III SA/Po 370/13

Dnia 4 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku od nieruchomości postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 1 marca 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu KRS w oryginale lub kserokopii poświadczonej przez notariusza a ewentualnie w razie udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez ww. pełnomocnika. Wezwanie doręczono stronie w dniu 25 marca 2013 r. (zarządzenie k. 12). W dniu 13 maja 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że nie mogła odebrać korespondencji z Sądu z powodu choroby kręgosłupa MG oraz braku prawa jazdy ML, co zdaniem strony uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – określanej dalej jako p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona uprawdopodobni brak swojej winy. Zgodnie z art. 87 § 1, § 2 oraz § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zwrócić uwagę należy, iż strona o uchybieniu terminu dowiedziała się w dniu 12 maja 2013 r., zatem złożone pismo o przywrócenie terminu w dniu 13 maja 2013 r. uznać należy, iż skarżąca dochowała terminu do złożenia stosownego wniosku wobec czego zasadne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku. Rozpoznając zatem przedmiotowy wniosek merytorycznie, w świetle przedstawionej argumentacji ocenić należy brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Brak winy, o którym mowa, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, Sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 577/10, LEX nr 742636 – przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jak wynika ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku skarżącej, jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu wskazała ona chorobę kręgosłupa MG oraz brak prawa jazdy ML, która musiałaby poświecić cały dzień na dojazd do Poznania po odbiór korespondencji. W ocenie Sądu wskazane przez stronę okoliczności, mające świadczyć o braku zawinienia w nieterminowym uzupełnieniu braków formalnych skargi, nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona, która uchybiła terminowi, powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W ocenie Sądu podmiot, który składa skargę powinien czuwać nad tym, aby zapewnić prawidłowy obieg korespondencji w fundacji, w tym zatrudniać w tej sferze odpowiednio przeszkolony personel, albo wskazać dowolny, dogodny dla strony skarżącej adres do odbioru korespondencji. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać działanie skarżącej. Powoływanie się na chorobę, nie czyni automatycznie z niej przesłanki do uprawdopodobnienia braku winy, zwłaszcza, że na załączonych receptach i skierowaniach widnieje data 14 maja 2013 r., a więc data bardzo odległa od tej, w której dokonywano próby doręczenia korespondencji, zakończonej doręczeniem zastępczym wezwania w dniu 25 marca 2013 r. Warto też jeszcze raz podkreślić, że strona sama wskazała adres do korespondencji w Poznaniu, zamiast w Trzebawiu, czy innym dogodnym dla strony miejscu. Nie istniały również żadne przeszkody, by korespondencję odebrała ML, która była w pełni sił, zaś argumentacja, że musiałaby poświecić cały dzień na dojazd do Poznania, który został wskazany przez samą fundację jako miejsce kierowania korespondencji, nie uprawdopodabnia braku winy strony, a wskazuje jedynie na niedbalstwo i nienależyte dbanie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarżąca fundacja nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.