III SA/Po 178/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędzia WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant : st. sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego. o d d a l a s k a r g ę /-/M. Kosewska /-/W. Długaszewska /-/B. Koś Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał dokonane przez P.W. "[...]" I. K. zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] roku dotyczące towaru w postaci samochodu osobowego używanego marki [...], rok produkcji [...], za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz określenia kwoty cła, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług VAT. Ustalając, iż kwota cła i odsetek wynosi 0,00 zł. Organ odstąpił od poboru tych należności. Jednocześnie określając podatki należne z tytułu importu towaru - podatek akcyzowy w wysokości [...] zł. oraz podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł. Dodatkowo naliczył odsetki za zwłokę - od wyżej wymienionych kwot podatków - od dnia powstania długu celnego do dnia uiszczenia należności podatkowych, ustalając, że kwota odsetek od zaległości podatkowych na dzień wydania decyzji wynosi [...] zł. Na podstawie art. 230 § 1 kodeksu celnego powiadomiono dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego. W uzasadnieniu decyzji organ celny wskazał, że w dniu [...] objęto procedurą tranzytu towar w postaci samochodu osobowego używanego marki [...], rok produkcji [...]. W dokumencie tranzytowym wyznaczono termin, w którym przedmiotowy towar winien zostać przedstawiony w Oddziale Celnym w O. - do dnia [...]. Ponieważ towar został przedstawiony w dniu [...] nie zachowano warunku określonego w dokumencie tranzytowym. Organ celny podkreślił, że w związku z niedopełnieniem powyższego warunku powstał dług celny. Zaznaczył, że kwotę należności celnych obliczono na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, zgodnie z przepisami podanymi w sentencji decyzji. Wskazano, że w dniu [...] zostało przyjęte zgłoszenie celne na formularzu [...], w którym zgłaszający wnioskowali o objęcie wskazanego w sentencji decyzji towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Następnie, zgodnie z art. 70 kodeksu celnego, w dniu [...] przyjęte zgłoszenie celne poddano weryfikacji. Organ celny podkreślił, że w dniu [...] zakwestionował wartość transakcyjną towaru deklarowaną w rachunku nr [...] z dnia [...] na kwotę [...] ([....] EUR) z uwagi na to, że odbiega od wartości podobnych pojazdów sprzedawanych na Europejskim Obszarze Gospodarczym, a w szczególności w porównaniu z ceną rynkową zawartą w aktualnym katalogu Schwackeliste 12/2003 - strona [...], wartość [...] EUR (dla pojazdu wyprodukowanego w [...].) wydanym przez EurotaxSchwacke GmbH. Wskazał, że w świetle art. 23 § 7 kodeksu celnego wiarygodność faktury, rachunku bądź umowy kupna-sprzedaży obejmuje nie tylko autentyczność podanej w tym dokumencie ceny transakcyjnej. Zaznaczył, że wartość ta jest niezależna od tego, czy importer otrzymał "za darmo" towar wprowadzony na polski obszar celny, czy też kupujący, wprowadzając towar na polski obszar celny, zakupił go za granica po wyjątkowo "okazyjnej" z różnych względów cenie. Organ celny zwrócił uwagę na fakt, że postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych zostało opracowane w formie studium przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Wskazał, że w przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 kodeksu celnego, wartość celna jest ustalana w sposób określony w art. 25-29 kodeksu celnego (art. 24 § 1 kodeksu celnego). Przy czym podał, iż zastosowanie metod ustalania wartości celnej używanych pojazdów samochodowych wskazanych w art. 25 i 26 kodeksu celnego, Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej uznał za problematyczne. Natomiast Komitet opowiedział się przeciwko ustalaniu wartości celnej przedmiotowego towaru w oparciu o metodę ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 kodeksu celnego) oraz o metodę wartości kalkulowanej (art. 28 kodeksu celnego). Wobec powyższego, organ celny ustalił wartość celną importowanego pojazdu według metody "ostatniej szansy" (art. 29 kodeksu celnego) na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym. Za podstawę wyliczeń przyjął jako wartość bazową - wartość rynkową przedmiotowego samochodu podaną w ogólnokrajowym katalogu Info-Ekspert 12/2003 wydanym przez "Info-Ekspert" Sp. z o.o. w W.. Dokonał też korekty wartości rynkowej umniejszając ją o 19,96 % zgodnie z oceną techniczną nr [...] z dnia [...] Od kwoty bazowej w wysokości [...] zł. organ celny odliczył marżę handlową, podatek akcyzowy, podatek VAT i korektę wartości rynkowej i ostatecznie ustalił wartość celną towaru na kwotę [...] zł. W konkluzji uzasadnienia decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, iż zwrócił się do generalnego importera samochodów marki [...] spółki A. w W. z prośbą o ustalenie w jakiej wersji został wyprodukowany przedmiotowy pojazd. W odpowiedzi nadesłanej w dniu [...] spółka A. stwierdziła, że pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania został wyprodukowany w wersji "LIMITED". Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego - na podstawie art. 243 § 1, § 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z póź. zm.), z art. 262, art. 83 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny (t. j. Dz.U.z 2001r. Nr 75, poz. 802 z póź. zm.) - wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej - wyżej wskazaną - decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu organ celny wskazał, że pismem z dnia [...] nr [...] [...] władze celne, po przeprowadzeniu weryfikacji świadectwa przewozowego EUR. 1 nr [...] z dnia [...] poinformowały polskie organy celne, iż niniejsze świadectwo przewozowe EUR. 1 zostało zweryfikowane negatywnie. Zdaniem organu celnego, wobec wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji, należało wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie. W wyniku wznowienia wydana została w dniu [...] decyzja nr [...], którą Naczelnik Urzędu Celnego uchylił ostateczną własną decyzję nr [...] z dnia [...], wyżej wskazaną, w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz obliczenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru i na nowo określił kwotę długu celnego w oparciu o stawkę celną autonomiczną oraz kwoty podatków akcyzowego i podatku od towarów i usług w odniesieniu do towaru objętego procedurą celną dopuszczenia do obrotu na podstawie powyższego zgłoszenia celnego SAD. Jako wartość celną towaru organ przyjął kwotę [...] zł. i stosując stawkę celną 35%. obliczył kwotę cła na [...] zł., kwotę podatku akcyzowego na [...] zł. i kwotę podatku od towarów i usług na [...] zł. Jednocześnie, organ celny ustalił niedobór cła na kwotę [...] zł., naliczając od powyższej kwoty odsetki wyrównawcze w kwocie [...] zł., za okres od dnia powstania długu celnego, tj. od dnia [...] do dnia wydania decyzji. W punkcie IV decyzji organ celny ustalił niedobór podatku akcyzowego na kwotę [...] zł, oraz niedobór podatku od towarów i usług na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] przyjął określone powyżej zgłoszenie celne [...], w którym kwota wynikająca z długu celnego, z tytułu przedłożenia przez stronę świadectwa przewozowego EUR 1 [...] z [...] wystawionego przez [...] władze celne, określona została w oparciu o stawkę celną obniżoną. Do zgłoszenia celnego zostały dołączone dokumenty wymagane do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną dopuszczenia do obrotu. W wyniku przeprowadzonej na podstawie art. 70 kodeksu celnego weryfikacji zgłoszenia celnego, organ celny zakwestionował wartość transakcyjną przedmiotowego towaru, w następstwie czego wydał decyzję oznaczoną numerem [...] z dnia [...], którą uznał powyższe zgłoszenie celne SAD za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej, określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz obliczenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru. Następnie w trakcie kontroli prowadzonej w oparciu o art. 83 kodeksu celnego, organ celny przekazał dokument, na podstawie którego zastosowana została stawka celna obniżona, do właściwych organów celnych kraju eksportu towaru, celem jego weryfikacji. W dniu [...] [...] władze celne nadesłały pismo, w którym poinformowały, że towar opisany w świadectwie przewozowym pochodzi z kraju trzeciego, a dowód pochodzenia został wystawiony błędnie. Informacja tej treści przekazana została na mocy art. 17 ust. 1 Protokołu B umowy EFTA. Organ wskazał, że wynik weryfikacji przeprowadzonej przez [...] władze celne jest wiążący dla władz celnych kraju importu, bowiem tylko władze celne kraju eksportu mogą w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć, czy dany towar jest pochodzący i czy można w związku z tym zastosować obniżoną stawkę celną w przywozie do Polski. W związku z powyższym, w dniu [...] organ celny wznowił postępowanie celne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]. Zdaniem organu informacja przekazana przez [...] organ celny pismem z dnia [...] stanowiła nowy dowód w sprawie, istniejący w dniu wydania decyzji z dnia [...], ale nieznany organowi celnemu w dniu wydania tejże decyzji (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Organ wskazał również, że w dniu [...] strona wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie toczącego się postępowania w związku z faktem oczekiwania na wystawienie przez [...] władze celne retrospektywnego świadectwa EUR. 1. W dniu [...] strona dostarczyła do urzędu celnego świadectwo przewozowe EUR.1 nr [...] wystawione w trybie retrospektywnym w dniu [...]. Powyższe świadectwo przewozowe organ celny przesłał do [...] władz celnych w celu przeprowadzenia weryfikacji. Postanowieniem z dnia [...] organ zawiesił toczące się w sprawie postępowanie. W dniu [...] [...] władze celne nadesłały pismo z dnia [...], w którym poinformowały, że towar pochodzi z kraju trzeciego, a świadectwo pochodzenia należy uznać za nieważne i błędnie wystawione. Postanowieniem z dnia [...] organ celny podjął zawieszone postępowanie. Natomiast postanowieniem z dnia [...] wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Organ celny uznał powyższe postanowienia za doręczone w trybie art. 151a Ordynacji podatkowej - w dniu [...] Zaznaczył przy tym, że strona do dnia wydania decyzji nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się w niniejszej sprawie. Organ I instancji wskazał, że obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy Części A - Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów oraz postanowienia art. 7 i art. 8 Protokołu B umowy EFTA wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia wymienionych w decyzji warunków. Zdaniem organu celnego, w niniejszej sprawie, w związku z informacją przekazaną przez [...] władze celne, naruszony został jeden z powyższych warunków, które należy spełnić jednoczenie, aby mogła zostać zastosowana obniżona stawka celna w przywozie do Polski, tj. warunek pochodzenia towaru (w tym przypadku z obszaru Unii Europejskiej), w rozumieniu zawartych przez Rzeczpospolitą Polską umów o strefach wolnego handlu. Organ celny podkreślił ponadto, iż tylko władze celne są kompetentnymi organami do przeprowadzenia weryfikacji dowodów pochodzenia towarów. Przy czym informacje przekazane przez zagraniczne władze celne na mocy art. 17 Protokołu B umowy EFTA są jedyną wiarygodną informacją dla władz celnych kraju importu. W ocenie organu celnego, gdy brak jest właściwego świadectwa pochodzenia wystawionego przez upoważniony organ, nie zachodzą przesłanki dla zastosowania obniżonej stawki celnej i określenia w oparciu o nią kwoty wynikającej z długu celnego. Organ I instancji, po analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego, uznał, że strona nie przedstawiła prawidłowego świadectwa przewozowego EUR.1, ani innego dowodu pochodzenia spełniającego wymogi dla zastosowania obniżonej stawki celnej w przywozie towarów do Polski. Stwierdził, iż błędnie zadeklarowana przez stronę obniżona stawka celna spowodowała dokonanie wymiaru i poboru cła w niewłaściwej wysokości. W związku z powyższym organ celny uznał, że ustalenia poczynione w trakcie niniejszego postępowania implikują zmianę stawki celnej, a tym samym konieczność ponownego określenia kwoty wynikającej z długu celnego, która zgodnie z ust. 3 lit. b Części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej, została obliczona przy zastosowaniu stawki celnej autonomicznej na poziomie 35%. Przy czym podkreślono, że zobowiązanym do uiszczenia kwoty długu celnego, w myśli art. 209 § 3 kodeksu celnego, jest importer towaru - I. K. "[...]" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe, do którego skierowana jest niniejsza decyzja. Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że w przedmiotowej sprawie strona nie wykazała istnienia szczególnych okoliczności oraz nie przedstawiła dowodów, które uprawdopodobniłyby zachowanie należytej staranności przy sporządzeniu zgłoszenia celnego i obliczeniu kwoty długu celnego w odniesieniu do importowanego towaru, przy zastosowaniu właściwej stawki celnej. W konsekwencji organ przyjął, iż strona w wyniku swego działania mogła z przesunięcia daty zarejestrowania kwoty długu celnego uzyskać korzyść majątkową i dlatego obciążył ją odsetkami wyrównawczymi wynikającymi z dyspozycji art. 222 § 4 w związku z art. 222 § 5 ustawy Kodeks celny oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.08.2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U. Nr 155, poz. 1515). Wskazano ponadto, że w konsekwencji dokonanej niniejszą decyzją zmiany stawki celnej, która spowodowała konieczność ponownego określenia wysokości należności celnych w kwocie wyższej od pierwotnie określonej, zmieniła się podstawa opodatkowania akcyzą oraz podstawa wymiaru podatku od towarów i usług. Organ celny powołał treść art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Następnie stwierdził, że uwzględniając rozstrzygnięcie zawarte w niniejszej decyzji, jako stawkę akcyzy przyjęto stawkę w wysokości 13,6%, a jako stawkę podatku od towarów i usług przyjęto stawkę w wysokości 22%. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. K. żądając jej uchylenia w całości z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, albo uchylenia niniejszej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego ze wskazaniem okoliczności faktycznych i prawnych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego: - art. 13 § 1 w związku z § 3 pkt 4 Kodeksu celnego i art. 4, art. 8 ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 4 i art. 18 Protokołu B Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, poprzez określenie kwoty długu celnego w oparciu o stawkę celną autonomiczną w sytuacji, gdy przedłożone przez importera świadectwa przewozowe pozwalały zastosować obniżoną stawkę celną; - art. 15 ust. 4 i art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez wydanie decyzji określającej podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów w oparciu o podstawę opodatkowania uwzględniającą kwotę cła obliczoną na podstawie niewłaściwie obliczonej stawki celnej autonomicznej; - § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.08.2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych, poprzez bezpodstawne nałożenie obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych; 2)naruszenie przepisów postępowania: - art. 122, art. 180 § 1, art. 194 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i art. 33 Protokołu B, poprzez niewyjaśnienie wszystkich elementów stanu faktycznego, niewłaściwe przyjęcie, że otrzymane dokumenty weryfikujące negatywnie świadectwa przewozowe są dokumentami urzędowymi, nieuwzględnienie dowodów przeciwko dokumentom weryfikującym negatywnie świadectwa przewozowe oraz nieprzekazanie sprawy do Wspólnego Komitetu w związku z powstałymi wątpliwościami interpretacyjnymi w odniesieniu do Protokołu B. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego odwołująca podkreśliła, że w niniejszej sprawie powinna znaleźć zastosowanie - na podstawie art. 13 § 4 Kodeksu celnego - obniżona stawka celna, gdyż importer spełnił warunki do jej zastosowania przedkładając prawidłowo wystawione przez [...] władze celne świadectwa przewozowe. Zdaniem odwołującej fakt przedłożenia takiego świadectwa przewozowego nie jest w sprawie sporny, co wynika chociażby ze stwierdzenia tego faktu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Strona podniosła, że przedłożone przez nią świadectwa przewozowe zostały wystawione przez [...] władze celne w związku z tym, że w myśli art. 17 ust. 4 w związku z art. 4 ust. 1 (Kumulacja wielostronna) Protokołu B produkt importowany przez stronę został uznany za pochodzący ze Wspólnoty Europejskiej. Odwołująca zwróciła ponadto uwagę, że przedłożone przez nią retrospektywnie wystawione świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione przez [...] władze celne po sprawdzeniu, że informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach źródłowych - tylko bowiem po sprawdzeniu tych informacji i dokumentów można, zgodnie z art. 18 ust. 3 Protokołu nr B wystawić retrospektywnie świadectwo przewozowe EUR.1. Dodatkowo strona zaznaczyła, że wystawione i przedłożone świadectwa spełniały wszystkie wymogi proceduralne, w tym zostały zaopatrzone w odciski stosowanych pieczęci. W konsekwencji przedłożone w sprawie świadectwa przewozowe powinny skutkować zastosowaniem obniżonej stawki celnej w wysokości 0%. W odwołaniu podniesiono również, że konsekwencją przyjęcia za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym i podatkiem od towarów i usług niewłaściwie zastosowanej stawki celnej autonomicznej, jest naruszenie przepisów - art. 15 ust. 4 i art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Uzasadniając z kolei zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania stwierdzono, że organ celny nie był związany treścią pism otrzymanych od [...] władz celnych, gdyż nie zostały one sporządzone w formie określonej przepisami prawa, co wymaga od dokumentu urzędowego art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Odwołująca podniosła, że na pismach tych nie ma bowiem odcisków pieczęci, które w myśli art. 31 ust. 1 Protokołu B winny znajdować się na wystawianych świadectwach przewozowych EUR.1 i na dokumentach weryfikujących te świadectwa. Dodatkowo zarzucono, że organ I instancji w żaden sposób - i tym samym wbrew treści art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - nie odniósł się do dowodu przedłożonego przez stronę w postaci pisma autoryzowanego importera samochodów takich, jak zgłoszony przez stronę, że samochód importowany przez stronę został wyprodukowany w A.. Odwołująca podniosła, iż w konsekwencji powyższego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto strona zarzuciła, że organ celny, pomimo wystąpienia w niniejsze sprawie wątpliwości interpretacyjnych co do stosowania Protokołu B, nie zastosował art. 33 zadnie pierwsze Protokołu i nie zwrócił się do Wspólnego Komitetu o rozstrzygnięcie tych wątpliwości. Odwołującą wskazała również, że niezależnie od rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, nie powinna zostać obciążona obowiązkiem zapłaty odsetek wyrównawczych, gdyż w istniejącym stanie faktycznym zachodzą wszelkie przesłanki określone w § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.08.2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wezwania do zapłaty odsetek wyrównawczych i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję pozostawił bez zmian. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na zasadność zastosowania w sprawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623), zgodnie z kto rym przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polska członkostwa w Unii Europejskiej. Ponadto stwierdził, że w przedmiotowej sprawie handel towarem pochodzącym z A. odbywał się między S. a Polską, a zatem podstawę prawną w tym zakresie stanowiły zarówno przepisy Protokołu 4 Układu Europejskiego jak i Protokół B Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). Z treści art. 16 ust. 1 lit. a Protokołu 4 Układu Europejskiego wynikało, że produkty mogą korzystać z postanowień Umowy, tj. mogą być w stosunku do towarów pochodzących z Unii Europejskiej zastosowane obniżone stawki celne, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1. Sytuacja taka mogła mieć miejsce także wtedy, gdy świadectwo obejmujące produkty pochodzące z państw członkowskich Unii Europejskiej być wystawione przez kraj trzeci, pod warunkiem, że kraj ten posiadał identyczne protokoły dotyczące definicji produktów pochodzących w umowach zawartych odpowiednio z Unią Europejską i Polską. Możliwość taka wynikała z tzw. kumulacji pochodzenia, która obejmowała swoim zasięgiem szereg państw, m.in. kraje członkowskie Unii Europejskiej oraz Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA ([...]ię, Lichtenstein, Islandię , Norwegię). W oparciu o zasadę kumulacji pochodzenia, władze celne S. mogły na mocy art. 17 ust. 4 Protokołu B potwierdzić na świadectwie przewozowym EUR.1 pochodzenia np. austriackie (unijne) danego towaru. Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedstawiony w niniejszej sprawie dokument (świadectwo przewozowe EUR. 1 nr [...] z dnia [...]) od strony formalnej był więc wystawiony prawidłowo. Zaznaczył jednak, że warunkiem przyjęcia do wymiaru obniżonej stawki celnej było przedstawienie prawidłowego dowodu pochodzenia - prawidłowego tak pod względem formalnym jak i materialnym. Wskazał również, że przyjęcie przez organ celny przedłożonego dowodu pochodzenia towaru jako prawidłowego pod względem formalnym nie wykluczało późniejszej weryfikacji danych wynikających ze zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów. Możliwość postimportowej kontroli zgłoszenia celnego przewidywał zarówno Kodeks celny (art. 83), jak i wiążące Polskę umowy międzynarodowe, w tym mający zastosowanie w niniejszej sprawie ( z uwagi na sporządzenie dowodu pochodzenia w S. i wysyłkę towaru z tego kraju) - Protokół B Umowy. Organ odwoławczy wskazał, że wyniki przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego przekazywane władzom celnym wnioskującym musiały jednoznacznie wskazywać, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące w rozumieniu postanowień Umowy Z powyższego wynika zatem, iż rezultaty weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne kraju eksportu nie musiały zawierać żadnych dodatkowych informacji poza wyżej wymienionymi. Dodatkowo, władze celne wnioskujące o weryfikację nie miały prawa kwestionowania uzyskanych oficjalną drogą wyników weryfikacji. Nie miały też potrzeby domagania się od władz weryfikujących szczegółowego wyjaśnienia, w jaki sposób władze celne ustaliły, że kontrolowany dokument nie stanowił prawidłowego dowodu preferencyjnego pochodzenia, a tym samym, że dokument ten nie uprawniał do zastosowania obniżonej stawki celnej. Możliwość weryfikacji była zatem nieodzownym sposobem upewnienia się przez władze celne kraju importu, co do poprawności informacji podawanych w dowodach pochodzenia. Tylko bowiem produkty pochodzące zdefiniowane w odpowiednich Protokołach dodatkowych dotyczących produktów pochodzących mogły korzystać z postanowień odpowiednich Umów o tworzeniu stref wolnego handlu i co więcej, musiały one być wystawione w trybie i na zasadach podanych w tym Protokole. Każdy zaś fakt ujawnienia nieprawidłowości winien skutkować odmową wszelkich preferencji. Z akt sprawy wynika, że obniżoną stawkę celną wobec towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] zastosowano na podstawie świadectwa przewozowego EUR 1 z dnia [...]. W wyniku weryfikacji przeprowadzonej w trybie art. 32 Protokołu B Umowy przez [...] władze celne okazało się jednak, że świadectwo to nie może uprawniać do zastosowania preferencji celnych. Jednocześnie organ celny zwrócił uwagę na okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie miała miejsce dwukrotna weryfikacja przedstawionych przez stronę dowodów pochodzenia: świadectwa EUR.1 nr [...] z dnia [...]r. oraz wystawionego retrospektywnie świadectwa EUR.1 nr [...] z dnia [...]. W piśmie [...] władz celnych stwierdzono, że także retrospektywnie wystawione świadectwo przewozowe EUR.1 należy uznać za nieważne i błędnie wystawione. Ponadto nie udało się [...] władzom celnym ustalić pochodzenia samochodu. Poinformowały zatem, że należy uznać, iż pochodzi on z kraju trzeciego, co z kolei wiąże się z brakiem możliwości zastosowania względem niego obniżonej stawki celnej. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że powtórny negatywny wynik weryfikacji i w konsekwencji unieważnienie świadectwa uniemożliwia przyjęcie go jako dokumentu potwierdzającego pochodzenie towaru i zastosowanie obniżonej stawki celnej. W konsekwencji uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz stwierdził bezzasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 13 § 1 w związku z § 3 pkt 4 Kodeksu celnego i art. 4, art. 8 ust. 1 lit. a oraz art. 17 ust. 4 i art. 18 Protokołu B Umowy. Tym samym organ odwoławczy stwierdził również za niezasadne zarzuty naruszenia art. 15 ust. 4 i art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Objęcie towaru autonomiczną stawką celną spowodowało w rezultacie zmianę podstawy wymiaru zarówno podatku akcyzowego, jak i w dalszej kolejności podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Celnej uznał zatem, że organ celny I instancji w sposób prawidłowy dokonał wymiaru zarówno kwoty cła, jak i podatków. Kwotę cła obliczono na podstawie przyjętej stawki celnej autonomicznej w wysokości 35%, natomiast kwotę podatku akcyzowego obliczono na podstawie stawki 13,6% za podstawę opodatkowania przyjmując wartość celną wraz z należną kwota cła. Z kolei wartość celna wraz z obliczoną kwota cła i podatku akcyzowego stanowiła podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług od importu towarów, którego kwotę obliczono z zastosowaniem 22%. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 194 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i art. 33 Protokołu, organ odwoławczy wskazał, że dla organu celnego wiążące są ustalenia i rozstrzygnięcia władz państwa obcego (do którego występuje on z wnioskiem o pomoc prawną) w zakresie w jakim władze te są kompetentne do orzekania. Organy celne nie miały zatem podstaw odmówić wiarygodności dokumentom przesłanym przez [...] władze celne, nawet w sytuacji, gdy nie były one opatrzone pieczęciami. Organ celny podkreślił przy tym, iż kwestia potwierdzenia pism urzędowych pieczęciami nie jest uregulowana w przepisach Protokołu B Umowy. Z przepisu art. 31 ust. 1 powołanego aktu prawnego wynika bowiem, że odciski pieczęci winny obligatoryjnie znajdować się jedynie na świadectwach EUR.1, a nie na pismach urzędowych przekazywanych między administracjami celnymi w ramach współpracy międzynarodowej. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ celny przedłożonych przez stronę informacji autoryzowanego importera o miejscu wyprodukowania towaru, organ odwoławczy zaznaczył, że pochodzenie towaru potwierdzić mogą dokumenty poprawne zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Oświadczenia autoryzowanego importera nie stanowią natomiast dowodu pochodzenia, który uprawnia do zastosowania wobec towaru stawek obniżonych. Poza tym sama informacja o wytworzeniu danego pojazdu na terenie Unii Europejskiej nie przesądza jeszcze, iż ma on status produktu pochodzącego z tego obszaru w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Przy ustalaniu preferencyjnego pochodzenia istotne znaczenie, oprócz miejsca wytworzenia, ma także pochodzenie użytych surowców oraz stopień ich przetworzenia. Za nietrafny i całkowicie niezrozumiały organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 33 Protokołu B przez nieprzekazanie sprawy do Wspólnego Komitetu w związku z powstałymi wątpliwościami interpretacyjnymi. W ocenie organu celnego takie wątpliwości w ogóle w sprawie nie występują. Organ podkreślił, że [...] władze celne nigdy nie kwestionowały działań polskich organów celnych w zakresie skierowania do nich wniosków o weryfikację, nie wyrażały również jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do przepisu Protokołu B. Pomiędzy organami celnymi S. i Polski nie zaistniał też żaden spór, o którym mowa w art. 33 Protokołu B. Rozważając zasadność zarzutu dotyczącego odsetek wyrównawczych, organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie występują żadne przesłanki, a tym bardziej - jakiekolwiek dowody - wskazujące na możliwość przypisania importerowi winy za podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym. Podkreślił, że dysponując bowiem wystawionym przez władze celne dowodem pochodzenia towaru, strona mogła być przeświadczona, że zakupiony towar miał status produktu pochodzącego w rozumieniu Protokołu B Umowy. Zdaniem organu celnego znaczyć by to mogło, że strona dołożyła wszelkiej staranności i działała w dobrej wierze - co spełnia przesłankę wynikająca z przepisu § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.08.2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych. I. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], domagając się jej uchylenia w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, ponadto uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] (skarżąca błędnie w skardze wskazuje datę decyzji na [...]; w tej dacie sporządzone zostało odwołanie od decyzji),w części w jakiej została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej oraz uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w zakresie ustalenia wartości celnej i kwot podatków akcyzowego i podatku od towarów i usług. Skarżąca zaskarżonym decyzjom zarzuciła: 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego: - art. 13 § 1 w związku z § 3 pkt 4 Kodeksu celnego i art. 4, art. 8 ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 4 i art. 18 Protokołu B Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, poprzez określenie kwoty długu celnego w oparciu o stawkę celną autonomiczną w sytuacji, gdy przedłożone przez importera świadectwa przewozowe pozwalały zastosować obniżoną stawkę celną; - przepisów Działu III (Wartość celna towarów) Tytuł II (Elementy Kalkulacyjne) kodeksu celnego poprzez określenie wartości celnej towaru, stanowiącej podstawę obliczenia cła i element składowy podstawy opodatkowania podatkami akcyzowymi i podatkiem od towarów i usług, w sposób niezgodny z obowiązującymi normami prawnymi; - art. 15 ust. 4 i art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez wydanie decyzji określającej podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów w oparciu o podstawę opodatkowania uwzględniającą kwotę cła obliczoną na podstawie niewłaściwie obliczonej stawki celnej autonomicznej i w oparciu o wadliwie ustaloną wartość celną towaru; 2) dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie w toku postępowania: - art. 123 w związku z art. 219 i 211 Ordynacji podatkowej, poprzez pozbawienie strony bez jej winy możliwości brania udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji w wyniku niedoręczenia stronie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 3) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania: - art. 122, art. 180 § 1, art. 194 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i art. 33 Protokołu B, poprzez niewyjaśnienie wszystkich elementów stanu faktycznego, niewłaściwe przejęcie, że otrzymane dokumenty weryfikujące negatywnie świadectwa przewozowe są dokumentami urzędowymi, nieuwzględnienie dowodów przeciwko dokumentom weryfikującym negatywnie świadectwa przewozowe, nieprzekazanie sprawy do Wspólnego Komitetu w związku z powstałymi wątpliwościami interpretacyjnymi w odniesieniu do Protokołu B oraz brak w decyzji organu I instancji uzasadnienia faktycznego i prawnego dla przyjętej przez organ wartości celnej towaru; - art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów dotyczących negatywnego zweryfikowania świadectwa przewozowego i uznania za skuteczne doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; - art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie przed wydanie decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie całego zebranego materiału dowodowego w sytuacji, w której istnieje związek przyczynowy między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a pozbawieniem prawa strony do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], a na mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) również decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stwierdzić należy, że zostały one wydane zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Wskazane wyżej decyzje wydane zostały w związku ze wznowieniem postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.).W trybie tym wzruszeniu podlegają ostateczne decyzje organów administracyjnych, których wydanie poprzedzone było postępowaniem dotkniętym jedną z wad enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 240 § 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie podstawą wznowienia postępowania był pkt 5 wskazanego przepisu, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W pierwszej kolejności należało zatem ocenić, czy organy celne w sposób prawidłowy ustaliły i przyjęły, iż zaistniały w rozpatrywanej sprawie przesłanki wznowienia postępowania, określone we wskazanym wyżej przepisie. Pierwszą z wymienionych przesłanek warunkujących wznowienie postępowania jest to, że okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie są "nowe". W orzecznictwie wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ administracyjny jako element podstawy faktycznej. Drugą okolicznością warunkującą wznowienie postępowania jest to, że nowa okoliczność lub dowód istniał już w chwili wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką niezbędną do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka ma miejsce wtedy gdy uwzględnienie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji, niż zapadła poprzednio. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy wtedy gdy można stwierdzić, że gdyby znane były organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1985 roku I SA 198/85, ONSA 1985/1/35; wyrok NSA z 6 stycznia 1998 roku, IV SA 1302/97). Ostatnią okolicznością warunkującą zastosowanie analizowanej przesłanki wznowienia postępowania jest to, aby nowo ujawnione fakty lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w ocenie organu nowym dowodem w sprawie, istniejącym w dniu wydania decyzji z dnia [...], ale nieznanym organowi celnemu w dniu wydania tejże decyzji, była informacja przekazana przez [...] organ celny pismem z dnia [...],z której wynika, że świadectwo przewozowe EUR 1 zostało zweryfikowane negatywnie. Jak wskazał organ, w wyniku weryfikacji przeprowadzonej w trybie art. 32 Protokołu B Umowy przez [...] władze celne okazało się, że przedłożone przez stronę świadectwo nie może uprawniać do zastosowania preferencji celnych. Jednocześnie organ celny zwrócił uwagę na okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie miała miejsce dwukrotna weryfikacja przedstawionych przez stronę dowodów pochodzenia: świadectwa EUR.1 nr [...] z dnia [...] oraz wystawionego retrospektywnie świadectwa EUR.1 nr [...] z dnia [...]. W piśmie [...] władz celnych stwierdzono, że także retrospektywnie wystawione świadectwo przewozowe EUR.1 należy uznać za nieważne i błędnie wystawione. Ponadto nie udało się [...] władzom celnym ustalić pochodzenia samochodu. Poinformowały zatem, że należy uznać, iż pochodzi on z kraju trzeciego. W konsekwencji, unieważnienie świadectwa uniemożliwiło przyjęcie go jako dokumentu potwierdzającego pochodzenie towaru i zastosowanie obniżonej stawki celnej. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy organ celny uznał, iż znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zauważyć jedynie należy, iż nie tyle nowy dowód - gdyż ten został sporządzony w okresie późniejszym (wynik weryfikacji), co wynikająca z tego dowodu okoliczność - istniejąca już w chwili wydania decyzji ostatecznej i nieznana organowi, uzasadniała wznowienie postępowania. Nie ulega dalej wątpliwości, iż okoliczność wynikająca z pisma [...] władz celnych, że błędnie wystawiono dowód pochodzenia, a nadto, że towar wskazany w świadectwie EUR 1 pochodzi z kraju trzeciego, miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak słusznie wskazały organy celne, warunkiem przyjęcia do wymiaru obniżonej stawki celnej było przedstawienie prawidłowego dowodu pochodzenia - prawidłowego tak pod względem formalnym jak i materialnym. Przyjęcie zaś przez organ celny przedłożonego dowodu pochodzenia towaru jako prawidłowego pod względem formalnym nie wykluczało późniejszej weryfikacji danych wynikających ze zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów. Nie ma zatem racji skarżąca, iż sam fakt przedłożenia świadectwa EUR 1 spełniającego wymogi formalne, powinien skutkować zastosowaniem obniżonej stawki celnej. Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut, iż organy błędnie przyjęły, że pisma otrzymane od [...] władz celnych mogą stanowić podstawę negatywnego zweryfikowania przedłożonych przez stronę świadectw przewozowych. Zgodnie z art. 32 pkt 6 Protokołu B Umowy między Rzecząpospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), sporządzonej w Genewie 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. z dnia 8 grudnia 1994 r.) jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji. Zdaniem Sądu, odpowiedzi udzielone przez organ administracji [...], dotyczące dokumentów przekazanych do weryfikacji przez polskie organy celne, w pełni wyczerpują przesłanki ww. przepisu, wykluczając tym samym możliwość potwierdzenia pochodzenia towaru na podstawie przedstawionego przez stronę świadectwa i - w konsekwencji - zastosowania obniżonej stawki celnej. Wskazać również należy, iż - jak słusznie podniósł organ celny - uzyskany oficjalną drogą wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia, podjętej zgodnie z krajową procedurą, ma charakter wiążący i - wbrew twierdzeniom skarżącej - brak jest podstaw do jego podważania zarówno przez polskie organy celne, jak i przez podmiot, którego ten wynik dotyczy. W świetle powyższego, podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej, zgodnie z którym organ pierwszej instancji zasadnie uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] roku za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz należności celnych i podatkowych. W sposób prawidłowy, organ celny odniósł się także do zarzutu nieuwzględnienia przedłożonych przez stronę informacji autoryzowanego importera o miejscu wyprodukowania towaru. Organ odwoławczy wskazał, że oświadczenia autoryzowanego importera nie stanowią dowodu pochodzenia, który uprawnia do zastosowania wobec towaru obniżonych stawek celnych. Poza tym, sama informacja o wytworzeniu danego pojazdu na terenie Unii Europejskiej nie przesądza jeszcze, iż ma on status produktu pochodzącego z tego obszaru w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Przy ustalaniu preferencyjnego pochodzenia istotne znaczenie, oprócz miejsca wytworzenia, ma także pochodzenie użytych surowców oraz stopień ich przetworzenia. Następnie, we wniesionej do Sądu skardze, skarżąca podniosła zarzuty dotyczące ustalonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. wartości celnej pojazdu, kwestionując, m.in., zastosowanie zasady określenia wartości celnej metodą "ostatniej szansy". Należy jednak zauważyć, iż w postępowaniu toczącym się po wznowieniu postępowania, w oparciu o ujawnione nowe okoliczności, organ celny zakwestionował przyjętą wcześniej obniżoną stawkę celną i na skutek przyjęcia stawki autonomicznej na nowo określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz obliczył kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru.. W świetle tego, w ocenie Sądu, nie ma zatem racji skarżąca, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji dotyczy wszystkich jej elementów. Wartość celna towaru, ustalona w decyzji z [...] nie była przedmiotem ponownych ustaleń organu I instancji. Wprawdzie organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] odniósł się do ustaleń Naczelnika Urzędu Celnego dokonanych w tym zakresie w decyzji z [...], nie ulega jednak wątpliwości, iż uczynił to w kontekście ogólnej oceny, dokonanego przez organ I instancji, wymiaru cła i podatków. Ponadto, co należy podkreślić, niedopuszczalnym byłoby podważanie tych ustaleń faktycznych i ich kwalifikacji prawnej, dokonanych w decyzji ostatecznej, jeżeli podstawy z art. 240 ustawy ustaleń tych nie dotyczyłyby. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym i toczyć się ono może tylko w zakresie oceny przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tego, decyzja organów celnych również jest prawidłowa. Rozważając zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia postanowień Ordynacji podatkowej, tj. art. 123 w związku z art. 219 i art. 211, a w konsekwencji art. 192 i art 200, należy wskazać, iż z akt administracyjnych wynika, że przesyłkę zawierającą postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wraz z postanowieniem o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego awizowano w dniu [...]r i po raz drugi w dniu [...]r. W dniu [...]r. przesyłkę zwrócono do organu celnego. Skarżąca wskazując na przepis art. 150§1 i art. 12§5 Ordynacji podatkowej podniosła, iż z uwagi na to, że dzień , w którym upływał termin do odbioru przesyłki był dniem ustawowo wolnym od pracy ( 3 maja), skarżąca powinna mieć możliwość odebrania przesyłki także w dniu 4 maja 2007r. w godzinach, w jakich agencja pocztowa była czynna. Konkludując skarżąca podniosła, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego wydana została bez udziału strony w postępowaniu, które zostało podjęte po jego zawieszeniu. Ponadto stronie przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Sądu, uznając wskazane uchybienie, nie sposób jednak przyjąć - w okolicznościach rozpatrywanej sprawy- że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie stanowiłoby podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zatem w każdym przypadku zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki wpływ wywrzeć. Dokonując w tym zakresie oceny, zdaniem Sądu naruszenie wskazanych wyżej przepisów Ordynacji nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto, to sama strona podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania powinna wykazać wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie, wskazanych wyżej okoliczności, I. K. nie podnosiła i nie kwestionowała w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Tymczasem, fakt, iż skarżącej nie umożliwiono wypowiedzenia się w sprawie w zakreślonym przez ustawę terminie, przed wydaniem decyzji I instancji, nie pozbawił jej możliwości podniesienia zarzutów związanych przede wszystkim z nienależytym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w odwołaniu, oraz w toku postępowania odwoławczego. Szerokie uprawnienia organu II instancji w postępowaniu odwoławczym w zakresie uzupełniania materiału dowodowego powodują, iż organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie było więc przeszkód, aby zarzucane przez stronę nieprawidłowości, których nie podniosła przed wydaniem decyzji pierwszej instancji, podnieść w toku postępowania odwoławczego. Z akt administracyjnych wynika zaś, iż ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji ani w związku ze skierowanym do strony zawiadomieniem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia odnośnie zebranego materiału dowodowego, strona z przysługującego jej prawa nie skorzystała. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut skarżącej dotyczący pozbawienie jej prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organami celnymi. W samej skardze skarżąca wskazuje, iż aktywnie uczestniczyła w postępowaniu i składała szereg dowodów w sprawie. Jak zaś wskazano wyżej, do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, nie była pozbawiona możliwości dalszego działania, wbrew zarzutom podniesionym w skardze. W świetle tych ustaleń , nie sposób uznać, iż zarzucane przez skarżącą uchybienia w prowadzonym przez organ postępowaniu miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Za nieuzasadnione Sąd uznał również podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych, wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Pozbawione racji są twierdzenia strony skarżącej kwestionujące wiarygodność dokumentów weryfikacyjnych sporządzonych przez [...] władze celne z uwagi na brak na nich pieczęci urzędowych. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Dokumentem urzędowym w rozumieniu powołanego przepisu będzie dokument sporządzony przez organ władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władz Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie odrębnych przepisów (np. umów międzynarodowych) (B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, R. Hauser, A. Kabat, S. Babiarz, B. Dauter, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, s. 634). Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Celnej przyjęta przez skarżącą interpretacja art. 31 Protokołu B, z którego - w jej ocenie - wynika bezwzględny nakaz umieszczania pieczęci na pismach zagranicznych władz celnych weryfikujących świadectwa przewozowe jest błędna. Nie są słuszne również twierdzenia strony skarżącej podważające moc dowodową tłumaczenia pisma [...] władz celnych z dnia [...] z powodu niewskazania w tłumaczeniu adresu władz celnych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że tłumaczenie dotyczy treści dokumentu zagranicznego i w żaden sposób nie może wpływać na jego formalną moc dowodową. Z tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego (k. 88 akt adm.) wynika w sposób jednoznaczny, kto jest nadawcą pisma, kto jest adresatem, miejsce i data sporządzenia pisma, znak sprawy polskich organów celnych oraz numer rejestrowy nadawcy. W ocenie Sądu te wszystkie elementy w wystarczający sposób wskazują, kto jest nadawcą pisma i jakiego oryginalnego pisma - na którym umieszczony jest adres [...] władz celnych - dane tłumaczenie dotyczy. Za niesłuszny Sąd uznał również zarzut naruszenia przez organy celne art. 33 zdanie pierwsze Protokołu B poprzez nieprzekazanie do Wspólnego Komitetu istotnych wątpliwości interpretacyjnych dotyczących stosowania Protokołu B. Organy celne nie miały wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do Protokołu B, a ponadto nie zaistniał również żaden spór odnośnie stosowania procedur weryfikujących pomiędzy [...] i polskimi organami celnymi. W tych okolicznościach należy uznać, iż brak było podstaw do żądania przekazania do Wspólnego Komitetu wątpliwości co do interpretacji Protokołu B. Za pozbawiony racji należy uznać także zarzut strony skarżącej dotyczący pozbawienia jej prawa do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym. Sąd w pełni podziela stanowisko ugruntowane w orzecznictwie administracyjnym, iż doradca podatkowy nie jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach celnych - art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej w dalszej części p.p.s.a. oraz art. 41 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002 Nr 9, poz. 86),(postanowienie NSA w Gdańsku z dnia 20.11.2002r., I SA/Gd 2305/02, Glosa 2003/4/32, wyrok z dnia 14.07.2004r., sygn. akt GSK 693/04, ONSAiWSA 2005/1/6 Naczelny Sąd Administracyjny). Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oddalił skargę. /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś D.W.d