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki, trzyosobowa tylna kanapa z oparciem i zagłówkami oraz pasami bezpieczeństwa (3 szt.), * obecne okna wzdłuż dwubocznych paneli, * obecne cztery drzwi z oknami na bocznych panelach + piąte przeszklone drzwi z tyłu pojazdu (tylna klapa), * elektrycznie podnoszone szyby przód/tył, * wnętrze kabiny: skórzana tapicerka, podsufitka i oświetlenie, uchwyty do trzymania dla pasażerów, wielofunkcyjna kierownica, uchwyty na kubki dla pierwszego rzędu siedzeń, system audio + głośniki, automatyczna klimatyzacja, automatyczna skrzynia biegów, obrotomierz, * centralny zamek, elektrycznie sterowane lusterka boczne, alufelgi. Sąd podziela stanowisko organów, że już takie cechy pojazdu jednoznacznie wskazują, że pojazd ten powinien zostać sklasyfikowany jako samochód osobowy w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, tj. pojazd samochodowy objęty pozycją CN 8703 przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, inny niż objęty pozycją 8702. Z tego powodu w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż pojazd należało zakwalifikować do pozycji 8703. Należy jeszcze raz podkreślić, że wyżej wskazane cechy tego pojazdu ustalone w trakcie jego oględzin nie były kwestionowane przez stronę, która uzasadniała konieczność zakwalifikowania samochodu do pozycji 8704 wyłącznie na podstawie danych wynikających z posiadanej dokumentacji pojazdu (dowód rejestracyjny, protokoły badań technicznych itd.) oraz zarzucała, że w trakcie oględzin nie zbadano proporcji jakie w przedmiotowym aucie przypadają na część pasażerską i ładunkową. Zasadnie organy celne uznały jednak - zdaniem Sądu - iż dane wynikające z dokumentów powoływanych przez stronę, nie są wiążące przy ustalaniu klasyfikacji celnej spornego towaru, gdyż decydujące w tym zakresie są wyłącznie przepisy z zakresu prawa celnego (Taryfa celna, Noty Wyjaśniające i inne uregulowania prawne ). Strona wskazując na kwestię badania proporcji nie precyzuje swojego zarzutu a powołany przez nią wyrok WSA w Łodzi wskazuje, że ma na myśli proporcje ładowności. Wyjaśnić tu należy, że kryterium to było brane pod uwagę w opiniach klasyfikacyjnych dotyczących podpozycji HS 8703.23, 8704.21 i 8704.31, przyjętych na 23 sesji Komitetu HS w 1999 r. i dotyczyły samochodów typu pick-up, tj. pojazdów mających wyodrębnioną na stałe przestrzeń ładunkową, a nie samochodu kombi. Dla prawidłowej klasyfikacji istotne są ogólne cechy i wygląd pojazdów, w tym w szczególności cechy pojazdów wymienione w Notach wyjaśniających do HS, które w przedmiotowej sprawie zostały przez organy dostatecznie ustalone i przeanalizowane z punktu widzenia klasyfikacji samochodu do odpowiedniego kodu CN. Ładowność pojazdu dla samochodów typu kombi nie jest cechą pojazdu wymienioną ani w samej Nomenklaturze Scalonej ani w Notach wyjaśniających, czy też w decyzjach i opiniach klasyfikacyjnych opublikowanych w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. W sytuacji, gdy wskazany wyżej ogół cech pojazdu świadczył o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu osób, oceny tej nie mogła zmienić kwestia jego ładowności. Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 91 Prawa celnego i art. 124 Ordynacji podatkowej, przez odmowę powołania biegłego w celu "przeprowadzenia analizy importowanego towaru". W przypadku tego konkretnego pojazdu do oceny jego zasadniczego przeznaczenia, tj. cechy istotnej dla klasyfikacji taryfowej, nie była potrzebna w ocenie sądu specjalistyczna wiedza techniczna. To przeznaczenie organy ustaliły w sposób prawidłowy na podstawie zebranych dowodów ( oględziny, dane z katalogu Eurotaxglass, dokumenty przedstawione przez stronę, pismo przedstawiciela producenta z 25.07.2012 r. ). To właśnie analiza ogółu cech przedmiotowego samochodu doprowadziła organy do uzyskania jednoznacznego rezultatu w zakresie jego klasyfikacji taryfowej i tym samym opodatkowania podatkiem akcyzowym. Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne aniżeli domagała się skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie i wybiórczej jego ocenie, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów (art. 180 § 1, , art. 187 § 2, 31 art. 188 w zw. z art. 181, art. 191, art. 204 § 4, art. 207 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Wbrew zarzutom skargi powoływane w uzasadnieniu decyzji pismo importera pojazdów marki Volkswagen z dnia 25.07.2012 r. nie było podstawowym dowodem w sprawie. Zostało natomiast wzięte pod uwagę jako dowód uzupełniający pozostałe dowody, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu, istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł o jej oddaleniu.