III SA/Po 1424/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] maja 2022 roku sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021 r. ([...], [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania T. S. (dalej: Skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z [...] maja 2021 r. ([...]) nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z niezarejestrowaniem pojazdu w terminie nieprzekraczającym 180 dni – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2020 r. Skarżący i A. S. (dalej: Ojciec) nabyli pojazd marki M. , a następnie [...] grudnia 2020 r. dokonali rejestracji pojazdu w Starostwie. Z przedłożonych dokumentów wynika, że przedmiotowy pojazd został sprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [...] czerwca 2020 r., zatem od momentu jego nabycia do jego zarejestrowania został przekroczony ustawowy termin 180 dni. W związku z powyższym [...] grudnia 2020 r. Starosta wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania ww. pojazdu w terminie nieprzekraczającym 180 dni. Dnia [...] lutego 2021 r. Starosta zawiadomił stronę o uchybieniu terminu na zarejestrowanie pojazdu i wyznaczył 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na zarejestrowanie pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wraz z uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. W dniu [...] marca 2021 r. do Starosty wpłynął wniosek Skarżącego i Ojca o przywrócenie terminu dokonania czynności rejestracji pojazdu, w którym Skarżący występował również jako pełnomocnik Ojca. Skarżący wskazał, że gdyby obowiązywał termin miesięczny (przed zmianami wywołanymi COVID) – ciężar kary spoczywałby na importerze pojazdu, gdyż on byłby wówczas właścicielem pojazdu wobec jego sprowadzenia [...] czerwca 2020 r., a nabycia przez Skarżącego i Ojca [...] października 2020 r. Skarżący i Ojciec opisali szczegółowo proces naprawy pojazdu. Starosta decyzją z [...] maja 2021 r. ([...] na podstawie m.in. art. 140mb pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 7 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450, dalej w skrócie "p.r.d.") i art. 31i ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568, dalej w skrócie "u.zm.COVID"), po rozpatrzeniu sprawy Skarżącego "związanej z nie zarejestrowaniem pojazdu w terminie nieprzekraczającym 180 dni o nabyciu pojazdu", nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że czas przysługujący na dokonanie rejestracji został wydłużony do 180 dni, a z uwagi na fakt, że strona była właścicielem pojazdu w dniu przekroczenia terminu – podlega karze za przekroczenie terminu bez względu na to, ile czasu była w posiadaniu pojazdu. Podstawą do wyliczenia terminu załatwienia sprawy nie jest data nabycia pojazdu, lecz jego sprowadzenia na terytorium RP. Skarżący i Ojciec mieli pełną świadomość uszkodzeń sprowadzonego pojazdu i mogły liczyć się z wydłużonym czasem naprawy. Odnośnie przymusu kwarantanny nałożonego na Skarżącego – realizację obowiązku można było dokonać przez upoważnienie innej osoby (czego Skarżący z Ojcem dokonali), a co wykluczyłoby nałożenie jakiejkolwiek kary pieniężnej. Nałożenie kary w najniższym możliwym wymiarze jest uzasadnione, bowiem uwzględnia zakres naruszeń (okres 180 dni został przekroczony o [...] dni), zaś organ jest zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Analogiczną decyzją z [...] marca 2021 r. ([...]) Starosta nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Ojca. Skarżący pismem z [...] maja 2021 r. wniósł odwołanie "od decyzji z dnia [...] maja 2021 r.", działając w imieniu własnym oraz Ojca. Zarzucając naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. przez nieprzywrócenie terminu, art. 59 k.p.a. przez niewydanie postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu i w konsekwencji pozbawienie stron możliwości jego zaskarżenia, art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 i 2 ustawy z 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., zwanej dalej "u.COVID") przez zawiadomienie stron już po zarejestrowaniu pojazdu, i art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niewskazanie w podstawie decyzji art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 i 2 u.COVID. Wskazaną we wstępie decyzją z [...] sierpnia 2021 r. ([...], [...]) SKO "po rozpoznaniu odwołania [Skarżącego] od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2021 r. ([...])" utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W zwięzłym uzasadnieniu przytoczyło art. 140mb pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 7 p.r.d. oraz art. 31i ust. 1 pkt 1 u.COVID od dnia wejścia w życie u.zm.COVID. Organ odwoławczy zaznaczył, że [...] grudnia 2020 r. właściciele przedmiotowego pojazdu złożyli wniosek o jego rejestrację (pojazd sprowadzono z terytorium państwa członkowskiego [...] czerwca 2020 r.). Pojazd zarejestrowano [...] grudnia 2021 r., zatem po upływie ustawowego terminu. Kara nakładana w trybie art. 140n ust. 1 i 2a oraz 4 p.r.d. ma obligatoryjny charakter. Strona przekroczyła termin jedynie o 16 dni, było to pierwsze tego typu naruszenie oraz strona dowołująca nie uzyskała korzyści finansowych z tytułu naruszenia przepisów, zatem zasadne było zastosowanie najniższej kwoty kary. Decyzja organu I instancji jest słuszna i zasadna. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podzieliło ustalenia organu I instancji, że strony miały świadomość stanu technicznego pojazdu jaki zakupują. Kwestie umorzenia kary organ I instancji może rozstrzygać dopiero na osobny wniosek zobowiązanego po jej uprawomocnieniu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł w szczególności o uchylenie obu decyzji i wskazanie organowi sposobu rozpoznania sprawy. Zarzucił naruszenie 15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 u.COVID w zw. art. 6, 7a, 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) poprzez poinformowanie strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a następnie nierozpoznanie w żaden sposób wniosku Stron z dnia [...].03.2021 r. i wydanie skarżonej decyzji, kiedy to wniosek ten miał kluczowe znaczenie, a Strony wykazały w nim brak swojej winy w uchybieniu terminu; nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wnikliwy, co skutkowało nałożeniem kary; błędne ustalenie kręgu podmiotów, na które nałożono karę. W uzasadnieniu przytoczył daty sprowadzenia i nabycia pojazdu ze wskazaniem, że miał 2 miesiące na naprawę i zarejestrowanie pojazdu. Organ nie rozpoznał wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, choć sam informował o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z [...] listopada 2021 r., III SPP/Po [...], skarżącego zwolniono z kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 25 kwietnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID, o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2021 r. ([...], [...]), którą organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania T. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2021 r. ([...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarga okazała się zasadna choć zasadniczo z przyczyn innych niż wskazywane przez wnoszącego skargę w niniejszej sprawie aplikanta adwokackiego. Już we wstępie uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ wskazał, że "zaskarżoną decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2021r., znak: [...] nałożono na Pana A. i T. S. karę pieniężną w wysokości po [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku rejestracji [...]". Należy zatem zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się zawiadomienia z [...] grudnia 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nie zarejestrowania pojazdu w terminie nieprzekraczającym 180 dni kierowane do Skarżącego ([...]), jak i do Ojca ([...] Ww. postępowania zakończyły się wydaniem dwóch (a nie, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego – jednej) decyzji z [...] maja 2021 r., odpowiednio w stosunku do Skarżącego ([...]) oraz Ojca ([...]). W myśl art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Z powyższego przepisu jasno wynika, że organ odwoławczy rozpoznaje odwołanie(/odwołania) od decyzji (jednej), a nie wielu decyzji na raz, choćby były zbliżone treściowo. Jednocześnie, jakkolwiek SKO nadało zaskarżonej decyzji podwójną sygnaturę ([...], [...]), z sentencji decyzji wynika, że utrzymało w mocy "jedynie" decyzję [...] Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że SKO uznało, że zaskarżona decyzja nakładająca karę pieniężną odrębnie na Skarżącego oraz na Ojca – abstrahując zupełnie od odmiennych sygnatur nadanych zarówno decyzjom, jak i zawiadomieniom o wszczęciu postępowania i wydawanych w sprawie pismom, a także – ich adresatów. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.) – tak NSA w wyroku z 20 kwietnia 2021 r., II OSK 1698/18. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z 29 września 2021 r., II SA/Po 399/21, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wymaga natomiast takiego sporządzania uzasadnienia orzeczenia, by nawet strona, której stanowisko nie zostało przez organ uwzględnione mogła stwierdzić, iż jej argumenty zostały przez organ administracji rzetelnie i wnikliwie zbadane, a ich odrzucenie stanowiło wyraz analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a nie jedynie pominięcia, względnie zlekceważenia ich przez organ administracji publicznej. Także spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 § 1 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji. W tym zakresie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji nałożył dwiema decyzjami z tego samego dnia, o zbliżonych sygnaturach, karę pieniężną na współwłaścicieli (nabywców) pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wobec nie zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w art. 71 ust. 7 ustawy 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450, dalej w skrócie "p.r.d."), tj. 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Powyższy termin został zmodyfikowany przez art. 31i ust. 1 ustawy z 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., zwanej dalej "u.COVID"), wprowadzony przez art. 1 pkt 17 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568, dalej w skrócie "u.zm.COVID"), a który wszedł w życie 31 marca 2020 r. – i wynosi 180 dni. Jednocześnie zgodnie z art. 15zzzzzn(2) u.COVID, wprowadzonym przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255, zwanej dalej "u.późn.zm.COVID"), a który wszedł w życie 16 grudnia 2020 r.: 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie do tego przepisu organ I instancji pismami z [...] lutego 2021 r. [błędnie oznaczonymi w decyzji jako zawiadomienia z [...] lutego 2020 r.] wyznaczył Stronom 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z akt sprawy, pisma te zostały odebrane przez Skarżącego i Ojca [...] lutego 2021 r. Następnie pismem z [...] marca 2021 r. Skarżący w imieniu własnym oraz Ojca (załączając pełnomocnictwo) wniósł o przywrócenie terminu do dokonania czynności rejestracji pojazdu. Jak wynika z decyzji – pismo to wpłynęło do organu [...] marca 2021 r., a zatem jeszcze przed upływem wyznaczonego 30-dniowego terminu. Wbrew jednak zawiadomieniu, Starosta nie rozpoznał wniosków Skarżącego i Ojca o przywrócenie terminu do rejestracji pojazdu, lecz decyzjami z [...] maja 2021 r. nałożył na nich kary pieniężne z tytułu nie zarejestrowania pojazdu w terminie. Z jednej zatem strony organ zawiadomił strony postępowań o możliwości przywrócenia terminu, a z drugiej następnie – bez rozważenia, czy przywrócenie terminu byłoby zasadne i w przypadku odmowy przywrócenia terminu umożliwienia zażalenia postanowienia w tym zakresie zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. – organ nałożył na Skarżącego i jego Ojca kary pieniężne z tytułu przekroczenia terminu. Niewątpliwie takie działanie przeczy wskazywanej w art. 8 k.p.a. zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, by nie wspomnieć o dopuszczalności samego nałożenia kary za przekroczenie terminu wobec nierozważenia jego przekroczenia. Wobec powyższych naruszeń już jedynie ubocznie Sąd zauważa, że SKO wypowiedziało się jednozdaniowo w kwestii ew. umorzenia nałożonej kary, pomijając jednocześnie regulacje art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nakładaniu kar pieniężnych przewidzianych w art. 140mb p.r.d. poświęcone zostały unormowania art. 140n p.r.d. W ich świetle nie ulega wątpliwości, że kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140m-140mb, są nakładane w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Nakłada je starosta (ust. 2a) i stanowią one dochód powiatu (ust. 3a). Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (ust. 4). Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140m-140mb, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (ust. 6). Nie ulega wątpliwości, że przepisy p.r.d. ani działu III o.p. nie zawierają uregulowań dotyczących odstąpienia od wymierzenia kar pieniężnych. Wprawdzie art. 140n p.r.d. ustala przesłanki wymiaru kary administracyjnej (w ust. 4) – a więc normuje zagadnienie wyszczególnione w art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. – ale nie reguluje już zagadnienia odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymienionego w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a unormowanego w art. 189f k.p.a. Wobec tego należy uznać, że art. 189f k.p.a. ma zastosowanie w sprawach nakładania kar pieniężnych w trybie przepisów p.r.d. (tak też m.in.: wyrok WSA z 16.03.2021 r., VII SA/Wa 1972/20, CBOSA; M. Burtowy, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2021, uw. 4 do art. 140m-140n). Szerzej w powyższym zakresie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 04 marca 2022 r., III SA/Po 1672/21. Wobec licznych uchybień proceduralnych organów obu instancji – konieczne było uchylenie decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.