III SA/Po 327/25

Dnia 14 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 roku sprawy ze skargi M. G. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 marca 2025 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (PWIS), po rozpoznaniu zażalenia M. G. (skarżącej) uchylił zaskarżone postanowienie w części tj. w zakresie rozpoznania zarzutu "naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przystąpienie do egzekucji podczas, gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 w/w ustawy i umorzył postępowanie organu I instancji w tej części oraz utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w pozostałej części .Z uzasadnienia postanowienia PWIS wynikało, co następuje: W związku z przekazaniem do PPIS w [...] (data wpływu 07.09.2021 r.) informacji otrzymanej z placówki medycznej informacji o uchylaniu się przez matki małoletniej K. G. (ur. [...] r.) od wykonania obowiązku szczepień ochronnych, PPIS w [...] wezwał do niezwłocznego wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych w podanym terminie. W związku z niedopełnieniem przez zobowiązaną obowiązku wykonania szczepień ochronnych u małoletniej córki oraz brakiem przedłożenia zgodnego z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r., w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2172), zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach do szczepień lub o przesunięciu terminu szczepień dziecka, PPIS w [...] wystosował upomnienie adresowane do zobowiązanej , wzywając ją do wykonania ustawowego obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, śwince i różyczce jednocześnie informując, że w razie niewykonania tego obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Następnie PPIS w [...] jako wierzyciel skierował do Wojewody [...] do egzekucji administracyjnej tytuł wykonawczy z 10.08.2023 r. numer [...] wystawiony na M. G.. Dnia 27 czerwca 2024 r. Wojewoda [...] skierował do zobowiązanej zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Dnia 09 sierpnia 2024 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułu w związku z brakiem realizacji obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Dnia 29 listopada 2024 r. Wojewoda [...] wydał postanowienie o nałożeniu na matkę małoletniej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1075 zł. M. G. wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego tj. 1. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 924, dalej: u.z.z.c.z.l.) poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, pominięcie jako podstawy prawnej określenia wymagalności obowiązku Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, 2. braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak kwalifikacji do szczepień ochronnych, braku wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia, braku indywidualnego kalendarza szczepień oraz braku wystawienia i wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, 3. na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3 e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu, 4. naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ustawy, tj.: a) niewłaściwie podana przez wierzyciela podstawa prawa obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 ,ograniczenie do wskazania na art. 17 ust. 1 ww. ustawy, b) błędnie wskazana przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawa prawna prowadzonej egzekucji. Dnia 14 stycznia 2025 r. PPIS w [...] wydał postanowienie oddalając zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty. Strona złożyła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. PWIS postanowieniem z dnia 11 marca 2025 r, nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części tj. w zakresie rozpoznania zarzutu "naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przystąpienie do egzekucji podczas, gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 w/w ustawy i umorzył postępowanie organu I instancji w tej części oraz utrzymał w mocy postanowienie w pozostałej części . Podkreślono w uzasadnieniu , że zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy nie mógł być rozpoznany. Zdaniem PWIS taki zarzut, w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, nie może stanowić zarzutu egzekucyjnego - nie ma go w katalogu możliwych podstaw zarzutów wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Możliwość zgłoszenia takiego zarzutu przewidywał art. 33 § 1 pkt 10 ww. ustawy, w treści obowiązującej przed 30 lipca 2020 r., a więc przed wejściem w życie art. 1 pkt 20 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Obecnie okoliczność ta może stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132). Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nie rozpatrzył merytorycznie kwestii, które w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie mogą stanowić podstawy zarzutów egzekucyjnych. Jako chybiony ocenił organ odwoławczy zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, ponieważ w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie skutecznego doręczenia upomnienia zobowiązanemu. Zdaniem PWIS upomnienie zostało sporządzone prawidłowo i zawiera niezbędne elementy do zidentyfikowania osoby, której dotyczy, treść wezwania do wykonania obowiązku a także podstawę prawną oraz pouczenie. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku, PWIS stwierdził, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu, przez osoby określone w obowiązującym w momencie wystawienia tytułu wykonawczego, rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (zastąpione przez obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych), aktualizował się w terminie wskazanym przez lekarza w powiadomieniu wysłanym przez niego do tych osób albo ich opiekunów prawnych lub faktycznych do poddania się w wyznaczonym w nim terminie badaniu kwalifikacyjnemu do szczepienia i samemu szczepieniu, pod warunkiem jednak, że w wyniku badania kwalifikacyjnego nie stwierdzono istnienia przesłanek zdrowotnych do czasowego lub długotrwałego odroczenia przeprowadzenia tego szczepienia albo przedstawienia zaświadczenia o wcześniejszym poddaniu się temu szczepieniu w ramach szczepień zalecanych. W obecnym stanie prawnym obowiązek szczepień dziecka powinien być realizowany zgodnie ze schematem zawartym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.), który konkretyzuje liczbę dawek, wiek, w którym powstaje obowiązek szczepienia oraz termin wykonania a jego niezrealizowanie skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wynika że, wykonanie obowiązku szczepień ochronnych z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2023 r. poz. 2119 ze zm.). W przypadku niewykonania obowiązkowych szczepień, PPIS jako właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest uprawniony, jako wierzyciel obowiązku, do żądania jego wykonania. Zasadnie zatem w świetle powyższych przepisów prawa, PPIS w [...] w przedmiotowej sprawie prawidłowo wypełniał swoje zadania. Tytuł wykonawczy został sporządzony w prawidłowy sposób i zawiera wszelkie elementy zgodnie z art. 27 u.p.e.a. PPIS w [...] należycie określił treść obowiązku ustalając jakie działanie ma podjąć strona zobowiązana. Dalej, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji należycie ustalił podstawę prawną z której ww. obowiązek wynika tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1284) oraz obowiązujące w tamtym czasie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 poz. 2172 ze zm.). Jako bezzasadny ocenił jest zatem zarzut zobowiązanej o określeniu obowiązku niezgodnie z treścią przepisu prawa. PWIS wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b u.z.z.c.z.l. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Dalej art. 17 ust. 1 tej ustawy stanowi, że osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". W art. 17 ust. 10 ww. ustawy zawarta jest delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia m.in. wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązanych do poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku w tym liczbę dawek i terminy podania oraz innych okoliczności stanowiących podstawę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby. Obecnie obowiązujące, wydane na mocy delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.) ustala schemat przeprowadzenia szczepień ochronnych. Zgodnie z § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia "Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1." PPIS w [...] jako organ zobowiązany do realizacji zadań ustawowych w zakresie nadzoru nad terminami szczepień zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416) w swoich działaniach wobec skarżącego, uchylającego się od wykonania szczepień ochronnych u syna opiera się na zgłoszeniach z placówki medycznej. Powyższe zgłoszenia były podstawą dla PPIS w [...] jako wierzyciela do żądania wykonania obowiązku oraz wystawienia tytułu wykonawczego i przekazania go do wojewody jako organu egzekucyjnego w zakresie obowiązków o charakterze niepieniężnym i w ten sposób wypełniania zadań zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416) i sprawowania zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzenia działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych. Odnosząc się do podnoszonej kwestii niewykluczenia przez lekarza przeciwskazań w celu wykonania szczepień ochronnych w gabinecie lekarza POZ i związanego tym zarzutem braku wymagalności obowiązku ,organ stwierdził, że lekarskie badanie kwalifikacyjne jest integralną częścią szczepienia i dokonywane jest bezpośrednio po stawieniu się osoby zobowiązanej, po czym w przypadku braku przeciwwskazań podawana jest szczepionka. Badanie kwalifikacyjne składa się z badania podmiotowego (wywiad) i przedmiotowego (badanie fizykalne) i na tej podstawie lekarz ocenia stan zdrowia dziecka. Dużą rolę stanowi wywiad i to na jego podstawie lekarz zgodnie ze swoją wiedzą medyczną wyklucza większość przeciwwskazań, a nie na podstawie badań szczegółowych. Jak wynika z załączonych akt sprawy dokumentów , lekarz sprawujący opiekę medyczną nad małoletnią K. G. wskazał brak przeciwwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Jak wpisano w zaświadczeniu – matka nie wyraziła zgody na szczepienie twierdząc ,ze dziecko zostało źle zakwalifikowane. Błędne jest zatem stanowisko ojca, że brak jest wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym. Zobowiązany nie przedstawił zaświadczenia o przeciwwskazaniach do obowiązkowych szczepień stwierdzonych u małoletniej. Dalej stwierdzono, że obowiązek szczepień dziecka nie może być uchylony wobec braku zgody rodzica lub niepopartych medycznie obaw, skoro nie są stwierdzone przez lekarza przeciwwskazania. Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie przewiduje możliwości odmowy poddania się obowiązkowym szczepieniom przy braku stwierdzonych przez lekarza przeciwwskazań. Zdaniem organu, nie można skutecznie podnosić zarzutu braku wymagalności obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, wskazując na brak kwalifikacji, brak wykluczenia przeciwwskazań, brak indywidualnego kalendarza szczepień oraz brak wystawienia wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym. Organ stwierdził, że badanie kwalifikacyjne może być wykonane bezpośrednio przed wykonaniem szczepienia, zaś odmowa ww. badania uniemożliwia wykonanie szczepień, co w istocie jest odmową poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. PWIS stwierdził, że lekarskie badanie kwalifikacyjne nie polega na wykluczeniu wszystkich przeciwwskazań. Żaden przepis ustawy nie nakłada na lekarza obowiązku przeprowadzania testów, np. na ewentualne alergie na substancje znajdujące się w szczepionkach czy genetycznych. PWIS stwierdził, że w orzecznictwie jednolicie wskazywano, że ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne, wręcz przeciwnie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. W przypadku obowiązkowych szczepień, obowiązek ich wykonania wynika wprost z ww. ustawy, a brak zgody szczepionego bądź jego przedstawiciela ustawowego nie zmienia faktu istnienia tego obowiązku. Stąd organ odwoławczy stwierdził, iż obowiązek szczepień w przedmiotowej sprawie był wymagalny w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nadal taki pozostaje po zmianie przepisów. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem PWIS i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzuciła organowi: 1. naruszenie art. 15 w zw. z art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia upomnienia, brak tożsamości obowiązku określonego w upomnieniu i tytule wykonawczym; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7, 77, 136 i 138 k.p.a. w związku z art. 27 u.p.e.a. poprzez niezapoznanie się przez organ z aktami sprawy, w tym rozpoznawanym zażaleniem, nie zbadanie czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 3. brak wymagalności obowiązku z uwagi na jej określenie na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, który to przepis w dniu 9 maja 2023 r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt 81/19, został uznany za niezgodny z Konstytucją; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku podczas gdy obowiązek określony w kształcie wynikającym z upomnienia i tytułu wykonawczego jest niewymagalny, a strona swój obowiązek spełniła poprzez stawienie się z dzieckiem na lekarskie badanie kwalifikacyjne; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 17 ust. 2 u.z.z.c.z.l. w zw. z § 7 ust. 3 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez błędne zastosowanie ww. przepisów, skutkujące uznaniem przez organ, że skarżący uchyla się od obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy w aktach sprawy brak jest potwierdzenia wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia przez lekarza; 6. naruszenie art. 7a, 77 i 81 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego; 7. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz załączono zaświadczenie z dnia 27 lutego 2025 o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, z którego wynika odroczenie szczepienia na błonicę, tężec, krztusiec, poliomyelitis, świnkę , odrę i różyczkę do dnia 27 lutego 2026. PWIS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który umożliwia Sądowi rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, gdzie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Organ prawidłowo ocenił, że nie był zasadny zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., ponieważ w aktach postępowania znajduje się dowód doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. Wynika z niego, że upomnienie doręczono na ręce M. G. w dniu 21 marca 2023 (k.73). Samo upomnienie, zdaniem Sądu, trafnie uznano za spełniające wymóg należytej konkretyzacji egzekwowanego obowiązku. Upomnienie wskazywało też adresata oraz identyfikowało dziecko, które ma być poddane obowiązkowemu szczepieniu przeciw wymienionym w sposób niebudzący wątpliwości chorobom zakaźnym. Zasadnie uznano, że użycie określenia " świnka - nagminne zakażenie przyusznic" wystarczająco identyfikuje chorobę zakaźną, gdyż rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień z 18 sierpnia 2011 r. posługiwało się sformułowaniem "nagminne zakażenie przyusznic (świnka)".Brak nr PESEL w upomnieniu nie skutkuje istotną wadliwością czynności prawnej, a zarówno upomnienie , jak i tytuł wykonawczy wyraźnie definiują nałożony obowiązek. Chybiony jest też zarzut niedokonania oceny prawidłowości upomnienia przez organ odwoławczy. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (str. 7) wynika, że PWIS analizował tę kwestię. W odniesieniu zaś do zarzutu dotyczącego niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień z 18 sierpnia 2011 r. Zarzut braku wymagalności obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym skarga wywodziła m.in. z konstytucyjnych deficytów regulacji zawartej w § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172), stwierdzonych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19. Jakkolwiek w przytoczonym wyroku Trybunału podkreślono, że komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego nie może stanowić podstawy rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy – a w konsekwencji – niedopuszczalna jest sytuacja, gdy treść obowiązku jest współkształtowana wymienionym komunikatem, który nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak w orzeczeniu tym podkreślono również, że materia dotycząca obowiązkowych szczepień ochronnych może – ze swej istoty – ulegać potrzebie częstych zmian, co zależy od wielu czynników, w tym aktualnej wiedzy medycznej (zob. wyrok NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. II GSK 1374/24, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Trybunał Konstytucyjny wskazał na potrzebę dostosowania stanu prawnego w pierwszej kolejności poprzez zmianę rozporządzenia, co poskutkowało określeniem innego terminu (6 miesięcy) utraty mocy obowiązującej przepisów prawa, których niezgodność z Konstytucją stwierdzono, co motywowane było z kolei nadrzędną potrzebą zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych. Postanowienia organów obu instancji zostały podjęte już po upływie powyższego 6-miesięcznego terminu, w czasie, gdy obowiązywało już obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.). Odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący już samej wymagalności szczepień, wskazać należy, że jakkolwiek Trybunał Konstytucyjny zakwestionował przepisy dotyczące Programu Szczepień Ochronnych ogłaszanego w formie komunikatu GIS, to zarazem potwierdził istniejący z mocy prawa obowiązek tych szczepień. Nie ma racji zatem skarżący twierdząc, że obowiązek szczepień jest niezgodny z Konstytucją RP. Trybunał stwierdził jedynie niekonstytucyjność formy, w jakiej określany jest termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, a nie samej wymagalności czy obowiązkowości szczepień. Dlatego też w ocenie Sądu – mając na uwadze materię objętą niniejszym postępowaniem, w tym wskazaną w wyroku Trybunały Konstytucyjnego potrzebę zapewnienia ciągłości realizacji szczepień ochronnych – uznać należało, że obowiązek wykonania szczepienia ochronnego w rozpoznawanej sprawie był wymagalny, a organy nie naruszyły przepisów prawa. Obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r – o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2024, poz.924 ze zm) osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć - zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy - jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). W dacie wystawienia tytułu i skierowania upomnienia takie badanie w przypadku dziecka skarżącej przeprowadzono, a lekarz je wykonujący nie stwierdził przeciwwskazań do poddania pacjenta szczepieniom. Tym samym obowiązek był wymagalny , ponieważ lekarz POZ zgłosił skarżącą jako osobę uchylającą się od szczepień u dziecka. Niedochowanie go aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego , którego rezultatem jest przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. W sprawie na moment wydawania zaskarżonych orzeczeń nie wystąpiły żadne okoliczności , które stanowiłyby o błędnym działaniu organów .Samo stawiennictwo matki dziecka na wizycie lekarskiej w POZ nie wyczerpuje tego obowiązku, natomiast zaświadczenie z dnia 27 lutego 2025 roku nie skutkuje przyjęciem wadliwości czynności organów i załączone zostało dopiero do skargi. Prawidłowe było też stanowisko organu II instancji odnośnie uchylenia postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] w części i umorzenia postępowania w tym zakresie , bowiem zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art.29 §2 upea nie stanowi już podstawy zarzutów w rozumieniu art.33 tej ustawy. Art. 33 zmieniony bowiem został przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U.2019.2070) zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 lipca 2020 r. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.