III SA/Po 1601/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia ... lipca 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga L.na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ...lipca 2013 r. nr ..., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W petitum skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym nie uzasadniła tego żądania w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Powyższe postanowienie może zostać wydane wyłącznie w stosunku do aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem: po pierwsze - aktów zobowiązujących, tzn. ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; po drugie - aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki; po trzecie - aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Skoro decyzja nie daje skarżącej prawnomaterialnych uprawnień, ani też nie nakłada tego rodzaju obowiązków, to uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że decyzja ta jest pozbawiona cech wykonalności (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2006 r., II GZ 145/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można jej zatem zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od powyższego, należy wyjaśnić, że przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. We wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreślono w orzecznictwie sądowym, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. choćby postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji – których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę – nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.