III SA/Po 155/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Rektora Akademii z dnia 29 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z innej uczelni 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Akademii z dnia 30 września 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Rektora Akademii na rzecz skarżącego A. O. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podaniem z 30 lipca 2025 r. A. O. (dalej: "Wnioskodawca", "Student" lub "Skarżący"), student 3. roku (semestr V) jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...] prowadzonych w Uniwersytecie [...] (w skrócie: "UR"), wystąpił do Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu Akademii Wychowania Fizycznego im. [...] (dalej: "AWF", "Uczelnia" lub "Akademia") o wyrażenia zgody na przeniesienie na studia w AWF "na kierunek [...] stacjonarne na rok 3 semestr V w roku akademickim [...]". Decyzją z 30 września 2025 r. ([...]) – wydaną na podstawie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 3 i art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.s.w.n.") oraz § 12 ust. 2 Regulaminu studiów Akademii Wychowania Fizycznego im. [...] wprowadzonego Uchwałą nr [...] Senatu Akademii z dnia 19 stycznia 2021 r. (dalej: "Regulamin studiów"), przy uwzględnieniu przepisów Zarządzenia nr [...] z dnia 24 marca 2022 r. Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu Akademii Wychowania Fizycznego im. [...] w sprawie warunków przyjęcia na studia w drodze przeniesienia z innej polskiej uczelni (dalej: "Zarządzenie") – Rektor Akademii (dalej: "Rektor" lub "Organ") – odmówił Wnioskodawcy przeniesienia z UR - Collegium Medicum na Wydział Nauk o Zdrowiu AWF celem kontynuacji kształcenia na jednolitych studiach magisterskich o kierunku [...] (rok trzeci, V semestr). W uzasadnieniu Organ wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został zaopiniowany przez Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu AWF, po otrzymaniu której to opinii Rektor przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego zważył, że zgodnie z § 12 Regulaminu studiów student może przenieść się do innej uczelni za zgodą rektora uczelni przyjmującej, jeżeli wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z przepisów obowiązujących w uczelni, którą opuszcza. Jest on zobowiązany złożyć podanie, wymagane dokumenty oraz opinię rektora uczelni, na której studiował, ze stwierdzeniem faktu wywiązania się ze swoich obowiązków wobec tej uczelni. Warunki przyjęcia określa dziekan. Dalej Rektor wskazał, że warunki te, jak również wymogi formalne wniosku o przeniesienie, zostały ujęte w Zarządzeniu, zgodnie z którym Dziekan Wydziału, rozważając możliwość przyjęcia studenta w drodze transferu międzyuczelnianego, bierze pod uwagę m.in. dotychczas osiągnięte przez studenta wyniki w nauce i ocenę możliwości uzupełnienia różnic programowych w określonej perspektywie czasowej. Dokonana przez władze dziekańskie analiza efektów uczenia się dotychczas osiągniętych przez Studenta wykazała, że nie spełnia on wymogu określonego w § 3 pkt 3 Zarządzenia, gdyż stwierdzone różnice programowe przekraczają przyjęty próg 6 przedmiotów. W złożonym od tej decyzji Rektora wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (błędnie nazwanym "odwołaniem") Student wystąpił o uchylenie decyzji odmownej i ponowne, merytoryczne rozpatrzenie jego wniosku, z uwzględnieniem rzeczywistego zakresu różnic programowych oraz możliwości ich indywidualnego wyrównania. Wyjaśnił, że wprawdzie decyzja odmowna została oparta na § 3 pkt 3 Zarządzenia, tj. na przekroczeniu dopuszczalnego limitu różnic programowych (więcej niż 6 przedmiotów), ale znaczna część wskazanych różnic dotyczy fakultetów i zajęć autorskich uczelni, które nie wpływają na realizację podstawowych efektów uczenia się. Ponadto podkreślił, że część kluczowych przedmiotów z III roku ma już zaliczonych na UR, a różnice w zakresie języka obcego mają charakter pozorny. Zestawienie różnic programowych w układzie tabelarycznym Skarżący załączył do pisma, deklarując zarazem pełną gotowość do uzupełnienia pozostałych różnic w drodze dodatkowych zajęć. Jednocześnie podkreślił, że w przypadku braku możliwości formalnego przeniesienia go bezpośrednio na III rok, wyraża zgodę na rozpatrzenie jego wniosku również w zakresie przeniesienia na rok II – co pozwoli na pełniejsze wyrównanie ewentualnych różnic programowych, a jednocześnie umożliwi Wnioskodawcy dalsze studiowanie w trybie stacjonarnym w [...], co z przyczyn osobistych i zawodowych ma dla niego kluczowe znaczenie. Decyzją z 29 października 2025 r. ([...]) Rektor utrzymał w mocy decyzję własną z 30 września 2025 r., stwierdzając w uzasadnieniu, że ta ostatnia decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, adekwatna do stanu faktycznego sprawy oraz że w sposób wyczerpujący wymieniono w niej argumenty warunkujące odmowę, sprowadzające się do tego, że Wnioskodawca nie spełnia wymogu ujętego w § 3 pkt 3 Zarządzenia, gdyż stwierdzone różnice programowe przekraczają przyjęty próg 6 przedmiotów. W dalszej kolejności Organ wskazał, że rozważając możliwość przyjęcia studenta w drodze transferu międzyuczelnianego, należy mieć na względzie, że realizacja dydaktyki w Uczelni jest skomplikowanym przedsięwzięciem, ukierunkowanym przede wszystkim na dobro studentów, którzy już się kształcą w ramach poszczególnych kierunków. Osoby odpowiedzialne za organizację dydaktyki na Uczelni biorą pod uwagę nie tylko wymogi programowe, w tym zgodność z obowiązującymi na niektórych z nich standardami kształcenia, ale również czynniki finansowe, kadrowe i lokalowe. Wzgląd na właściwą organizację zajęć dydaktycznych, jak również wewnątrzuczelniane regulacje prawne dotyczące np. liczebności grup, uniemożliwiają nieograniczone ilościowo przyjmowanie kolejnych zainteresowanych kształceniem w Akademii. Zbyt liberalna polityka przyjęć osób zgłaszających chęć przeniesienia się do AWF rodziłaby niepożądane skutki, zakłócając tok kształcenia jego pierwotnie zakwalifikowanych uczestników. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Rektora z 29 października 2025 r. Wnioskodawca wystąpił o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz zobowiązanie Organu do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wskazań Sądu. a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi jej autor wytknął, że pomimo uzupełnienia przez niego materiału dowodowego przy wnoszeniu odwołania, Rektor nie przeprowadził jego analizy i nie dokonał ponownej oceny sytuacji Skarżącego. Decyzja z 29.10.2025 r. powiela treść decyzji z 30.9.2025 r., co świadczy o tym, że Organ nie zapoznał się z nowymi dowodami, nie ocenił ich znaczenia dla sprawy, a tym samym nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Skarżącego obie ww. decyzje cechują się schematycznością oraz brakiem indywidualnego podejścia do sprawy. Rektor stwierdził, że w sprawie Skarżącego występują "znaczne różnice programowe", jednak nie wskazał, jakie konkretnie różnice miałyby stanowić przeszkodę w przeniesieniu, nie dokonał zestawienia efektów uczenia się, nie porównał treści programowych i nie odniósł się do przedstawionej przez Skarżącego tabeli różnic programowych. W konsekwencji – zdaniem autora skargi – odmowa została oparta na twierdzeniach nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasadę przekonywania. Dalej Skarżący wytknął, że w treści wniosku wskazał, że w przypadku stwierdzenia znacznych różnic programowych dopuszcza możliwość przyjęcia na niższy rok studiów, co stanowi rozwiązanie zgodne z interesem Uczelni i przewidziane prawem. Organ nie odniósł się do tej propozycji w żadnym fragmencie uzasadnienia, co narusza zasadę proporcjonalności oraz obowiązek wyboru rozstrzygnięcia najmniej dolegliwego dla strony, wynikający z art. 7 k.p.a. Zignorowanie tej możliwości świadczy o braku dążenia do rzeczywistego ustalenia stanu faktycznego i rozważenia wszystkich rozwiązań możliwych do zastosowania. Zdaniem Skarżącego w sprawie doszło również do naruszenia art. 85 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 p.s.w.n., który gwarantuje studentowi prawa związane z kontynuacją i organizacją toku studiów, w tym możliwość zmiany uczelni oraz korzystania z indywidualnej organizacji studiów. Organ naruszył też art. 11 k.p.a., gdyż w wydanych decyzjach nie wskazano żadnych konkretnych kryteriów, według których oceniono wniosek Skarżącego, ani nie wyjaśniono, jakie fakty i dowody miały decydujące znaczenie dla odmowy. Uzasadnienia decyzji ograniczają się do ogólnych sformułowań dotyczących "ograniczeń organizacyjnych", bez ujawnienia faktycznych podstaw dokonanej oceny. Brak przedstawienia rzeczywistej argumentacji oraz pominięcie analizy przedłożonych dokumentów uniemożliwiają Skarżącemu zrozumienie motywów decyzji i naruszają zasadę transparentności działania Organu. W ocenie autora skargi Rektor, rozpoznając wniosek Skarżącego, powinien był zastosować środki adekwatne do charakteru sprawy oraz wykorzystać fakt, że materiał dowodowy został przedłożony w sposób kompletny. W niniejszej sprawie Organ nie skorzystał z zasad określonych w art. 7 i art. 12 § 1 k.p.a., ograniczając się do rozstrzygnięcia niewynikającego z przedstawionego materiału, bez podjęcia działań pozwalających na pełną, merytoryczną ocenę dokumentów złożonych przez Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie w całości, wywodząc w uzasadnieniu w szczególności, że: - po myśli art. 85 ust. 1 pkt 5 p.s.w.n. student ma prawo do przeniesienia na studia stacjonarne albo niestacjonarne na zasadach określonych w regulaminie studiów. Akademia może, w ramach przysługującej jej konstytucyjnej autonomii, swobodnie kształtować reguły akceptowania studentów z innych uczelni, z tym zastrzeżeniem, że w ogóle dopuszczenie przenoszenia się przez studentów miedzy uczelniami stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą student powinien na studia aplikować i startować w równej dla wszystkich uczestników rekrutacji; - odpowiednie uregulowania zostały zawarte w § 12 ust. 2 Regulaminu studiów oraz w Zarządzeniu, w tym w jego § 3 pkt 3 zd. 2, stanowiącym że liczba różnic programowych może wynosić nie więcej niż 6 egzaminów, zaliczeń na ocenę i zaliczeń; - pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącego nie było możliwe, gdyż w toku wewnętrznego postępowania sprawdzającego stwierdzono znaczną liczbę różnic programowych – przekraczającą górny limit 6 różnic, bo wynoszącą łącznie 13; - przeprowadzka Skarżącego z [...] do [...] nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku", uzasadniającego odstąpienie od przedstawionych wymogów. Nawet w przypadku stwierdzenia szczególnie uzasadnionego przypadku można by rozpatrywać studenta mającego 7 lub 8 różnic programowych, ale nie 13; - Uczelnia przyjmuje limit 6 różnic programowych jako maksymalny zakres możliwy do uzupełnienia równolegle z bieżącą realizacją programu studiów, bez naruszania struktury jakości procesu dydaktycznego. Granica ta wynika z realnych możliwości nadrobienia braków przez studenta oraz z konieczności zapewnienia warunków do osiągnięcia wymaganych efektów uczenia się, w szczególności w zakresie przygotowania klinicznego. Zasada ta ma charakter jednolity i obiektywny oraz zapewnia równe traktowanie wszystkich studentów ubiegających się o przeniesienie; - zarzuty skargi są chybione, a skarżone decyzje zasługują na utrzymanie w mocy. Żaden z zarzutów nie odnosi się do istoty sprawy, czyli do rzeczywistej, znacznej i głębokiej różnicy w programach studiów, przekraczającej 6 pozycji. Tezy Skarżącego o niecelowości uwzględniania w porównaniu wybranych przez niego przedmiotów były nieuprawnione. Podmiotem uprawnionym do oceny prawidłowości przygotowania programu studiów pozostaje Akademia oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Z całą pewnością uprawnień do dokonywania ocen w tym zakresie nie ma wnoszący o przeniesienie student. Co więcej, nawet w przypadku uznania wszystkich argumentów Skarżącego za trafne (czego AWF nie czyni), i tak znacząco przekraczałby on dopuszczalny próg różnic programowych, a co za tym idzie – nie mógłby zostać przeniesiony; - próg 6 różnic programowych jest progiem limitującym w ogóle dopuszczalność przeniesienia. Przeniesienie, w przypadku mniejszej liczby różnic nie ma charakteru roszczeniowego, a w przypadku większej ilości różnic co do zasady w ogóle nie powinno zachodzić; - ewentualny wniosek o przeniesienie na inny rok studiów musiałby zostać złożony, i to w terminie do 10 września 2025 r., do czego w niniejszej sprawie nie doszło; - zarzuty skargi są chybione, a poza tym żaden z nich nie zmienia faktu, że różnice programowe w przypadku Skarżącego są zbyt duże, aby jego przeniesienie było możliwe. Nie zachodzą jednocześnie żadne znane Akademii przesłanki uzasadniające jego szczególne traktowanie. Z całą pewnością nie należy do nich fakt przeprowadzki z [...] do [...]. Nawet w przypadku uchylenia obu wydanych decyzji, stwierdzone różnice programowe, ani ich ocena, nie znikną. Nadal całkowicie bezzasadne będą też zastrzeżenia Studenta do zatwierdzonego przez Senat Akademii programu studiów. - dla Skarżącego pozostawała (i nadal pozostaje) otwarta droga zwykłej rekrutacji na studia, i być może również zaliczenia niektórych przedmiotów, które zrealizował w czasie nauki na UR. Nie ma jednak Skarżący uprawnienia do tego, aby skutecznie żądać od AWF przyjęcia go na studia w trybie ekstraordynaryjnym, przy tak znacznych różnicach programowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli "strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". W niniejszej sprawie taki wniosek został zgłoszony w skardze, a Organ w zakreślonym przez ustawodawcę terminie nie sprzeciwił się jego uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Rektora z 29 października 2025 r. ([...]) oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji tego organu z 30 września 2025 r. ([...]) w przedmiocie odmowy zgody na przeniesienie studenta z innej uczelni, Sąd doszedł do przekonania, że obie kontrolowane decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym. W myśl art. 85 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.; w skrócie "p.s.w.n.") student ma prawo do przeniesienia na studia stacjonarne albo niestacjonarne, na zasadach określonych w regulaminie studiów. Obowiązujący w Akademii Regulamin studiów – wprowadzony Uchwałą nr [...] Senatu AWF z dnia 19 stycznia 2021 r. – stanowi w § 12 ust. 2, że: "Student innej uczelni, który zamierza podjąć studia w Akademii Wychowania Fizycznego w [...], zobowiązany jest złożyć podanie, wymagane dokumenty oraz opinię rektora uczelni, na której studiował, ze stwierdzeniem faktu wywiązania się ze swoich obowiązków wobec tej uczelni. Warunki przyjęcia określa Dziekan." Wspomniane, dziekańskie warunki przyjęcia zostały określone w Zarządzeniu nr [...] z dnia 24 marca 2022 r. Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu Akademii Wychowania Fizycznego im. [...] w sprawie warunków przyjęcia na studia w drodze przeniesienia z innej polskiej uczelni. W myśl § 3 tego Zarządzenia: "Decyzja o przeniesieniu w ramach określonego limitu miejsc jest podejmowana na podstawie złożonych dokumentów oraz z uwzględnieniem: 1) kryteriów formalnych określonych w Regulaminie Studiów Akademii oraz w przepisach wydziałowych dotyczących zasad studiowania; 2) średniej ocen kandydata uzyskanych w trakcie dotychczasowego toku studiów; 3) różnic programowych wynikających z odmienności planu studiów. Liczba tych różnic nie może przekroczyć w skali roku 6 egzaminów, zaliczeń na ocenę i zaliczeń. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może zostać wyrażona zgoda na większą liczbę różnic programowych, 4) sytuacji życiowej kandydata." Nie ulega wątpliwości, że wzmiankowana w § 3 Zarządzenia "decyzja o przeniesieniu" – jako rozstrzygnięcie istotne dla statusu studenta, podejmowane w jego indywidualnej sprawie – jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; w skrócie "k.p.a."). W konsekwencji oceny jej prawidłowości (legalności) – w szczególności przez sąd administracyjny – dokonuje się nie tylko przez pryzmat unormowań Prawa o szkolnictwie wyższym, ale także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym podkreślić, że do takich spraw nie znajdują zastosowania wyłączenia przewidziane w art. 48 p.s.w.n. Przepis ten stanowi, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 16 ust. 6, art. 37 ust. 7, art. 41 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 7 i art. 47 pkt 1 – czyli, zauważmy, w sprawach o charakterze "ewidencyjno-rejestrowym" – nie stosuje się przepisów art. 35-37, art. 79a oraz art. 96a-96n k.p.a. Podstawę faktyczną orzeczonej przez Rektora, w obu instancjach, odmowy przeniesienia Studenta z UR do AWF, stanowiło stwierdzenie istnienia różnic programowych, obejmujących – w przypadku Studenta – łącznie (na 1. i 2. roku) 13 pozycji, a więc przekraczających, jak uznał Organ, liczbę 6 różnic wzmiankowaną w § 3 pkt 3 zd. drugie Zarządzenia. W związku z tym godzi się od razu zauważyć, że – po pierwsze – nie jest rzeczą Studenta kwestionowanie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przyjętego w Akademii programu studiów, weryfikowanie "ważności" jego poszczególnych przedmiotów lub modułów, ani podważanie celowości ich uwzględniania przy ustalaniu różnic programowych – na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę. Po drugie jednak, przywołane postanowienie § 3 pkt 3 zd. drugie Zarządzenia budzi uzasadnione wątpliwości co do właściwego sposobu jego rozumienia, a to za sprawą użytego w nim określenia "w skali roku". Zgodnie z interpretacją tego postanowienia przyjętą przez Organ, chodzi w tym przypadku o liczbę różnic programowych łącznie na wszystkich latach studiów branych pod uwagę w przypadku danego studenta (tu: o liczbę różnic z 1. i 2. roku studiów, która łącznie nie powinna przekraczać 6). Literalne brzmienie § 3 pkt 3 zd. drugie Zarządzenia daje jednak pewne oparcie dla wniosku, że relewantna dla tego postanowienia liczba różnic programowych nie powinna przekraczać 6 na każdym z poszczególnych lat studiów branych pod uwagę w danym przypadku (tj. tu: nie więcej niż 6 różnic na 1. roku studiów i nie więcej niż 6 różnic na 2. roku). Powyższe spostrzeżenie jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia [tu: ograniczenie prawa studenta do przeniesienia na inna uczelnię – uw. Sądu], a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Kwestii tej Organ w ogóle nie dostrzegł, ani nie rozważył w toku prowadzonego postępowania administracyjnego – które to uchybienie winien będzie usunąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu najistotniejsze uchybienie w kontrolowanej sprawie dotyczyło jednak naruszenia przez Organ przepisu art. 79a§ 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie (a ściślej: niezastosowanie), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 79a § 1 zd. pierwsze k.p.a.: "W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony." Sąd w niniejszym składzie podziela taki sposób rozumienia przywołanego przepisu, zgodnie z którym nałożenie obowiązku przewidzianego w art. 79a § 1 k.p.a. "na organ prowadzący postępowanie w ochronie praw strony daje możliwość zmiany treści żądania dla uzyskania uprawnienia" (zob. B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, art. 79a Nb 2). Na taki aspekt obowiązku organu administracji publicznej wskazuje również Naczelny Sąd Administracyjny, przykładowo w wyroku z 3 sierpnia 2021 r. o sygn. II OSK 1351/21 (CBOSA) – dotyczącym innego rodzaju postępowania wnioskowego, jakim jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczynane wyłącznie na wniosek inwestora – stwierdzając, że: "Fakt, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym determinuje konieczność zastosowania art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Oznacza to, że współcześnie przepisy procedury administracyjnej pozwalają na wyprzedzające poinformowanie inwestora o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach. Dzięki temu wnioskodawca ma szansę dostosować swój wniosek i nie jest zaskakiwany negatywnym rozstrzygnięciem. Z drugiej strony, jeżeli wnioskodawca podtrzyma żądanie w pierwotnej wersji, organ ma podstawę zakładać, że inwestor jest zdeterminowany, aby uzyskać warunki zabudowy dla przedsięwzięcia w konkretnym, sprecyzowanym wariancie przedstawionym we wniosku." Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że prawidłowo działający – tj. postępujący zgodnie z przepisami k.p.a. – Organ, powinien był rozważyć, czy w ustalonym stanie faktycznym jest możliwe przeniesienie Studenta, jeżeli nie na wnioskowany 3. rok, to przynajmniej na rok 2. (z zalegającej w aktach administracyjnych sprawy - k. 27 - opinii Dziekana wynika, że liczba różnic programowych na 1. roku studiów wyniosła 5), a następnie zwrócić się do Studenta z pytaniem o ewentualną, stosowną modyfikację wniosku – czego w tej sprawie Rektor nie uczynił, naruszając w stopniu istotnym przepis art. 79a § 1 k.p.a., a które to uchybienie zobowiązany będzie usunąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Należy zaznaczyć, że to uchybienie Organu jawi się jako tym bardziej istotne – i mogące mieć, z bardzo dużym prawdopodobieństwem, istotny wpływ na wynik sprawy – jeśli się zważy, że już we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (nazwanym omyłkowo "odwołaniem") Student wyraźnie zadeklarował gotowość wyrażenia zgody na przeniesienie go na rok 2. Do tej kwestii Organ w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 29.10.2005 r. – dopuszczając się tym samym istotnego naruszenia art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. – zaś w odpowiedzi na skargę skwitował ją tylko słowami: "Ewentualny wniosek o przeniesienie na inny rok studiów musiałby zostać złożony i to w terminie do 10 września 2025 roku, do czego w niniejszej sprawie nie doszło". To ostanie stwierdzenie jawi się wręcz jako niezrozumiałe, gdyż Student w swym "odwołaniu" nie zamierzał złożyć nowego wniosku o "przeniesienie na inny roku studiów", a jedynie wyraźnie zmodyfikował (a w istocie: uzupełnił) swój dotychczasowy wniosek dotyczący przeniesienia z innej uczelni (z UR do AWF). Dalsze istotne uchybienie przepisowi art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. dotyczy, zdaniem Sądu, podniesionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – po raz pierwszy – argumentu, jakoby na przeszkodzie uwzględnieniu przedmiotowego wniosku Studenta stał również "wzgląd na właściwą organizację zajęć dydaktycznych". Słusznie wytknięto w skardze nadmierną ogólnikowość tego argumentu oraz brak "ujawnienia faktycznych podstaw dokonanej oceny". W szczególności godzi się zauważyć, że w motywach zaskarżonej decyzji zabrakło kategorycznego – i w konsekwencji także: odpowiednio udokumentowanego – stwierdzenia, czy faktycznie np. aktualna liczebność grup studenckich na danym roku studiów AWF uniemożliwia przyjęcie Wnioskodawcy w poczet studentów tego roku. Także to ostatnio wskazane uchybienie proceduralne – o ile przywołany "argument z organizacji dydaktyki" zostanie podtrzymany przez Rektora na dalszych etapach postępowania administracyjnego – powinno zostać usunięte przez Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Rektora z 29.10.2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z 30.9.2025 r. (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi, w wysokości 200 zł.