III SA/Po 243/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska . WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie dopuszczalności zażalenia I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. – adw. R. G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w P., [...] kwotę [...],- ([...]) złotych, uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/B. Sokołowska W dniu 17 maja 2007 roku R. P. złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w formie jednolitej płatności obszarowej, płatności uzupełniającej do powierzchni, płatności do upraw roślin energetycznych. Pismem z dnia 28 września 2007 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wezwał wnioskodawcę do usunięcia wskazanych w tym piśmie braków wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania. Wezwanie to skarżący odebrał osobiście w dniu 21 listopada 2007 roku. W dniu 28 listopada 2007 roku R. P. będąc osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR poinformował pracowników, iż jest chory i nie jest w stanie uzupełnić braków formalnych wniosku, do których uzupełnienia został wezwany. Uprzedził także obecnych na miejscu pracowników Biura, iż z powodu choroby uzupełnienie braków będzie mogło nastąpić dopiero w końcu grudnia 2007 roku, tj. po upływie terminu zwolnienia lekarskiego. W dniu 1 lutego 2008 roku w/w organ skierował do R. P. pismo stanowiące wykładnię wezwania z dnia 28 września 2007 roku, wyjaśniające kwestie związane z przedmiotowym wezwaniem. W dniu 18 lutego 2008 r. do siedziby Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wpłynęło pismo R. P., datowane na 14 lutego 2008 r., zatytułowane "zażalenie producenta na pismo – wykładnię wezwania z 28.09.2007 Kierownika Biura Powiatowego w T. z 01.02.2008 r.". Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. stwierdził niedopuszczalność w/w zażalenia. W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych (znak sprawy [...]) oraz w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (znak sprawy [...]) nie wydano postanowienia, od którego R. P. przysługiwałoby zażalenie. Pismo Kierownika Biura Powiatowego w T. z dnia 1 lutego 2008r., na które wniósł zażalenie R. P. jest jedynie wykładnią wezwania Nr [...] z dnia 28 września 2007 r. do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, precyzującą niezrozumiałe dla producenta rolnego sformułowania i przesłanki jakimi kieruje się organ I instancji, tym samym nie można uznać powyższego za akt administracyjny wywołujący jakiekolwiek skutki prawne. W dniu 21 marca 2008 r. R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na w/w postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wskazując, iż jest ono niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż postanowienie Nr [...] z dnia [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 123 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r Nr 98, poz.1071 ze zm.) w toku postępowania organ administracji wydaje postanowienia, na które to zgodnie z treścią art. 144 służy stronie zażalenie, tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie jest aktem administracyjnym indywidualnym o tych samych cechach co decyzja administracyjna, odróżniającym się od niej szerszym kręgiem adresatów, przedmiotem rozstrzygnięcia i zakresem skutków prawnych. Zażalenie natomiast jest zatem zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym, a prawo jego wniesienia przysługuje tylko w razie, gdy kodeks tak stanowi. Przedmiotem zażalenia w niniejszej sprawie nie było postanowienie, lecz pismo Kierownika Biura Powiatowego w T. z dnia 1 lutego 2008r. będące wykładnią wezwania Nr [...] z dnia 28 września 2007r. do usunięcia braków formalnych wniosku precyzujące niezrozumiałe dla producenta rolnego sformułowania i przesłanki, a zatem nie było aktem administracyjnym indywidualnym i tym samym skarżącemu nie przysługiwało prawo jego zaskarżenia. Pismo to nie "załatwiało sprawy" w rozumieniu przepisów kpa, bowiem "sprawa administracyjna" zainicjowana wnioskiem skarżącego o dopłaty podlegała załatwieniu w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż interpretacja treści art.123 §1 i 144 Kpa pozwala na jednoznaczną ocenę, iż ustawa ogranicza prawo zażalenia tylko do postanowień, których zaskarżalność została uregulowana Expressis Verbis w przepisach Kpa. Zażalenie jest zatem niedopuszczalne gdy czynność organu administracji publicznej nie jest postanowieniem, na które kodeks przewiduje możliwość wniesienia zażalenia. Wobec takich ustaleń i w świetle art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdzając brak przedmiotu zaskarżenia zasadnie stwierdził jego niedopuszczalność. W wyroku z 7 lipca1992r SA/Gd 746/92/S NSA przyjął "jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji - organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania". Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia, stąd zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. /-/ M. Ławniczak /-/ M. Kosewska /-/ B .Sokołowska K.P.d