III SA/Po 347/22

Dnia 15 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Wystańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2022 roku sprawy ze skargi M. M. – M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wtórnika prawa jazdy oddala skargę. III SA/Po 347/22 UZASADNIENIE W dniu 27 lipca 2021 roku M. M.-M. zwróciła się do Starosty Poznańskiego o wydanie wtórnika prawa jazdy z powodu utraty tego dokumentu. W toku postępowania ustalono, że M. M.-M. polskie prawo jazdy kat B uzyskała w roku 1989 bezterminowo. Następnie w dniu 12 marca 1993 roku uzyskała duplikat tego dokumentu z uwagi na kradzież oryginału , a kolejny duplikat 8 lipca 1997 roku z uwagi na zagubienie poprzedniego . Z informacji uzyskanych z sytemu Eurocars oraz z Urzędu Komunikacji Miasta E. wynikało, że strona w dniu 25 marca 1999 roku dokonała wymiany polskiego prawa jazdy na dokument niemiecki , także z kategorią B bezterminowo. Ponadto z Fedralnego Urzędu d/s Ruchu Drogowego we F. uzyskano informację ,że skarżąca nie jest już w posiadaniu niemieckiego prawa jazdy z powodu popełnienia wykroczeń skutkujących 8 i więcej liczbą punktów w powiązaniu z systemem oceny zdolności do prowadzenia pojazdów. Informację poparto opisami wykroczeń, łącznie z datami i kwalifikacją prawną. Decyzja o odebraniu jej prawa jazdy wydana przez Miasto G. stała się prawomocna w dniu 29 stycznia 2019 roku. Z kolei z opisu ostatniego zdarzenia nadesłanego przez policję w E. wynikało, że w dniu 23 lipca 2018 roku M. M.-M. prowadziła auto pod wpływem alkoholu, a do kontroli okazała polskie prawo jazdy uzyskane w roku 1997.Z pieczątki na tym dokumencie wynikało, że polskie prawo jazdy zostało zamienione na niemieckie w roku 1999. Polskie prawo jazdy zostało przekazane za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady Polskiej w Berlinie do Urzędu Miasta w Poznaniu. Ponadto z informacji uzyskanych z Niemieckiego Urzędu Komunikacji - Wydziału Międzynarodowego wynikało, że skarżąca wprawdzie złożyła wniosek o nowe niemieckie prawo jazdy, ale będzie mogła je uzyskać dopiero po przejściu badań psychologicznych i lekarskich z powodu jazdy pod wpływem alkoholu. Decyzją z dnia 22 września 2021 roku , o nr [...] Starosta Poznański orzekł o odmowie wydania skarżącej wtórnika prawa jazdy. W oparciu m .in. o art. 12 ust.1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku- O kierujących pojazdami organ wskazał, że prawo jazdy nie może być wydane osobie , która uzyskała za granicą prawo jazdy ,a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Organ wyjaśnił, że wobec faktu, że strona nie utraciła polskiego prawa jazdy , lecz wymieniła je na prawo jazdy niemieckie, które zostało z kolei zatrzymane brak jest podstaw do wydania wtórnika polskiego prawa jazdy. Pełnomocnik skarżącej w jej imieniu złożył odwołanie. Decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegających na błędnym uznaniu ,że odwołująca dokonała w marcu 1999 roku wymiany polskiego prawa jazdy na prawo jazdy niemieckie i że niemieckie prawo jazdy zostało na terytorium Niemiec zatrzymane w związku z przekroczeniem punktów karnych oraz prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu. Ponadto zdaniem pełnomocnika decyzja została wydana z naruszeniem art. 18 ust.2 ustawy- O kierujących pojazdami ,gdyż przepis ten nie został wskazany jako podstawa materialnoprawna, a zamiast tego przepisu wskazano błędnie dyspozycję art. 12 tej ustawy. Zarzucono też naruszenie art.7 w zw. z art.77 § 1 kpa, art.80, 81a Kpa poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego. Decyzją z dnia 22 lutego 2022 roku, o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ustawową utratą jako przesłanką wydania wtórnika prawa jazdy jest jego kradzież, zgubienie albo przywłaszczenie. Ponieważ taka sytuacja nie miała miejsca, zasadnie organ I instancji odmówił żądaniu skarżącej. Za niezasadny organ uznał argument pełnomocnika skarżącej ,że rozstrzygnięcie winno być wydane na podstawie przepisów dotyczących wydania prawa jazdy, a nie wtórnika. Kluczową bowiem kwestią jest ,że strona wymieniła polskie prawo jazdy na niemieckie, nie zaistniała więc okoliczność utraty dokumentu. Starosta był więc uprawniony do powołania i rozważenia przepisu art. 12 ustawy-O kierujących pojazdami. Wyraźnie w nim wskazano, w ust.1 pkt 5 ,że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała je za granicą ,a to prawo jazdy zostało zatrzymane w okresie obowiązywania prawa jazdy. Powołując się na informację Urzędu ds. Ruchu Drogowego organ wyjaśnił, że strona nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Zostało ono jej odebrane z powodu przekroczenia niemieckiego systemu punktów karnych przez organ sądowy Miasta G. Organ niemiecki poinformował też ,że strona złożyła wniosek o nowe niemieckie prawo jazdy i jest bardzo prawdopodobne ,że je otrzyma po przejściu badań lekarskich i psychologicznych z powodu jazdy pod wpływem alkoholu. Wskazano też, że aby odzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami na terenie Niemiec strona musi do 2034 roku przedstawić wynik badania lekarskiego i psychologicznego .Przepis art. 12 ust.1 pkt 5 ustawy – O kierujących pojazdami jest związany z art. 11 ust.4 Dyrektywy 2006/126/WE i jego celem jest uniemożliwienie osobom , które zostały wyeliminowane z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz tego kraju i nie dopuszczenie ich w innym kraju do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Odniesiono się także do zarzutów naruszenia postępowania nie stwierdzając uchybień w postępowaniu organu I instancji. Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podniosła błąd w ustaleniach faktycznych polegających na ustaleniu,że polskie prawo jazdy straciło ważność ,że do żądania wydania wtórnika prawa jazdy zastosowanie ma przepis art. 12 ustawy –O kierujących pojazdami ,że prawo jazdy zostało odebrane z powodu przekroczenia niemieckiego systemu punktów karnych, że nie jest możliwe wydanie stronie polskiego prawa jazdy na podst. art. 12 ust.1 pkt 5 ustawy-O kierujących pojazdami, że nie jest możliwe wydanie go także w świetle Dyrektywy 2006/126/WE ,że artykułu 12 ust. 1 pkt 5 cyt. wyżej ustawy nie można interpretować wyłącznie poprzez użycie gramatycznych reguł wykładni i zawężać kontekstu znaczeniowego, że strona może ubiegać się o ponowne wydanie uprawnień do kierowania pojazdami dopiero po przedstawieniu pozytywnej opinii medyczno-psychologicznej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 18 ust.2 ustawy- O kierujących pojazdami i zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 7a, 8, 9, 10, 11, 75§1, 77 §1,78 i 80 Kpa poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. W toku postępowania przed sądem pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy. Sąd uwzględnił wniosek z dnia 26 września 2022 i odroczył termin rozprawy na dzień 15 listopada 2022 roku. W dniu 25 października 2022r . pełnomocnik złożył kolejny wniosek argumentując go przedłużającym się pobytem skarżącej w szpitalu. Wniosku pełnomocnika nie uwzględniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o odmowie wydania skarżącej prawa jazdy kat. B stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm.) zwanej nadal ustawą. Zgodnie z tym przepisem, w jego brzmieniu na dzień podjęcia zaskarżonej decyzji, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Podkreślić trzeba, że wskazany przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy uniemożliwia wydanie prawa jazdy nawet wówczas, gdy kandydat spełnia pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy określone w art. 11 ustawy. Jak słusznie dostrzegły organy stanowi on odzwierciedlenie regulacji zawartych art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. UE. L 2006.403.18 z późn. zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tej regulacji, który w pełni realizuje przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Służy to zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach publicznych we wszystkich państwach członkowskich. Uznać tym samym trzeba, że zakres ustaleń wynikających z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, jakich winien dokonać organ obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte, za istotny przyjmując tu okres, na który prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto, albowiem tylko w tym okresie ukonstytuowany analizowanym przepisem zakaz wydania prawa jazdy może obowiązywać (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 776/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, dokonano prawidłowych ustaleń i zasadnie uznano, że w przypadku skarżącego wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy uzasadniająca odmowę wydania prawa jazdy. Przy analizie materialnoprawnej należy też wskazać treść art. 2 ust. 4 ustawy ,zgodnie z którym kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy, czyli zawierającym ogólną dyspozycję o posiadaniu tylko jednego prawa jazdy( z wyłączeniem międzynarodowego prawa jazdy) . Z kolei w art. 41 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., której stroną są Polska oraz Niemcy, przewidziano wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". Zatem w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Jednakże powyższa regulacja odnosi się do dokumentów określanych jako "ważne". Przez ważne prawo jazdy należy rozumieć prawo jazdy pozostające w mocy, obowiązujące, potwierdzające aktualnie istniejące i niezawieszone uprawnienie. Musi to być prawo jazdy, dla którego nie upłynął jeszcze wskazany w nim okres ważności. Chodzi przy tym o dokument istniejący w sensie materialnym, legalny, mający wszystkie właściwe dla niego cechy i zabezpieczenia, a przy tym niezniszczony, nieprzerobiony i niepodrobiony. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżąca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, albowiem ze względu na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu skarżącej odebrane zostało prawo jazdy, a ponowne jego uzyskanie może nastąpić po przedłożeniu pozytywnej ekspertyzy medyczno-psychologicznej. To oznacza, że skarżąca uzyskała prawo jazdy za granicą, ale jej uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte i to do czasu przedstawienia pozytywnej opinii medyczno-psychologicznej, tym samym ziściła się przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. W tej sytuacji zwrócenie się o wydanie prawa jazdy z powołaniem się na art. 18 ustawy stanowiłoby obejście wymogu przedłożenia przez stronę ekspertyzy medyczno-psychologicznej, do czego jest zobowiązana na gruncie odpowiednich przepisów prawa niemieckiego. Skoro do czasu zatarcia orzeczonego środka cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, uzyskanie prawa jazdy przez skarżącą w Niemczech jest możliwe jedynie po spełnieniu dodatkowego wymogu przedłożenia ekspertyzy medyczno-psychologicznej, to uzyskanie tych samych uprawnień w oparciu o przepisy prawa polskiego, ale bez spełnienia warunku dodatkowego, stanowiłoby ominięcie rygorów wynikających z prawa wspólnotowego, tj. wskazanego wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego. Skoro zatem, aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżąca musiałaby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jej zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie jej polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Również zgodnie z polskim prawodawstwem dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy , jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 11 ust. 6 ustawy). Organ nie mógł więc pominąć okoliczności, że w innym państwie członkowskim skarżącej zostało odebrane prawo jazdy, a wydanie jej ponownego prawa jazdy jest uzależnione od przedłożenia pozytywnej ekspertyzy psychologiczno-medycznej. Analizując sprawę trzeba mieć bowiem na uwadze, że omawiany przepis art. 12 ust. 1 ustawy wymienia przesłanki, które uniemożliwiają wydanie prawa jazdy, nawet wówczas gdy kandydat spełnia wymagane warunki, do których zalicza się wiek, brak przeciwwskazań zdrowotnych, odbycie przeszkolenia, zdanie egzaminu. Stąd też niezasadny pozostaje zarzut skargi naruszenia art. 18 ust. 2 ustawy. Strona nie dysponując uprawnieniami dla uzyskania prawa jazdy niemieckiego złożyła dwa odrębne wnioski o wydanie prawa jazdy polskiego. Żaden z tych wniosków nie był uzasadniony. Składając wniosek z dnia 6 lipca 2020 roku o wydanie prawa jazdy kat B wydanego w roku 1981 podniosła, że dokument zagubiła ,przy czym pominęła okoliczność, że o wydanie jego duplikatu starała się już 2 grudnia 1993 roku oświadczając wówczas ,że dokument ten został jej skradziony. Z kolei wnosząc w dniu 27 lipca 2021 roku o wydanie dokumentu prawa jazdy [...] pominęła ,że dokument ten był już podwójnym duplikatem ,a ponadto dokumentu tego nie utraciła, a został on jej odebrany przez funkcjonariuszy policji w Niemczech, a następnie odesłany za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady Polskiej w Berlinie do Urzędu Miasta w Poznaniu, Wydział Komunikacji. Należy podkreślić, ze skarżąca już 15 lutego 2021 roku wniosła pismo do organu żądając wydania wtórnika prawa jazdy i argumentując, wbrew zaistniałym faktom, że prawo jazdy niemieckie nie zostało jej zabrane, za to posiada ważne prawo jazdy polskie. Jak wynika z wyżej wskazanych faktów ostatnim ważnym prawem jazdy było prawo jazdy niemieckie, a nie polskie i zostało odebrane skarżącej na mocy wyroku sądu w G. W żaden więc sposób nie doszło do utraty dokumentu w rozumieniu art. 12 ustawy- O kierujących pojazdami; żadna z sytuacji objętych tym przepisem nie przystaje do niniejszego stanu faktycznego. Strona nie wykazała na czym polega błąd organu w dokonywaniu ustaleń faktycznych. Poza ich wyszczególnieniem w żaden sposób nie wyjaśniła ani nie uszczegółowiła zarzutu, nie wskazała , co w istocie było błędem i na podstawie jakich środków dowodowych kwestionuje te ustalenia. A zostały one oparte o dokumenty nadesłane przez uprawnione organy i przetłumaczone przez biegłego tłumacza języka niemieckiego. Były nimi pismo z dnia 30 lipca 2020 roku Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego, oryginały wniosków złożonych przez skarżącą w roku 1993 i 1997, zapisy na oryginale prawa jazdy serii F nr 0566125 wraz z adnotacją Urzędu Ruchu Drogowego Miasta E. ,pisma z dnia 26 lipca 2018 roku Komendy Policji E., pisma Ambasady RP Wydziału Konsularnego w Berlinie z dnia 6 sierpnia 2018 roku wraz z załącznikiem, czyli pismem Polizeipresidium w E.. Podstawę do zwrócenia się przez polski organ do organu niemieckiego stanowi przepis art. 15 ust. 1 Dyrektywy UE nr 2006/126/WE regulujący kwestie wzajemnej pomocy, zgodnie z którym państwa członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu dyrektywy oraz wymieniają informacje na temat praw jazdy przez siebie wydanych, wymienionych, zastąpionych, przedłużonych lub cofniętych. Korzystają z ustanowionej w tym celu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Informacja nadesłana na wezwanie polskiego organu przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego stanowi informację udzieloną w trybie przewidzianym w art. 15 ust. 1 Dyrektywy przez organ administracyjny jednego państwa członkowskiego na wniosek organu innego państwa członkowskiego, o którą wystąpiło ono na podstawie przepisów procesowych zawartych w rozdziale VIIIa K.p.a. Informacja ta ma więc charakter informacji urzędowej udzielonej przez organ innego państwa członkowskiego. Moc dowodowa tego rodzaju dokumentów urzędowych nie została uregulowana w K.p.a., a zatem podlegają one w pełni swobodnej ocenie dowodów, chyba że inaczej stanowią przepisy szczególne lub umowy międzynarodowe (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020r. sygn. akt I OSK 1602/19, z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 776/19, z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 694/19 oraz z dnia 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 301/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro brak jest tego rodzaju ograniczeń w odniesieniu do informacji nadesłanej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, to ocenę tego dokumentu dokonaną w toku postępowania administracyjnego należy uznać za zgodną z art. 80 K.p.a. Dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji, stanowi wiarogodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Jeżeli zatem określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej, to są one wiążące dla stron i organów. Obowiązkiem organu polskiego było przyjęcie za prawdziwe okoliczności zawartych w piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego. Przepis art. 12 ust. 2a ustawy-O kierujących pojazdami reguluje wyłącznie zakres potwierdzenia, o które zwraca się organ państwa rozpoznającego sprawę o wydanie prawa jazdy. Nie odnosi się natomiast do treści odpowiedzi uzyskanej przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego nie może prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy do spraw wydania praw jazdy będzie wypowiadać się w kwestiach, które ze swej istoty zastrzeżone są dla organu innego kraju członkowskiego. Kwestia okoliczności utraty prawa jazdy w Niemczech i podstawy do nałożenia obowiązku udokumentowania zdolności do uczestniczenia w ruchu drogowym poprzez opinię medyczno-psychologiczną, jeżeli skarżąca o uprawnienia do kierowania pojazdami ubiegałaby się przed 2034 rokiem nie mogła zatem podlegać badaniu w toku polskiego postępowania administracyjnego (por. m.in. wyroki NSA: z 20 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 4151/18; z 26 kwietnia 2021r. sygn. akt I OSK 3995/18).Zasadnie więc organ II instancji przyjął, że brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodów z kopii załączonych dokumentów czy też przesłuchania strony. Odnośnie przebiegu postępowania sądowego i wniosku strony o kolejne odroczenie rozprawy Sąd zauważa ,że w żadnym z pism nie wskazano ostatecznego końcowego terminu zakończenia hospitalizacji, co uniemożliwiało wyznaczenie rozsądnego terminu rozprawy, zgodnie z art.7 P.p.s.a tj. szybkością postępowania , za to przesunięty został termin początkowy. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika właśnie za jego pośrednictwem ma możliwość pełnej i fachowej reprezentacji, skoro z określonych przyczyn nie może brać udziału w sprawie osobiście. Należy podkreślić, że pismo o terminie początkowym kuracji 4 listopada jest datowane na dzień 8 czerwca 2022 roku ,podczas gdy pierwsze zawiadomienie o posiedzeniu dotarło do pełnomocnika już 23 czerwca 2022 .Tym samym pełnomocnik powinien już w czerwcu mieć wiedzę, że strona nie będzie mogła uczestniczyć w rozprawie osobiście w określonym terminie i podjąć wszelkie działania w celu właściwego jej reprezentowania, bądź już wówczas poinformować sąd o tym fakcie . Pomimo jednak uwzględnienia prośby pełnomocnika, przedłożył on kolejny wniosek o odroczenie terminu rozprawy ,załączając tym razem kopię legitymacji inwalidzkiej skarżącej oraz informację o prawdopodobnym zakończeniu leczenia 29 listopada 2022 roku. Sam pełnomocnik wskazał natomiast , że prawdopodobny termin to koniec bieżącego roku. W związku z tym, iż odroczenie posiedzenia jawnego może nastąpić wyjątkowo i wyłącznie w razie zaistnienia wskazanych przez ustawodawcę okoliczności, to rozważając ewentualne odroczenie rozprawy sąd musi brać pod uwagę nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki, jak również uwzględnić ustawową zasadę zapewnienia możliwości obrony praw stronom postępowania sądowego. W tym konkretnym wypadku strona miała taką możliwość z uwagi na ustanowienie pełnomocnika. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż wobec tego, że obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli oraz możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a., przy czym za nadzwyczajne wydarzenie należy uznać tylko nie dające przewidzieć się zdarzenie sił przyrody lub inne zdarzenie, uniemożliwiające stawienie się na rozprawę (powódź, blokada dróg, zamieć śnieżna itp.), zaś znana sądowi przeszkoda musi mieć charakter niemożliwej do przezwyciężenia. Powołanych przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie można uznać za nadzwyczajne wydarzenie, ani też przeszkodę o jakich mowa w art. 109 p.p.s.a. Zwrócić należy uwagę, że treść pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi skarżącego nie zawierało w swej treści jakiegokolwiek ograniczenia (k.6 akt sądowych). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.