III SA/Po 149/16

Dnia 4 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za poszczególne miesiące [...] roku oddala skargę Uzasadnienie. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania x od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] wydanej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. W okresie od [...] r. przeprowadzono w firmie podatnika kontrolę w zakresie obrotu wyrobami energetycznymi za okres od [...] r. W trakcie kontroli w dokumentacji podatnika stwierdzono faktury dotyczące zakupu oleju napędowego od firmy y i z ( jako sprzedawców ) w łącznie ilości [...] litrów. Organ I instancji ustalił, że działalność obu powyższych spółek miała charakter pozorny. Przedmiotowe faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu oleju napędowego, który pochodził z nieustalonego źródła. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz zobowiązanie w opłacie paliwowej w łącznej kwocie [...]zł za okres od [...] roku. Organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona dokonała transakcji zakupu oleju napędowego od spółki y oraz od spółki z. W trakcie kontroli podatkowej ustalono, że faktury, na których jako dostawca oleju napędowego widnieją wskazane wyżej podmioty nie odzwierciedlają w rzeczywistości przeprowadzonych transakcji gospodarczych. Faktury te miały jedynie służyć wprowadzeniu do obrotu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie zapłacono podatku akcyzowego. W ocenie organu I instancji spowodowało to powstanie po stronie podatnika obowiązku podatkowego, aczkolwiek strona nie złożyła deklaracji podatkowych, ani nie wpłaciła należnej kwoty podatku akcyzowego od paliw silnikowych, których nabycie dokumentowały wskazane w decyzji faktury. Skutkiem powstania zobowiązania akcyzowego była również konieczność uiszczenia opłaty paliwowej za wskazany okres W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podatnik wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Strona zarzuciła organowi naruszenie : - art. 247 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej - art. 200 Ordynacji podatkowej - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne pominięcie zeznań sąsiadów strony, dostawców paliwa wymienionych przez organ w decyzji oraz niezestawienie dowodów z akt postępowań wskazanych w decyzji ( faktur i zeznań ) z materiałem dowodowym zebranym w sprawie ( faktury i zeznania a i samej strony ) oraz poprzez niedokonanie konfrontacji strony i a z pracownikami i osobami z zarządu firm dostarczających przedmiotowe paliwo - art. 2 pkt. 1, art. 6, art. 8 ust. 2 pkt. 4, art. 10 ust. 1, ust. 10, art. 13 ust. 1 pkt. 1, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, art. 37 h , art. 37 j ust. 1 pkt. 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1, art. 37 m ust. 1 pkt. 2, art. 37 q ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na [...] r. w sytuacji, gdy podatnik wykazał, że doszło do spornych transakcji, a podatek akcyzowy i opłata paliwowa winna być dochodzona od podmiotów dostarczających paliwo. Strona wniosła także o przeprowadzenie dowodów dotyczących prawdziwości transakcji paliwowych w firmie [...] Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że decyzja został wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nie doszło do naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie może przedłużać 7 dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym z powodu spraw rodzinnych podatnika. Miał on prawo do wypowiadania się, co do tego materiału dowodowego, w toku całego postępowania prowadzonego przed organem I i II instancji. Organ podatkowy II instancji podniósł w uzasadnieniu swojej decyzji, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w zakresie zafakturowanych transakcji pomiędzy spółką y i z, a odwołującym, dostawcą oleju napędowego nie był wystawca zakwestionowanych faktur, to jest y i z. Co do spółki y organ II instancji ustalił, że w [...] roku spółka ta wystawiała faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wskazanymi na fakturach, wprowadzając do obrotu gospodarczego tzw. "puste faktury". Spółka ta miała nabywać paliwo do dalszej odsprzedaży od z oraz od firmy d, ale wykazano, że faktury wystawiane przez te podmioty nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto, spółka e nie prowadziła w latach [...] działalności gospodarczej. Organ II instancji ustalił także, że firma y nie posiadała infrastruktury technicznej umożliwiającej obrót paliwami ciekłymi, nie dysponowała osobą z uprawnieniami do przewozu paliw. Organ uznał, że działalność y miała charakter pozorny. Wystawiane przez tę spółkę faktury nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Spółka ta nie posiadała koncesji na obrót paliwami, ani nie występowała o taką koncesję. Nie była zarejestrowana, jako podatnik podatku akcyzowego i nie składała deklaracji od tego podatku. Wobec spółki z organ II instancji ustalił z kolei, że : - jedyny wspólnik tej spółki a sprzedał [...] % udziałów na rzecz obywatela [...], a korespondencja wysyłana na adres spółki nie jest podejmowana - spółka nie prowadzi działalności na stacjach paliw wskazywanych jako miejsca prowadzenia tej działalności - z zeznań [...] wynika, że spółka z miała nabywać w okresie [...]paliwo od [...], jednak spółki te nie były zarejestrowane jako podatnicy podatku VAT i nie funkcjonowały w obrocie gospodarczym, nie posiadały infrastruktury technicznej do prowadzenia obrotu paliwami , od [...] r. nie miały stosowanych pozwoleń do prowadzenia takiej działalności ( koncesji ) i wobec tego nie mogły w rzeczywistości sprzedawać oleju spółce z - spółka z nie była zarejestrowana jako podatnik podatku akcyzowego. x stwierdził w toku postępowania, że nie zawierał umów ze spółkami y i z, nie zna tożsamości kierowców przywożących paliwo. Płatności za paliwo były dokonywane wyłącznie w formie gotówkowej. Podatnik nie weryfikował kontrahentów pod kątem ich rzetelności, gdyż nie miał wątpliwości, co do transakcji przeprowadzanych z tymi podmiotami. W ocenie organu II instancji, podatnik posiadał olej nieznanego pochodzenia, bowiem nie wykazał, że faktury wystawiane przez y i z odzwierciedlały rzeczywiste transakcje handlowe. Podatnik nie wskazał jednocześnie faktycznego źródła pochodzenia przedmiotowego paliwa, ani faktu uiszczenia od tego paliwa podatku akcyzowego. Konsekwencją konieczności uiszczenia przez podatnika podatku akcyzowego jest również obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej za przedmiotowy olej napędowy. Organ II instancji nie przychylił się do wniosku strony o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, albowiem powołany wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] r. dotyczy kwestii prowadzenia działalności przez spółkę [...]w [...] r., a przedmiotowe postępowanie dotyczy wydarzeń z roku . [...]Co do spółki [...] organ wskazał, że za pomocą innych środków dowodowych wykazano, iż spółka [...] nie funkcjonowała w rzeczywistości w obrocie gospodarczym. Co do wnioskowanych dowodów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika organ wskazał, że nie kwestionował tej okoliczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji II i I instancji w całości, zarzucając naruszenie : - art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie udziału skarżącego w postępowaniu ( organ II instancji wyznaczył skarżącemu 7 dniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego sprawy, złożył on nowe wnioski dowodowe a mimo to organ II instancji prowadził postępowanie odwoławcze nadal przez 2 i pół miesiąca i zakończył sprawę bez uprzedniego wyznaczenia nowego terminu w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej ) - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 193, art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz dowodów wnioskowanych w pismach z dnia [...] r. - art. 121 § 2 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie zarzutów strony co do legalności decyzji I instancji - art. 2 pkt. 1, art. 6, art. 8 ust. 2 pkt. 4, art. 10 ust. 1, ust. 10, art. 13 ust. 1 pkt. 1, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 9 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, art. 37 h , art. 37 j ust. 1 pkt. 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1, art. 37 m ust. 1 pkt. 2, art. 37 q ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym w sytuacji, gdy podatnik wykazał, że doszło do spornych transakcji, a podatek akcyzowy i opłata paliwowa winna być dochodzona od podmiotów dostarczających paliwo. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r., określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz opłatę paliwową za okres od [...]roku, nie naruszają prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p..p.s.a., uzasadniałby ich uchylenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ podatkowy - działając zgodnie z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) - w sposób wyczerpujący, z zachowaniem zasady szybkości postępowania, zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując na tej podstawie ustaleń faktycznych, pozostających w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi wynikające z art. 124 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, organ podatkowy wyprowadził prawidłowe ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi, chociaż skarżący w okresie objętym rozstrzygnięciem faktycznie nabył sporny olej napędowy, to paliwo to nie pochodziło w rzeczywistości od wystawcy faktur, to jest od spółki y i z, lecz pochodziło ze źródła nieujawnionego. Z ustaleń dokonanych przez organ podatkowy bezsprzecznie wynika, że w [...] roku spółki y i z wystawiały faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wskazanymi na fakturach, wprowadzając do obrotu gospodarczego tzw. "puste faktury". Przede wszystkim, spółka y miała dokonywać zakupu oleju napędowego, przeznaczonego do dalszej odsprzedaży, od spółki [...]Jednakże spółka [...]w [...] roku nie prowadziła działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie wskazał i wykazał dowodowo, że firma y nie posiadała infrastruktury technicznej umożliwiającej obrót paliwami ciekłymi, nie dysponowała osobą z uprawnieniami do przewozu paliw, nie posiadała koncesji na obrót paliwami ciekłymi i o taką koncesję nie występowała, nie była zarejestrowana, jako płatnik podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla tego podatku. Wobec spółki [...]organ II instancji ustalił z kolei, że jedyny wspólnik tej spółki [...]sprzedał [...] % udziałów na rzecz obywatela , [...] a korespondencja wysyłana na adres spółki nie jest podejmowana. Spółka ta nie prowadzi działalności na stacjach paliw wskazywanych, jako miejsca prowadzenia tej działalności. Z zeznań [...] wynika, że spółka [...] miała nabywać w okresie od [...] r. paliwo od[...] oraz od[...], jednak spółki te nie były zarejestrowane, jako podatnicy podatku VAT i nie funkcjonowały w obrocie gospodarczym, nie posiadały infrastruktury technicznej do prowadzenia obrotu paliwami , od [...] r. nie miały stosowanych pozwoleń do prowadzenia takiej działalności ( koncesji ) i wobec tego nie mogły w rzeczywistości sprzedawać oleju spółce [...]. Ustalono ponadto, że spółka[...] nie była zarejestrowana jako podatnik podatku akcyzowego. W konsekwencji zatem, faktury wystawiane przez spółki y i z nie przedstawiają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, skoro olej napędowy nie mógł w rzeczywistości pochodzić od tych spółek. Skarżący kwestionując swoją odpowiedzialność za przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, podnosi, że w jego ocenie, za zobowiązanie podatkowe powinni ponosić odpowiedzialność wyłącznie dostarczyciele przedmiotowego paliwa . x stwierdził w toku postępowania, że nie zawierał umów ze spółkami [...]nie zna tożsamości kierowców przywożących paliwo. Płatności za paliwo były dokonywane wyłącznie w formie gotówkowej. Skarżący nie weryfikował kontrahentów pod kątem ich rzetelności, gdyż nie miał wątpliwości, co do transakcji przeprowadzanych z tymi podmiotami. W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji wskazał, że to podatnik nie dochował należytej staranności w sprawdzeniu, czy firmy y i z mogły legalnie handlować paliwem ciekłym i czy od nabywanego paliwa odprowadzono akcyzę na wcześniejszym etapie obrotu gospodarczego. Skarżący nie żądał dokumentacji mogącej potwierdzić powyższe okoliczności. Zapłata za paliwo była dokonywana wyłącznie gotówką, a nie za pośrednictwem rachunków bankowych. Nie ulega zaś wątpliwości, że wybór nierzetelnego kontrahenta obciąża podatnika, ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. I GSK 1047/09.). Wobec powyższego, z uwagi na to, że działalność spółek y i z była pozorna i w rzeczywistości nie trudniły się one obrotem olejem napędowym, organ podatkowy zasadnie uznał, że nabyty przez skarżącego olej napędowy pochodzi z niewiadomego źródła. Jednocześnie, w toku postępowania nie udało się ustalić podmiotu, który faktycznie dostarczał skarżącemu olej napędowy. Również skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność źródła rzeczywistego pochodzenia oleju. Wobec skarżącego zaistniał zatem podatkowy stan faktyczny określony w art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej: u.p.a., zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. W takich okolicznościach podatnikiem akcyzy jest m.in. osoba fizyczna, która nabywa lub posiada takie wyroby akcyzowe (art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a.). Skoro nie udało się ustalić, czy na wcześniejszym etapie obrotu został odprowadzony podatek akcyzowy, jak również strona nie przedstawiła żadnego dowodu okoliczność tę potwierdzającego, organ podatkowy zasadnie przyjął, że strona stała się podatnikiem podatku akcyzowego. Dopiero wykazanie, że podatek akcyzowy został już zapłacony, zwalnia z takiego obowiązku podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu (por. art. 8 ust. 6 u.p.a.). Ciężar dowodzenia faktu opłacenia akcyzy na poprzedniej fazie obrotu obarcza podatnika. Skoro natomiast skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność źródła pochodzenia oleju napędowego, tym samym nie wykazał, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, że od nabytego paliwa została opłacona akcyza. Skarżący jest przy tym podatnikiem nie ze względu na przypisanie mu złej, czy też dobrej wiary w prowadzonej działalności gospodarczej, a dlatego, że wszedł w posiadanie paliwa, za które na wcześniejszym etapie obrotu nie odprowadzono podatku akcyzowego. W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów procesowych, dotyczących czynnego udziału strony w przedmiotowym postępowaniu, albowiem organ II instancji zasadnie wskazał, że nie było generalnie podstaw do uwzględnienia wniosków strony o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Powołany wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] r. dotyczy bowiem kwestii prowadzenia działalności przez spółkę [...] w [...] r., a przedmiotowe postępowanie dotyczy wydarzeń z roku [...]. Co do spółki [...]organ II instancji wskazał prawidłowo, że za pomocą innych środków dowodowych wykazano, że spółka [...] nie funkcjonowała w rzeczywistości w obrocie gospodarczym. Co do wnioskowanych dowodów, dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika, organ słusznie wskazał, że nie kwestionował tej okoliczności. Kwestionowano okoliczności dotyczące pochodzenia przedmiotowego oleju napędowego. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, gdyż organ doręczył stronie pismo o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy w dniu [...] r. i strona skorzystała ze swoich uprawnień w dniu [...]r., zapoznając się z materiałem dowodowym sprawy, a ponadto wypowiedziała się pisemnie – pisma z [...] r. Organ nie miał obowiązku wyznaczania nowego terminu w trybie art. 200 O.p., gdyż w sprawie pojawiły się jedynie pisma samego skarżącego, a nie jakiekolwiek nowe dowody, które byłyby mu nieznane. Konkludując należy uznać, że w kontrolowanej sprawie organ podatkowy zasadnie i prawidłowo określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od [...]roku. Konsekwencją określenia zobowiązania w podatku akcyzowym było nałożenie na skarżącego obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej za wskazany w decyzji okres. | Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji w zakresie nałożenia na skarżącego opłaty paliwowej stanowią przepisy ustawy z | |dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 931 ze zm.). | |Stosownie do art. 37h ust. 1 tejże ustawy opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do | |napędu silników spalinowych. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, | |o których mowa w ust. 1 rozumie się – zgodnie z art. 37 h ust. 2 ww. ustawy – czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, | |których przedmiotem są te paliwa silnikowe. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw | |silnikowych, o których mowa w art. 37 h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi | |podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o| |których mowa w art. 37 j) ust. 1 są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37 k ust. 1 ustawy), a podstawą | |obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1, są obowiązane| |zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust. 1 ustawy). | |Z powyższej regulacji ustawowej wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w | |zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Ustalenia faktyczne dotyczące konieczności uiszczenia zobowiązania podatkowego w | |podatku akcyzowym są zasadniczo podstawą stwierdzenia – na podstawie art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy | |o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. | |Podkreślić należy w tym miejscu, że przy określaniu wysokości opłaty paliwowej organ I i II instancji odwołuje się do tych ustaleń, które| |były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego strony skarżącej w zakresie podatku akcyzowego, a które organ uznaje ostatecznie za | |wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej. Konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym jest zatem | |obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej. | |W ocenie Sądu zatem, organ prawidłowo i zgodnie z art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu | |Drogowym orzekł | |o powstaniu obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił stronie skarżącej wysokość tej opłaty za wskazane miesiące [...] r., albowiem | |stwierdzono obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym za powyższy okres. | Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.