III SA/Po 213/18
WyrokWSA w Poznaniu2018-06-07
Skład orzekający: Maria Lorych - Olszanowska, Ireneusz Fornalik, Mirella Ławniczak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ podatkowy zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o braku obowiązku składania deklaracji AKC-U, gdy żądana treść zaświadczenia dotyczy sytuacji prawnej wnioskodawcy, a nie faktów wynikających z ewidencji organu?Ratio decidendi
Organ podatkowy zasadnie odmówił wydania zaświadczenia, ponieważ zgodnie z art. 306b Ordynacji podatkowej, organ jest zobowiązany wydać zaświadczenie tylko w zakresie potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych. Wnioskodawca domagał się potwierdzenia swojej sytuacji prawnej, która nie wynikała z danych organu, a jedynie z jego własnej działalności gospodarczej.Stan faktyczny
Spółka złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku składania deklaracji AKC-U w określonym zakresie. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia, powołując się na art. 306c Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, wskazując, że organ podatkowy nie może w zaświadczeniu stwierdzać, czy na podmiocie ciąży obowiązek zapłaty podatku, jeśli nie wynika to z jego ewidencji. Spółka zaskarżyła postanowienie, zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 7 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] postanowieniem z [...] lutego 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez spółkę [...] Sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] listopada 2017 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
W piśmie z [...] października 2017 r. spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o wydanie zaświadczenia o braku obowiązku składania deklaracji AKC-U w zakresie obrotu określonymi wyrobami.
Postanowieniem z [...] listopada 2017 r., działając na podstawie art. 306c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 201 ze zm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił stronie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...], utrzymując w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne, stwierdził, że wbrew argumentacji strony organy podatkowe działają na podstawie Ordynacji podatkowej, a nie na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestia wydawania zaświadczeń została przy tym uregulowana w dziale VIIIa Ordynacji podatkowej.
Przywołując w dalszej kolejności regulacje art. 306a, art. 306b, a także art. 306c Ordynacji podatkowej, organ II instancji wskazał, że organy podatkowe nie mogą w zaświadczeniu stwierdzać, czy na konkretnym podmiocie ciąży obowiązek zapłaty podatku z tytułu nabycia określonej kategorii wyrobów. Organ podatkowy nie jest zobowiązany do wydania zaświadczenia, gdy nie chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, które wynikałyby z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka uznała za niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
W piśmie procesowym z [...] maja 2018 r. skarżąca spółka powołała się na wyrok tut. Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Po 44/17, a także na postanowienia organów podatkowych poddane kontroli tut. Sądu w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Po 215/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że istota kontrolowanej sprawy sprowadza się do kwestii wydania przez organ podatkowy na żądanie skarżącej zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z [...] października 2017 r., to jest stwierdzającego że skarżąca nie ma obowiązku składania deklaracji AKC-U w podanym przez nią zakresie, przy czym podstawowy problem prawny, jaki w sprawie tej się pojawił dotyczy tego, czy organ podatkowy zasadnie odmówił skarżącej wydania tegoż zaświadczenia (art. 306c Ordynacji podatkowej).
Już w tym miejscu z całą stanowczością stwierdzić należy, że chybione jest stanowisko skarżącej, w którym stara się ona wykazać, iż do rozpoznania jej wniosku nie powinny znaleźć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. W ustawie tej, a konkretnie rzecz ujmując w jej art. 306a i nast., uregulowano procedurę wydawania zaświadczeń przez organ podatkowy na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Skoro zatem skarżąca zwraca się o zaświadczenie do organu podatkowego, którym bez wątpienia jest Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), i zaświadczenie to dotyczyć ma obowiązku wynikającego z przepisów prawa podatkowego (to jest obowiązku składania deklaracji podatkowej; por. art. 2 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), nie sposób uznać, aby organ miał procedować na podstawie innej ustawy. Wykluczyć zwłaszcza trzeba możliwość sięgnięcia w takim przypadku przez organ podatkowy do ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), która zresztą wprost w art. 3 § 1 pkt 2 stanowi, że jej przepisów nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej.
Zgodnie zatem z art. 306a § 2 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Jak stanowi już natomiast art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).
Zaświadczenie, ujęte w powyżej przywołanych regulacjach, stanowi jedynie przejaw wiedzy organu podatkowego, co do określonych okoliczności faktycznych lub prawnych i to takich okoliczności, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu podatkowego. Treść zaświadczenia nie może w konsekwencji tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać. Pomimo zawartego w art. 306a § 2 Ordynacji podatkowej kategorycznego sformułowania: "zaświadczenie wydaje się", nie można interpretować tego przepisu w ten sposób, że organ podatkowy ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. Pełny sens temu przepisowi nadaje dopiero art. 306b Ordynacji podatkowej, który określa warunki wydania zaświadczenia, jako posiadanie przez organ w swoich zasobach informacji o faktach lub stanie prawnym mających być stwierdzonymi w zaświadczeniu. W tym celu organ bierze pod uwagę okoliczności wynikające z rejestrów, ewidencji i innych dostępnych mu danych (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 880/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem skarżąca domaga się od organu podatkowego wydania zaświadczenia, które nie tylko opierać się ma na informacjach pochodzących wyłącznie z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a nie wynikających z danych, które znajdowałyby się w posiadaniu organu podatkowego, lecz które ponadto konkretyzować ma jej sytuację prawną, poprzez wykazanie istnienia albo nieistnienia obowiązku jaki miałby na niej spoczywać w świetle przepisów ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.). W tych okolicznościach organ podatkowy w pełni zasadnie zastosował art. 306c Ordynacji podatkowej, odmawiając spółce w zaskarżonym postanowieniu wydania zaświadczenia.
Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje natomiast argumentacja skarżącej odnosząca się do sprawy zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. akt III SA/Po 215/18, bowiem przedmiotem kontroli w tamtejszej sprawie jest postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania (art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej), to jest rozstrzygające o odmiennej kwestii niż w sprawie niniejszej.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalono skargę.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło