III SA/Po 368/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi I. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z 23 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2016 r., z powodu usunięcia jej braku formalnego z uchybieniem wyznaczonego terminu. W piśmie procesowym z 11 lipca 2016 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Jednocześnie kolejnym pismem z 11 lipca 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Sąd jednoznacznie wskazał, że wobec kwestionowania postanowienia o odrzuceniu skargi, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego –który doprowadził do jej odrzucenia – jest przedwczesny. Sąd podał przy tym, że początek ewentualnego biegu terminu do złożenia tego wniosku wyznaczać będzie data doręczenia skarżącemu orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia na postanowienie z 23 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1337/16, oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 23 czerwca 2016 r. Postanowienie to doręczone zostało profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego 8 marca 2017 r. Wnioskiem zawartym w piśmie procesowym z 17 marca 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym 20 marca 2017 r., skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na niepodaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniosku tym, wskazując na zachowanie terminu do jego złożenia, skarżący z jednej strony zwrócił uwagę na doręczenie postanowienia tut. Sądu o odrzuceniu skargi, które w jego ocenie miało miejsce 4 lipca 2016 r., a także uprzednio złożony wniosek z 11 lipca 2016 r., z drugiej strony natomiast jako istotną podał datę doręczenia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1337/16, które jego zdaniem nastąpiło 13 marca 2017 r. Ponadto skarżący przywołał okoliczności mające przemawiać za pozytywnym rozpoznaniem składanego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, jako spóźniony, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). W świetle natomiast art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. W realiach niniejszej sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości okoliczność, że bieg terminu do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem rozpoczął się na skutek doręczenia skarżącemu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1337/16. O kwestii tej skarżący został de facto pouczony w uzasadnieniu postanowienia tut. Sądu z 14 września 2016 r., którym odrzucono uprzednio wywiedziony, przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu. Zwraca na to zresztą uwagę sam skarżący w obecnie składanym wniosku, mimo że jednocześnie, z nie do końca zrozumiałych względów, odwołuje się do daty doręczenia postanowienia tut. Sądu z 23 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi, a także daty wspomnianego poprzedniego wniosku, który jako odrzucony nie wywołał przecież żadnych skutków procesowych. Początek biegu terminu do wystąpienia przez skarżącego z rzeczonym wnioskiem wyznacza zatem dzień 8 marca 2017 r. W tym dniu, stosownie do znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 73 akt sądowych), zostało bowiem skutecznie doręczone przywołane postanowienie sądu kasacyjnego. Data ta znajduje potwierdzenie nie tylko na pieczątce kancelarii profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, lecz została także wskazana przez doręczyciela. Okoliczność jakoby doręczenie to miało nastąpić dopiero 13 marca 2017 r., jak twierdzi obecnie skarżący, nie znajduje wobec tego jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy. Termin, o którym stanowi art. 87 § 1 P.p.s.a., upłynął w konsekwencji 15 marca 2017 r. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi 20 marca 2017 r. jest zatem spóźnione. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.