III SA/Po 332/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości. Pismem procesowym z dnia 30 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o zawieszenie zapłaty podatku od nieruchomości za okres od maja 2013 r. w związku ze złożeniem do tutejszego Sądu skargi na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach niniejszej sprawy wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze, należy wyjaśnić, że przedmiotem ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (zob. J. P. Tarno, Prawo ..., s. 186). W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego odnosi się do decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2013, a więc aktu który ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Akty administracyjne odmowne w żadnej mierze nie określają nakazanego albo zakazanego zachowania, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do podejmowania przez organy administracji publicznej czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. W powyższych okolicznościach instytucja wstrzymania wykonania mogłaby znaleźć ewentualne zastosowanie wobec decyzji pierwotnej, której miała dotyczyć wspomniana zmiana, a w której ustalono skarżącemu zobowiązanie pieniężne na rok 2013. Ta ostatnia decyzja nie jest jednakże przedmiotem niniejszego postępowania i Sąd nie ma możliwości zastosowania wobec niej instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Po drugie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie zawarł jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia merytoryczną ocenę tego wniosku (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). Skarżący nie powołał się na jakiekolwiek konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.