III SA/Po 141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do tut. Sądu na decyzję z [...] stycznia 2017 r. Dyrektora Izby Celnej, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji skarżący podał, że jej wykonanie powoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych albo wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, że jego sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Zwrócił przy tym uwagę na konieczność zsumowania nakładanych na niego kar i potrzebę uwzględnienia, przy ocenie zasadności powyższego wniosku, jego przyszłej sytuacji, jaka nastąpi w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał jednocześnie na elementy przesądzające jego zdaniem o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z 4 października 2010r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOSA). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). Skarżący nie wykazał we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony. Skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, CBOSA), a w niniejszej sprawie tego nie uczynił. Skarżący w sposób ogólny stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. W związku z powyższym uznać trzeba, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń nie można przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest, że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast akcentowana przez skarżącego kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym, wpadkowym postępowaniu ostatnio wskazana kwestia nie mogła być przedmiotem kontroli sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.