III SA/Po 353/15
PostanowienieWSA w Poznaniu2016-04-01
Skład orzekający: Starszy referendarz sądowy Robert Talaga
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy osoba niebędąca stroną postępowania sądowo-administracyjnego, działająca jedynie jako pełnomocnik strony skarżącej, może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy?Ratio decidendi
Prawo pomocy może być przyznane wyłącznie stronie postępowania sądowo-administracyjnego. Osoba, która nie jest stroną postępowania, a jedynie działa za stronę skarżącą, nie jest uprawniona do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez taką osobę zawiera nieusuwalną wadę uniemożliwiającą jego rozpoznanie.Stan faktyczny
Spółka A wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. R.P., działający za stronę skarżącą, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wcześniej sąd odmówił przyznania prawa pomocy R.P., wskazując, że nie jest on stroną postępowania i nie jest zobowiązany do ponoszenia kosztów. R.P. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wypełniając jedynie podstawowe dane.Rozstrzygnięcie
Postanowiono umorzyć postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy z wniosku R. P.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 1 kwietnia 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 roku wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi spółka A na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności postanawia umorzyć postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy z wniosku R. P.
Skarżąca spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 roku, sygn. akt II GZ 1047/15 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2015 roku odmawiające przyznania prawa pomocy R. P. W uzasadnieniu podkreślono, że R. P. jako podmiot wyłącznie działający za stronę skarżącą, a nie będący stroną postępowania, nie był zobowiązany do uiszczenia jakichkolwiek kosztów postępowania i w konsekwencji nie był uprawniony do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 04 marca 2016 roku R. P., reprezentujący stronę skarżącą, przy zażaleniu na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, ponownie zgłosił żądanie zwolnienia jego osoby z opłat i kosztów sądowych w całości.
Pismem z dnia 19 marca 2016 roku R. P. przesłał formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wypełnił jedynie rubrykę 2.1 (adres i nazwa wnioskodawcy) oraz rubrykę 14 i 15 (miejscowość, data oraz podpis wnioskodawcy). Na formularzu wniosku, jako podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy ponownie został wskazany R. P. (k. 105-106 akt sądowych).
Prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony postępowania zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. t. j., poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.".
W niniejszej sprawie R. P. nie jest stroną niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego, a występuje jako podmiot działający wyłącznie za stronę skarżącą. W tych okolicznościach ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy pochodzący od R. P. posiada nieusuwalną wadę, która uniemożliwia przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy. Mianowicie wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie przez R. P. nie ma charakteru pisma strony postępowania, a w konsekwencji jego rozpoznanie należy uznać za zbędne.
Z powyższych względów, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło