III SA/Po 300/07

Dnia 29 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego Nr (...) z dnia (...), II. zasądza od Dyrektora Izby Celnego na rzecz skarżącego kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Kwiecińska /-/B. Koś /-/ M. Kosewska WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Dyrektor Urzędu Celnego, decyzją z dnia (...), nr (...), uznał zgłoszenie celne SAD nr (...) za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego i wezwał Przedsiębiorstwo A M. P. do uiszczenia niedoboru cła w kwocie (...) zł. W uzasadnieniu wskazano, iż, stosownie do art. 83 § 1 i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz. U. 1997, Nr 23, poz. 117, z późn. zm., dalej jako k.c.) organ dokonał weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania, uznano, iż faktura na kwotę (...) DEM, przedłożona przez stronę do odprawy, nie odzwierciedla faktycznej wartości sprowadzanego z zagranicy towaru. Za wartość celną towaru przyjęto zatem wartość wskazaną na fakturze uzyskanej w wyniku prowadzonej kontroli zgłoszenia ((...) DEM), która znalazła potwierdzenie w treści umowy kupna - sprzedaży z dnia (...) i wartości celnej ustalonej przez organ w trybie art. 29 § 1 k.c. Pismem z dnia (...) skarżący zażądał wzruszenia decyzji Urzędu Celnego oraz wniósł o umorzenie postępowania i anulowanie kwoty długu celnego. Uzasadniając swoje stanowisko, podniósł, iż organ nieprawidłowo uznał, że przedmiotowa decyzja została doręczona w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego, a termin ten upłynął dnia 07.07.2001r. Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie z dnia (...). Decyzją z dnia (...), nr (...) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji, stwierdzając jednocześnie, iż bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia terminu do powiadomienia dłużnika o powstaniu długu celnego, albowiem bieg tego terminu, z uwagi na toczące się postępowanie karno - skarbowe, uległ zawieszeniu. Ponadto, z tego samego powodu, zawieszeniu uległ również bieg terminu do wydania decyzji, o którym mowa w art. 65 § 5 k.c. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu (rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu) M. P. wniósł o uchylenie decyzji organów celnych, zarzucając oparcie się przez organ na dowodach, które nie są wiarygodne, tj. na kopii zgłoszenia wywozowego, przesłuchaniu świadka i kopii zeznania podatkowego sprzedającego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia (...), sygn. akt (...), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. Wobec braku tłumaczenia na język polski czeskich dokumentów mających podstawowe znaczenie dowodowe dla postępowania celnego, w uzasadnieniu wyroku zobowiązano organ do zlecenia takiego tłumaczenia i umożliwienia stronie zapoznania się z przetłumaczonym materiałem dowodowym. Realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ zlecił tłumaczenie przedmiotowych dokumentów, a następnie, decyzją z dnia (...), nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji, ustalając ponownie wartość celną towaru na podstawie uzyskanej w toku postępowania faktury na kwotę (...) DEM. Powyższą decyzję M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, iż organ celny ustalił stan faktyczny w sposób wadliwy, opierając się nie na wiarygodnych dowodach a jedynie na wzruszalnych domniemaniach względnie na błędnym wnioskowaniu, przez co naruszone zostały przepisy art. 121 § 1, 122, 187 § 1, 191 ordynacji podatkowej. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga skutkowała uchyleniem decyzji, jednakże nie z powodów w niej podniesionych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim konieczne jest wskazanie, iż na gruncie kodeksu celnego, w kontekście niniejszej sprawy, mamy do czynienia z dwoma różnymi zagadnieniami, a mianowicie wydaniem decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe bądź nieprawidłowe (art. 65 k.c.) oraz powiadomieniem dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnych (art. 230 k.c.). Z treści art. 65 § 5 k.c. wynika, iż decyzja nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W rozpoznawanej sprawie, ustalone zostało, że zgłoszenie celne przyjęto w dniu 7 lipca 1998r., a zatem trzyletni termin do wydania i doręczenia decyzji upłynął w dniu 7 lipca 2001r. W tym miejscu wspomnieć trzeba również, iż pojęcie wydania decyzji, m.in. w postępowaniu celnym, obejmuje jej sporządzenie oraz doręczenie adresatowi (por. uchwała siedmiu Sędziów NSA z 04.12.2000r., FPS 10/00, ONSA 2001/2/56). W przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia (...) została prawidłowo doręczona adresatowi w dniu 22 listopada 2001r., a więc po upływie wskazanego w art. 65 § 5 k.c. terminu. Przyjęcie przez organy celne stanowiska, iż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na czas prowadzenia postępowania karno - skarbowego, w świetle art. 65 k.c. w brzmieniu obowiązującym w momencie orzekania, należy uznać za całkowicie nieuprawnione. Regulacje odnośnie do zawieszenia terminów zawierał w dacie orzekania art. 230 § 5 k.c., stanowiąc, że bieg 3 - letniego terminu do powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnych (liczonego od dnia powstania długu celnego) ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania karnego, karnego skarbowego lub o wykroczenie skarbowe, wniesienia skargi do sądu administracyjnego czy zawieszenia postępowania celnego. Omawiany przepis jednoznacznie odnosi się jednak do zawieszenia terminu, o którym mowa w art. 230 § 4 k.c., brak jest natomiast analogicznych zapisów dotyczących zawieszenia biegu terminu do wydania decyzji w art. 65 k.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ (por. wyrok NSA z 25.04.2007r., I GSK 1371/06, niepubl.). W świetle powyższego, organ, wydając decyzję, naruszył obowiązujący w dacie wydania decyzji stan prawny, uznał bowiem błędnie, iż w niniejszej sprawie, do zawieszenia biegu terminu do wydania decyzji, zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 230 § 5 i § 6 k.c. Należy także zaznaczyć, iż podstawa do zastosowania przepisów art. 230 § 5 i § 6 k.c. do biegu terminu do wydania decyzji pojawiła się dopiero z chwilą wprowadzenia do art. 65 k.c., ustawą z dnia 23 kwietnia 2003r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. 2003, Nr 12, poz. 1122), paragrafu 5a nakazującego ich odpowiednie stosowanie. Mając na uwadze powyższe, wobec okoliczności, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 65 k.c., Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. O kosztach oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 152 p.p.s.a., odpowiednio jak w pkt. II i III sentencji. /-/M. Kosewska /-/B. Koś /-/M. Kwiecińska