III SA/Po 324/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska Małgorzata Górecka Protokolant : sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 października 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi W.W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zameldowania o d d a l a s k a r g ę. /-/ M. Górecka /-/ M. Kwiecińska /-/ W. Długaszewska Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. 2001 Nr 87 poz. 960 ze zm.) orzekł o zameldowaniu K.W. na pobyt stały w lokalu Nr [...] na osiedlu [...] w P. W uzasadnieniu decyzji wskazał iż postępowanie w sprawie zameldowania K.W. zostało wszczęte na wniosek jej teściowej W.W. Ustalono, że mieszkanie na os. [...] w P. w którym miało nastąpić zameldowanie jest mieszkaniem spółdzielnym, a własnościowe prawo do lokalu przysługuje E.W. i W.W., przy czym ten ostatni odmówił potwierdzenia na formularzu meldunkowym faktu stałego pobytu K.W. w tym lokalu. W tych warunkach na wniosek E.W. zostało wszczęte postępowanie meldunkowe w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. 2001 Dz.U. Nr 87 poz. 960 ze zm.), a postanowienie z dnia [...]. o wszczęciu postępowania wraz z wezwaniem do złożenia w dn. 7 grudnia 2004 r. zeznań, zostało przesłane na adres W.W. W.W. nie podjął awizowanej w dniu 2 grudnia 2004 r. przesyłki, a w dniu 5 stycznia 2005 r. odmówił jej przyjęcia. Organ I instancji po przeprowadzeniu policyjnego wywiadu meldunkowego oraz po przesłuchaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. E.W. i K.W. ustalił, że K.W. zamieszkuje w lokalu na osiedlu [...] począwszy od dnia zawarcia związku małżeńskiego z P.W. tj. od września 2003 r., przy czym lokal ten jest miejscem jej stałego pobytu. W tych warunkach, kierując się treścią art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie z którym to przypisem zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym mając również na uwadze że obowiązujące przepisy wprowadzają obowiązek meldunkowy w miejscu stałego lub czasowego zameldowania (art. 4 ustawy) i wreszcie, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu (art. 6 ustawy) Prezydent Miasta P. decyzja z dnia [...] orzekł o zameldowaniu K.W. na pobyt stały w lokalu na os. [...] w P. Organ I instancji uznał bowiem że przeprowadzone postępowanie w całości potwierdziło że istnieją ustawowe przesłanki do zameldowania K.W. w tym lokalu na pobyt stały. W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym do Wojewody, [...] zarzucił iż wprawdzie syn P.W. oraz jego żona K. przebywają w jego mieszkaniu jednakże pobyt ten nie ma charakteru pobytu stałego. Podniósł również że zarówno synowa jak i żona bez jego zgody, a wręcz siłą zajęły dotychczas zajmowany przez niego pokój, przenosząc jego rzeczy do mniejszego pokoju. Skarżący nigdy nie wyrażał zgody na to by syn i synowa zamieszkali w jego mieszkaniu, pobyt synowej w tym mieszkaniu nie ma charakteru stałego, a stosunki w rodzinie są złe. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania W.W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał iż w obecnym stanie prawnym przy orzekaniu w sprawach meldunkowych nie jest brana pod uwagę kwestia posiadania uprawnień do pobytu w lokalu, a jedynie faktyczne przebywanie w danym lokalu z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Organ administracyjny rozstrzygając o zameldowaniu osoby w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. Nr 87 poz. 960 z 2001 r.) winien jedynie ustalić czy została spełniona przesłanka warunkująca podjecie decyzji o zameldowaniu tj. zamieszkiwanie danej osoby w lokalu z zamiarem stałego (czasowego) w nim pobytu. Jeżeli fakt zamieszkania zostanie potwierdzony, organ meldunkowy wydaje decyzję o zameldowaniu na określony rodzaj pobytu. Przesłanka ta została spełniona, bowiem fakt zamieszkiwania K.W. został w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu bezspornie ustalony. Konsekwencją tego faktu jest obowiązek zameldowania danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący W.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając iż narusza ona jego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, ponadto zaś synowa K.W. jest zameldowana na pobyt stały w L. w lokalu przy ul. [...] natomiast syn P.W. w lokalu na osiedlu [...] nie mieszka i nie jest tam zameldowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie polemikę z oceną prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. W obecnym stanie prawnym, w szczególności w świetle przepisów art. 9 i 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 10974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. Nr 87 poz. 960 z 2001 r. ze zm.), meldunek ma charakter jedynie rejestracyjny, nie potwierdza jakichkolwiek uprawnień do lokalu ani też takich uprawnień nie tworzy, stanowi jedynie odnotowanie faktu, że dana osoba przebywa w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. Jest więc konsekwencją zamieszkiwania określonej osoby w określonym miejscu, nie zaś potwierdzeniem jej uprawnień do pobytu w tym miejscu. W konsekwencji więc decyzja o zameldowaniu wydana w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. po ustaleniu że dana osoba przebywa pod wskazanym adresem, przez okres dłuższy niż trzy doby z zamiarem stałego pobytu, nie może godzić w prawo własności czy też jak w niniejszym przypadku własnościowe prawo do lokalu. Decyzja taka nie tworzy bowiem nowej sytuacji faktycznej lecz przesądza o odnotowaniu w rejestrach meldunkowych istniejącego stanu rzeczy. Odrębną natomiast kwestią jest to czy sam pobyt danej osoby w określonym miejscu nie narusza spokojnego posiadania lokalu czy też przysługujących uprawnionemu do lokalu praw rzeczowych (np. prawa własności, spółdzielczego właściwego prawa do lokalu). Ochrona jednakże tych praw nie może nastąpić w administracyjnym postępowaniu meldunkowym. Co zaś się tyczy ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracyjny stwierdzić należy iż brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tych ustaleń, w szczególności co do tego, że K.W., rzeczywiście przebywa w lokalu na os. [...] w P. i to od września 2003. Wszystkie dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie tę okoliczność potwierdzają, skarżący zaś odmówił udziału w postępowaniu i nie zgłosił ze swej strony żadnych wniosków dowodowych i to zarówno w trakcie postępowania przed I Instancją jak i również po wniesieniu odwołania. Nie było więc żadnych podstaw, by odmówić wiarygodności złożonym przez E. i K.W. zeznaniom jak i ustaleniom poczynionym w ramach wywiadu policyjnego potwierdzającym fakt zamieszkiwania K.W. w lokalu na os. [...] w P.. Była to zaś jedyna konieczna a zarazem wystarczająca przesłanka dla wydania decyzji o zameldowaniu K.W.. Wbrew przy tym zarzutom podniesionym przez skarżącego, K.W. została wymeldowana z dotychczasowego swojego miejsca pobytu w dniu 16 listopada 2004 r. a więc przed wydaniem przez Prezydenta Miasta P. decyzji o zameldowaniu jej na oś. [...] w P., nie zachodzi więc sytuacja podwójnego meldunku (zaświadczenie o wymeldowaniu k. – 2 akt administracyjnych). Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, że P.W. (mąż K.W.) nie jest zameldowany pod tym adresem, sam bowiem skarżący dołączył do skargi zaświadczenie z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydane przez Prezydenta Miasta P., z którego wynika iż P.W. jest zameldowany na os. [...], co zgodne jest również z tym co w toku postępowania ustalił organ meldunkowy (notatka służbowa z dn. 14 listopada 2004 r. k. -1 akt administracyjnych). Wskazując na powyższe należy uznać iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ M. Górecka /-/ M. Kwiecińska /-/ W. Długaszewska