III SA/Po 139/10

Dnia 10 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ...r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. oddala skargę /-/ W. Długaszewska /-/ T.M. Geremek /-/ B. Sokołowska Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. Wójt Gminy odmówił - na podstawie art. 219 kpa – wydania Z. zaświadczenia potwierdzającego, że J. i M. byli właścicielami nieruchomości na terenie gminy i opłacali należne podatki. W uzasadnieniu postanowienia podano, że pismem z dnia 1 grudnia 2009 r. Z. wystąpił o wydanie powyższego zaświadczenia. Wszelkie dokumenty dotyczące Gminy z okresu przed 1990 r. były przekazywane do Archiwum Państwowego, a dokumenty dotyczące wymiaru i opłaty podatków Gmina posiada od 1998 r. Z tego względu należało odmówić wydania przedmiotowego zaświadczenia. W zażaleniu na to postanowienie Z. zażądał wydania spornego zaświadczenia, ze względu na to, iż M. miała wraz z żoną zmarłego J. opłacać podatki rolne za nieruchomości do 1960 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 15 stycznia 2009 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie Wójta Gminy winno być wydane na podstawie przepisów art. 306 c w zw. z art. 306 b §1 Ordynacji podatkowej, gdyż strona żądała wydania zaświadczenia w zakresie potwierdzenia opłacania podatku rolnego. Jest to jednak regulacja prawna tożsama w znacznej części z regulacją zawartą w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 217 – 220 kpa), wobec czego błędne wskazanie podstawy prawnej przez organ I instancji nie mogło mieć wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto organ II instancji podał, że zgodnie z art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ podatkowy musi wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów czy innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Z. wskazał wprawdzie na swój interes prawny w wydaniu żądanego zaświadczenia, jednakże w posiadaniu Wójta Gminy nie było ewidencji, rejestrów czy innych danych dotyczących wymiaru podatków i ich opłacania przed 1998 rokiem, a wszelkie inne rejestry i dokumenty zostały przekazane do Archiwum Państwowego. W skardze na postanowienie organu II instancji Z. zażądał wydania przedmiotowego zaświadczenia, wyłączenia składu SKO orzekającego w sprawie oraz wyjaśnienia sprawy dotyczącej "zniszczenia akt przez organ gminy ". W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. skarżący wniósł o wydanie mu żądanego zaświadczenia oraz ukaranie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Wójta Gminy za zniszczenie dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Nie może natomiast sam rozstrzygać danej sprawy merytorycznie. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego – zakaz reformationis in peius. Mając na względzie powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, albo dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ podatkowy musi wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów czy innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306 b §1 Ordynacji podatkowej). Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306 b § 2). Wydanie zaświadczenie jest wobec tego jedynie czynnością materialno – techniczną i zarazem urzędowym potwierdzeniem istnienia określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Na postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie lub odmowę wydania zaświadczenia składają się zatem wyłącznie czynności o charakterze materialno – technicznym. W ramach tego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie to sprowadza się wobec tego wyłącznie do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych (zob. m. in. wyrok WSA w Krakowie z 24 września 2009 r., sygn. akt I S.A./Kr 870/09, lex nr 523424). W sytuacji, gdy odpowiednie dane niezbędne do wystawienia zaświadczenia o żądanej treści nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to ma wydać organ ten zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia, co wynika z przepisu art. 306 c In fine Ordynacji podatkowej (zob. m. in. wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 528/05, lex nr 196475; wyrok WSA w Lublinie z 9 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 16/08; lex nr 518022). W niniejszej sprawie wnioskodawca miał interes prawny w złożeniu żądania wydania przedmiotowego zaświadczenia, gdyż miało ono potwierdzać fakt płacenia podatku rolnego w Gminie przez osoby, po których skarżący nabył spadek. Organy administracji obu instancji zasadnie uznały jednak, iż Wójt Gminy nie dysponował żadnymi ewidencjami, rejestrami czy innymi danymi umożliwiającymi wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Z. Wszelkie dokumenty dotyczące Gminy z okresu przed 1990 r. zostały bowiem przekazane do Archiwum Państwowego, a dokumenty dotyczące wymiaru i opłaty podatków Gmina posiada dopiero od 1998 r. Z tego względu należało odmówić wydania przedmiotowego zaświadczenia. Odpowiednie dane niezbędne do wystawienia zaświadczenia o żądanej treści nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to miał wydać. Należy ponadto wyraźnie podkreślić, iż w toku niniejszego postępowania sądowego badaniu podlega jedynie legalność odmowy wydania spornego zaświadczenia, wobec czego Sąd nie był uprawniony do oceny kwestii ewentualnego zniszczenia dokumentów przez Wójta Gminy, ani pociągania go do jakiejkolwiek odpowiedzialności z tego tytułu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, a zarzuty skargi za niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ W. Długaszewska /-/ T.M. Geremek /-/ B. Sokołowska D.W.d