III SA/Po 23/15

Dnia 30 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki X na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę Wnioskiem nr [...] z dnia [...] marca 2014r., skorygowanym załącznikami do pisma z dnia [...] maja 2014r. firma Spółka M. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu o dokonanie zwrotu podatku., akcyzowego uiszczonego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego szesnastu samochodów osobowych marki Skoda o nr VIN:[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w związku z dokonaniem eksportu pojazdów. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu eksportu ww. samochodów osobowych. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji - powołując się na orzecznictwo - stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy, iż w momencie wywozu przedmiotowe pojazdy były zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Powyższe powoduje, iż wnioskodawca nie spełnił łącznie przesłanek wynikających z treści art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym pozwalających na skuteczne ubieganie się o zwrot akcyzy. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego, 2. ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego, o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 29 kwietnia. 2011 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż sporne pojazdy w momencie dokonania eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 2. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię art. 107 ust. 1 UPA, poprzez błędne przyjęcie, że sporne samochody w momencie dokonania eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami ustawy o ruchu drogowym. Skarżący wskazał, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające powinno wyglądać w ten sposób, że Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu w celu ustalenia rejestracji powinien był zwrócić się do organów administracji publicznej właściwych w sprawach rejestracji pojazdów o udzielenie informacji czy i kiedy samochody zostały zarejestrowane, z uwzględnieniem charakteru prawnego dokonanej rejestracji. Dopiero w oparciu o prawidłowo ustalone informacje stwierdzające ewentualną rejestrację organ powinien wydać decyzję. W przedmiotowej sprawie jak podniesiono w odwołaniu organ wybrał szybszą i mniej skomplikowaną drogę ponieważ daty ww. rejestracji ustalił w oparciu o ogólne informacje zawarte w systemie informatycznym CEPIK. Dodatkowo, skarżący zwrócił uwagę, że obowiązkiem organu jest nie tylko ustalenie rodzaju rejestracji, aby móc zastosować art.107 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym, ale również sprawdzenie czy właściwy podmiot ubiegał się o jej dokonanie. Ustalenie powyższych informacji ma istotne znaczenie bowiem zgodnie z art.73 ustawy prawo o ruchu drogowym rejestracji może dokonać tylko właściciel. W ocenie skarżącego organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wobec niemożności rozpoznania sprawy przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej, powyższe odwołanie zostało przekazane do organu II instancji celem rozpoznania. Następnie, zgodnie z dyspozycją art. 200 Ordynacji podatkowej, strona została poinformowana pismem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Pismo zostało odebrane przez adresata w dniu [...] października 2014r., jednak do dnia wydania decyzji strona nie skorzystała z przysługującego prawa do zapoznania się z aktami sprawy, nie wniosła też żadnych uwag, ani nowych dowodów w sprawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego przedmiotem eksportu były samochody wcześniej zarejestrowane w kraju, co stanowi naruszenie jednego z niezbędnych warunków, od spełnienia których uzależniony jest zwrot podatku akcyzowego określony w art. 107 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto zdaniem organu odwoławczego skarżący nie udowodnił faktu dokonania eksportu pojazdów na własny koszt i we własnym imieniu. Powołując się na udzielone pełnomocnictwo pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu wniósł pełnomocnik skarżącego - R.K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 29 kwietnia 2011 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz, że strona nie udowodniła dokonania eksportu w jej imieniu, 2. naruszenie art. 107 ust. 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż dokumenty przewozowe nie potwierdzają eksportu przedmiotowych pojazdów, 3. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 w zw. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacje uzyskanej z faktur sprzedaży. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; ponadto 2) na podstawie art. 200 P.p.s.a., wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Po zapoznaniu się z argumentami Strony zawartymi w skardze, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji nr [...]z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Istota powstałego w sprawie sporu dotyczy spełnienia przez skarżącą przesłanek zwrotu podatku akcyzowego, o których mowa w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, ze zm., zwanej dalej: u.p.a.). Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest zobowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.). Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Sformułowane w tym przepisie warunki odnoszą zarówno do samochodu, jak i do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do samego wniosku. Warunki dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje eksportu lub w jego imieniu eksport jest realizowany. Ponadto, podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie tego eksportu. Odnosząc się natomiast do wniosku, to powinien on być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania cyt. art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246, dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy). W niniejszej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów marki [...]. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej jako p.r.d.), ustawodawca przewidział dwa rodzaje rejestracji czasowej: (I) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; oraz (II) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1 cyt. ustawy). Sąd podkreśla, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd zawierający wykładnię art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którą niezarejestrowanie samochodu osobowego, wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oznacza, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było objęcie wszystkich przewidzianych ustawą Prawo o ruchu drogowym sposobów rejestracji samochodów osobowych, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć, wszystkie przypadki wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07; wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 124/13; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1168/10). W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie przyjął, że wymóg dotyczący braku rejestracji pojazdu na terytorium kraju jest naruszony, gdy samochód przed dokonaniem wywozu został czasowo zarejestrowany na terenie kraju w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a więc w procedurze dopuszczenia pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Natomiast nie stanowi naruszenia ww. warunku rejestracja czasowa dokonana w trybie art. 74 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, tj. na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę. W niniejszej sprawie należy wskazać, że: 1. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 2. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 3. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 4. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 5. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 6. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 7. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 8. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 9. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 10. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 11. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 12. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 13. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 14. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 15. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...], 16. pojazd o nr VIN: [...] został zarejestrowany czasowo w dniu [...] listopada 2013 r., natomiast rejestrację stałą otrzymał w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie decyzji nr [...]. Organ słusznie wskazał, że skarżąca w dniu [...] listopada 2013 r. nabyła wyżej wymienione w pozycjach 1-2 oraz 10 - 16 samochody osobowe zarejestrowane na stałe, natomiast w dniu [...] listopada 2013 r. nabyła wyżej wymienione w pozycjach 3-9 samochody osobowe zarejestrowane czasowo. W związku z powyższym żaden z szesnastu samochodów osobowych objętych przedmiotowym wnioskiem o zwrot akcyzy nie spełniał przesłanki art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym odnoszącej się do kwestii braku rejestracji pojazdu. Organ prawidłowo uznał, że poza sporem jest kwestia rejestracji stałej pojazdów wymienionych w pozycjach 1-2 i 10-16 w momencie ich eksportu, który został dokonany w dniu [...] grudnia 2013 r. dla pojazdów wymienionych w pozycjach 1-2 oraz w dniu [...] grudnia 2014 r. dla pojazdów wymienionych w pozycjach 10 - 16, co potwierdzają dowody w postaci faktur eksportowych. Natomiast, pojazdy wyżej wskazane w pozycjach 3 - 9 w momencie eksportu zostały zarejestrowane czasowo w dniu [...] listopada 2013 r. Ich eksport nastąpił w dniu [...] listopada 2013 r., co potwierdzają komunikaty IE599 wygenerowane w ramach Elektronicznego Systemu Kontroli Eksportu. W niniejszej sprawie dokonano więc rejestracji czasowej pojazdów ww. w pozycjach 3-9 przed dokonaniem ich wywozu za granicę na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Zatem powodem rejestracji czasowej pojazdu nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a ww. ustawy). Sąd podkreśla, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie Sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że pojazdy te zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju, a z tego tytułu co do zasady nie jest zwracany podatek akcyzowy. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nieprawidłowego uznania, że strona nie udowodniła dokonania dostawy spornych samochodów organ słusznie uznał go za bezzasadny z uwagi na fakt dokonania w dniach [...] i [...] listopada 2013 r. sprzedaży przez skarżącą pojazdów ww. w pozycjach 3-16 szwajcarskim firmom: [...] i [...], a warunki dostawy zostały określone jako EXW Gliwice, co wynika z załączonych do akt sprawy komunikatów IE599. Oznacza to, że ww. samochody po ich uprzedniej sprzedaży zostały wydane kupującym, którzy za pośrednictwem firm transportowych wywieźli je do Szwajcarii w swoim imieniu i na własny koszt. Organ słusznie wskazał, że potwierdzenia odbioru pojazdów z dnia [...] kwietnia 2014 r. podpisane przez przedstawicieli firm [...] i [...] nie mogą zostać uznane w niniejszej sprawie za dowód przetransportowania samochodów na warunkach DDU, czyli na koszt skarżącej. Organ wezwał skarżącą pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. o dostarczenie faktur za wykonanie usługi transportowej. Skarżąca dostarczyła fakturę potwierdzającą transport pojazdów ww. w pozycjach 1-2 na koszt skarżącej, wystawioną przez firmę [...] z siedzibą w [...]. Skarżąca nie dostarczyła faktur za transport od firm [...] oraz [...], dlatego organ słusznie przyjął, że nie udowodniono poniesienia kosztów przez skarżącą za transport samochodów ww. w pozycjach 3-16. Należy wskazać, że faktura jako dokument księgowy wystawiony po realizacji przewozu jest wiarygodnym dowodem potwierdzającym wykonanie usługi transportowej i wskazującym rzeczywistego zleceniodawcę. W związku z powyższym w ocenie Sądu w dniu dokonania dostawy samochodów ujętych we wniosku o zwrot podatku akcyzowego skarżąca nie była właścicielem omawianych samochodów, ani też nie dysponowała prawem rozporządzania nimi jak właściciel. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacje z faktur sprzedaży. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji wykorzystał w prowadzonym postępowaniu m.in. decyzje Starosty Pruszkowskiego oraz Prezydenta Miasta Gliwice. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż to, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez stronę rezultatów nie może być powodem do kwestionowania rzetelności czynności organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska w przedmiotowej sprawie. Skarżąca podniosła też zarzut rejestracji pojazdów na rzecz podmiotu nie będącego ich właścicielem, co jest niezgodne z ustawą p.r.d. Organ słusznie wskazał, że pojazdy ww. w pozycjach 1-2 oraz 10-16 zostały zakupione przez skarżącą już z rejestracją stałą. Natomiast pojazdy ww. w pozycjach 3-9 zostały zarejestrowane czasowo na podstawie wniosków złożonych przez [...], a następnie zgodnie z procedurą zostały zarejestrowane na stałe na wnioskodawcę. Podkreślić należy, że organ odwoławczy słusznie wskazał, że organ administracji publicznej nie dysponując informacją o przeniesieniu prawa własności przedmiotowych pojazdów działał zgodnie z prawem, a zarzucane w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. ww. okoliczności spowodowane były wyłącznie działaniami wnioskodawcy. W tym względzie należy jednak uznać, że sprawa ewentualnej wadliwości decyzji o rejestracji samochodów nie uzasadniałaby orzeczenia zwrotu podatku akcyzowego, wobec braku spełnienia pozostałych warunków uprawniających podatnika do zwrotu podatku. W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, iż Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu dokonał prawidłowej oceny całego materiału dowodowego przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).