III SA/Po 285/14

Dnia 6 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi SK na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Starosta X. decyzją z dnia 28 listopada 2013 r., na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151ze zm.; dalej: u.k.p.), orzekł o zatrzymaniu S. prawa jazdy kategorii A, B, C, BE, CE, T. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. skierował stronę na badania psychologiczne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Mimo skutecznego doręczenia tej decyzji w dniu 29 lipca 2013 r., strona nie poddała się badaniu w terminie trzydziestu dni od dnia jej odebrania. Skutkowało to koniecznością orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. W rezultacie złożonego przez stronę odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia ... stycznia 2014 r., nr ..., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że S. w ogóle nie przedłożył orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, pomimo że został do tego zobowiązany decyzją z dnia ... lipca 2013 r. Stąd istniała podstawa do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Y. S. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X. z dnia 14 stycznia 2014 r. niezgodność z prawem, a w szczególności naruszenie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 102 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DzU. Nr 30, poz. 151 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieuwzględnieniem odbytego przez stronę szkolenia i wydanego w dniu 25 października 2012 r. zaświadczenia o odbyciu tego szkolenia, a tym samym błędne uznanie, że skarżący przekroczył w chwili wydania decyzji w pierwszej instancji liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co skutkuje bezpodstawnym nałożeniem na stronę obowiązku poddania się badaniom psychologicznym i wobec niewykonania tego bezpodstawnie nałożonego obowiązku – podjęciem czynności w celu zatrzymania prawa jazdy. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że niepoddanie się przez niego badaniom psychologicznym spowodowane było niewłaściwym obliczeniem przez właściwy organ administracyjny liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jeszcze przed wszczęciem postępowania o skierowaniu strony na nadania psychologiczne, skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w X.. Zaświadczenie o tym szkoleniu zostało przekazane przez WORD w X. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Y.. Skutkiem tego szkolenia powinna być redukcja liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego o sześć. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Y. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia ... listopada 2014 r. strona zwróciła uwagę na okoliczność, że została wprowadzona w błąd w toku postępowania karnego dotyczącego wykroczenia z dnia ... września 2012 r., za które naliczono jej dziesięć punktów. Ponadto skarżący wskazał, że zatrzymanie prawa jazdy, w szczególności w zakresie kierowania pojazdami ciężarowymi, spowoduje utratę przez niego możliwości zarobkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą materialnoprawną decyzji wydanej przez organy administracyjne w niniejszej sprawie był art. 102 ust.1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W myśl dyspozycji powyższego przepisu podstawę prawną zatrzymania prawa jazdy w postaci decyzji administracyjnej stanowi m.in. nieprzedstawienie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Przy tym należy podkreślić, że przepis ten nie przewiduje uznania administracyjnego w zakresie uprawnienia starosty do zatrzymania kierowcy prawa jazdy. W przypadku nieprzedstawienia przez stronę w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, organ ten jest związany dyspozycją tego przepisu i obowiązany jest orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niesporne jest, że S. nie zgłosił się na badania, których celem było stwierdzenia istnienia lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami i nie przedstawił w wymaganym terminie właściwemu organowi orzeczenia, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p. – pomimo że został do tego zobowiązany ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2013 r. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p., warunkująca obligatoryjne orzeczenie przez organ o zatrzymaniu stronie prawa jazdy. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga fakt, że z uwagi na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, którym jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, poczynione przez stronę w skardze rozważania na temat zasadności skierowania skarżącego na badania psychologiczne – z gruntu swego są bezzasadne. Argumenty strony dotyczą bowiem odrębnej sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia 31 października 2013 r. Stąd ich rozpoznanie w niniejszym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Innymi słowy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym orzeczenia o zatrzymaniu stronie prawa jazdy nie istnieje możliwość podważenia prawomocnej decyzji o skierowaniu strony na stosowne badania lekarskie. Mając powyższe na względzie, wobec stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku.