III SA/Po 39/13

Dnia 9 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi JT na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku akcyzowego należnego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Pathfinder o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2005. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją nr [...] r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. pojazdu w wysokości 9757,00 zł. Pismem z dnia 25 września 2012 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik strony wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu tego żądania podniesiono naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie numeru jednostki redakcyjnej i jej treści obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów. Reprezentujący Stronę radca prawny podkreślił, że jego mocodawca nie jest w stanie ustalić w oparciu o liczący 96 działów Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiący załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, czy konkretne cechy przedmiotowego pojazdu kwalifikują go jako samochód osobowy podlegający podatkowi akcyzowemu z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W odwołaniu zarzucono również organowi pierwszej instancji, że swym rozstrzygnięciem podważył przysługujące świadectwu homologacji jako dokumentowi urzędowemu domniemanie prawdziwości stwierdzonych w nim faktów, bez przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Ze świadectwa tego wynika natomiast wyraźnie, że przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym. Przedmiotowy samochód został przez skarżącą zakupiony z przeznaczeniem jako serwis - pogotowie techniczne, służący do usuwania ewentualnych awarii należących do niej 18 samochodów ciężarowych, wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Samochód ten wyposażony był w materiały i urządzenia do usuwania awarii w terenie i nie mógł być wyposażony w podzespoły i siedzenia, właściwe dla samochodów osobowych. Na potwierdzenie tej okoliczności strona zadeklarowała możliwość przedstawienia jako świadków mechaników swego przedsiębiorstwa. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w P utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującą w 2007r. Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych, oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia (kryterium klasyfikacji taryfowej w przypadku pojazdów samochodowych są takie cechy zewnętrzne, jak np.: brak okien, tapicerka, punkty mocowania przewożonego towaru; o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika między innymi z jego budowy i wyposażenia oraz przeznaczenia). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Pozycja 8703 Nomenklatury Scalonej jako samochody osobowe klasyfikuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo -towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Natomiast kod CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego. Zarówno brzmienie pozycji 8703 jak i brzmienie pozycji 8704 wskazują, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie. Jak wskazały organy podatkowe, zgodnie z treścią Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego określenie "samochody osobowo-towarowe" w pozycji 8703 oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą) których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy przeznaczone są głównie raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, które na ogół mają masę brutto pojazdu mniejszą niż 5 ton i które posiadają pojedynczy, zamknięty, wewnętrzny obszar, stanowiący przestrzeń dla kierowcy i dla pasażerów oraz pozostałą przestrzeń, która może być wykorzystana zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV, niektóre pojazdy typu pickup). Szczególne znaczenie przy określaniu zasadniczego przeznaczenia pojazdu ma wyrok ETS z dnia 06 grudnia 2007r. sygn. C-486/06 (Lex 337569), zgodnie z którym zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i cech samochodu. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (pkt 23), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24). Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przedstawił dowody wskazujące, że pojazd Nissan Pathfinder już w momencie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego przez stronę, był pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. Potwierdzeniem tego jest protokół z przeprowadzonych w dniu 18 lipca 2012 r. oględzin przedmiotowego samochodu. Stwierdzono w nim m. in., że poddany oględzinom egzemplarz jest pojazdem pięciodrzwiowym typu kombi, w którym część pasażerska nie jest oddzielna od części towarowej (bagażowej). Pojazd posiadał; * fotele przednie - 2 szt.; * oryginalną tylną 3 - osobowa kanapę z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami; * 2 dodatkowe siedzenia chowane w tylnej części bagażowej, również z pasami bezpieczeństwa oraz uchwytami dla pasażerów; * tylne drzwi wyposażone były w podłokietniki, a znajdujące się w nich szyby były opuszczane elektrycznie; * w części towarowej pojazd wyposażony był w elementy kojarzone z przewozem pasażerów: dywanik, wentylacja, oświetlenie w drzwiach bocznych lub w bagażniku, popielniczki wykładzina podłogowa dywanowa, wykładzina boczna z tkaniny, uchwyty boczne górne dla pasażerów, nagłośnienie. Ustalenia odnotowane w protokole oględzin znalazły swoje potwierdzenie w załączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Kolejnym dowodem potwierdzającym osobowy charakter samochodu jest wycena nr 53.426 wygenerowana na dzień 1 czerwca 2007 r. przez licencjonowany program komputerowy o nazwie System Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's, według której przedmiotowy egzemplarz samochodu Nissan Pathfinder w swoim standardowym wyposażeniu posiadał m. in.: 5 miejsc siedzących z zagłówkami; airbag-4 sztuki; el. podnoszenie szyby, przód i tył; gniazdo 12V w bagażniku; instalację radiową z 4 głośnikami. automatyczną klimatyzację dwustrefową; nawiew wentylacji na tylne miejsca; oświetlenie bagażnika; tylną szybę uchylaną w klapie bagażnika; uchwyty ISOFIX do inst. fotelika dziecięcego; zderzaki w kolorze nadwozia. W skardze do sądu administracyjnego podniesiono, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przedmiotowy samochód w chwili jego wewnątrzwspolnotowego nabycia nie spełniał wskazanej przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu przesłanki określonej w wyjaśnieniach do Taryfy celnej dotyczącej pozycji 8703 CN, w myśl, której cechy wskazujące, że pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu, to między innymi wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażera. Z protokołu oględzin z dnia 18 lipca 2012 r. oraz wyjaśnień JK wynika bowiem, że elementy wyposażenia pojazdu kojarzone głównie z przewozem osób - dywanik, wentylacja, oświetlenie w drzwiach bocznych lub w bagażniku, popielniczki wykładzina podłogowa dywanowa wykładzina boczna z tkaniny, uchwyty boczne górne dla pasażerów, nagłośnienie, tylne fotele, okładziny plastikowe na tylną przestrzeń bagażową, elementy tapicerki, podsufitki, oświetlenie - zostały zamontowane po dokonaniu nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodu marki Nissan Pathfinder. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że organ przyznał, że w pojeździe była zamontowana ściana grodziowa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów procedury podatkowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie (art. 122 i art. 187 § 1 O.p). Dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 191 i art. 180 § 1 O.p). Organy podatkowe właściwie również zastosowały przepisy prawa materialnego, a swoją argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniły, wskazując fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności, wyjaśniając stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu spawy (art. 210 § 4 i art. 124 O.p). Istota powstałego sporu dotyczy oceny, czy nabyty i sprowadzony przez skarżąca do Polski samochód Nissan Pathfinder o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2005 jest pojazdem samochodowym przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, zaklasyfikowanym do kodu 8703, czy też, jak twierdzi skarżąca, samochodem towarowym (ciężarowym), zaklasyfikowanym do kodu 8704, co wyłączałoby opodatkowanie wewnatrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu podatkiem akcyzowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe (pkt 5). Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało natomiast zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, który rozumie przez nie wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wynika, iż przedmiotowy pojazd w belgijskim dowodzie rejestracyjnym określony został jako samochód ciężarowy (CAMIONNETTE (CT), siedem miejsc siedzących), również w krajowym zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu i załączniku do niego określony został jako samochód ciężarowy. Jednak, mimo to, prawidłowa jest argumentacja organów, że dla klasyfikacji towarów w celu poboru akcyzy nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż odnoszą się one jedynie dla potrzeb rejestracji pojazdu, a nie mają zastosowania dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym. W niniejszej sprawie nie kwestionowano zresztą, że nabyty samochód miał status samochodu ciężarowego w rozumieniu przepisów ruchu drogowego, nie podważono również wszelkich dokumentów z tym związanych, na co wskazuje sam skarżąca. Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do ustawy akcyzowej jako towary akcyzowe wymieniono samochody osobowe, klasyfikowane w kodzie CN 8703 z dodatkowym wyjaśnieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Podobne sformułowanie użyte zostało w treści kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, gdzie stwierdzono, że kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Nomenklatura Scalona (CN) stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, a następnie na sekcje, działy, pozycje i podpozycje oraz kody. Oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznakowania i Kodowania Towarów (HS), opracowanym przez Radę Współpracy Celnej i przyjętym w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, a prawidłowa klasyfikacja towaru do kodu CN wymaga uwzględnienia dwóch podstawowych kryteriów: właściwości materiałowych towaru i jego przeznaczenia ( funkcji). W celu dokonania właściwej klasyfikacji towarów należy natomiast kierować się brzmieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które są zamieszczone na początku Taryfy Celnej oraz brzmieniem uwag do sekcji i działów Taryfy Celnej, które decydują jak należy klasyfikować poszczególne towary, a także Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej. Należy w tym miejscu zauważyć, że wprawdzie Noty Wyjaśniające nie stanowią samodzielnego źródła prawa i nie są podstawą rozstrzygnięcia klasyfikacyjnego, jednak stanowią istotną wskazówkę interpretacyjną przyczyniającą się do ujednolicenia praktyki dokonywania przyporządkowania towarów do poszczególnych kodów CN. W treści kodu 8704 Nomenklatury Scalonej wskazano pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Tym samym do kodu CN 8703 - można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, tzn. podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób, ponieważ samochodami tymi można przewozić również towary. Dopiero spełnienie tego warunku uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że powinien być zaklasyfikowany do kodu 8704. Zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej pozycja 8703 obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary, typu pickup i wan, kombi. Według wyjaśnień do Taryfy Celnej, cechy wskazujące, że pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu, to: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W tym miejscu należy zauważyć, że dla standardowej wersji samochodu Nissan Pathfinder w swoim standardowym wyposażeniu posiadał m. in.: 5 miejsc siedzących z zagłówkami; airbag-4 sztuki; el. podnoszenie szyby, przód i tył; gniazdo 12V w bagażniku; instalację radiową z 4 głośnikami. automatyczną klimatyzację dwustrefową; nawiew wentylacji na tylne miejsca; oświetlenie bagażnika; tylną szybę uchylaną w klapie bagażnika; uchwyty ISOFIX do inst. fotelika dziecięcego; zderzaki w kolorze nadwozia. Ponadto z oględzin przeprowadzonych przez organ podatkowy wynika, że sporne auto jest pojazdem pięciodrzwiowym typu kombi, w którym część pasażerska nie jest oddzielna od części towarowej (bagażowej). Pojazd posiadał; fotele przednie - 2 szt.; oryginalną tylną 3 - osobowa kanapę z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami; 2 dodatkowe siedzenia chowane w tylnej części bagażowej, również z pasami bezpieczeństwa oraz uchwytami dla pasażerów; tylne drzwi wyposażone były w podłokietniki, a znajdujące się w nich szyby były opuszczane elektrycznie; w części towarowej pojazd wyposażony był w elementy kojarzone z przewozem pasażerów: dywanik, wentylacja, oświetlenie w drzwiach bocznych lub w bagażniku, popielniczki wykładzina podłogowa dywanowa, wykładzina boczna z tkaniny, uchwyty boczne górne dla pasażerów, nagłośnienie. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że strona skarżąca podnosi, że elementy wyposażenia pojazdu kojarzone głównie z przewozem osób, zostały zamontowane po dokonaniu nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodu marki Nissan Pathfinder. Po dokonaniu tych przeróbek, na podstawie zaświadczenia nr [...] oraz złożonego przez JK wniosku, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B dokonał rejestracji przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego, posiadającego 7 miejsc siedzących. Co za tym idzie, ma rację Dyrektor Izby Celnej, iż powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że zmiany polegające na przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów - miały charakter krótkotrwały i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. Oznacza to, że nie były to zmiany trwałe, a przegroda nie była zamontowana na stałe. Ponowne przystosowanie do korzystania głównie do przewozu osób odbyło się bowiem wyłącznie przez demontaż elementów istotnych dla przewozu towarów i montaż elementów istotnych dla przewozu osób tj. przez montaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części samochodu. Zmiany te de facto stanowiły przywrócenie pierwotnych cech pojazdu (samochód osobowy) umożliwiających korzystanie z niego głównie do przewozu osób i nie wymagały ingerencji w konstrukcję samochodu, (podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 717/11, oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 507/12, www.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu jest to niepodważalny dowód potwierdzający tezę, że zasadniczym przeznaczeniem tego samochodu był przewóz osób, a nie jak pragnie dowieść strona skarżąca przewóz towarów, bowiem istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienialność. Fakt zamontowania kratki oddzielającej przestrzeń bagażową od części dla pasażerów, czy też inne zmiany jego wnętrza, dokonane w celu przystosowania pojazdu do indywidualnych potrzeb użytkowych nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Słusznie uznały organy podatkowe, że były to czynności nie ingerujące w konstrukcję samochodu, a więc nie zmieniające zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Na zakończenie, odnosząc się homologacji, na którą powołuje się w postępowaniu strona, należy zauważyć, że homologacja pojazdu stanowi jedynie sprawdzenie, zbadanie czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest więc potwierdzeniem pewnych cech i właściwości pojazdu, nie może zaś tych cech i właściwości kreować. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, którą skład orzekający podziela, dla celów poboru akcyzy jak również w związku z zasadą autonomii prawa podatkowego istotna jest tylko klasyfikacja dokonywana w oparciu o przepisy klasyfikacyjne Scalonej Nomenklatury Taryfowej, a takie związanie sposobem klasyfikacji uniemożliwia uwzględniania klasyfikacji tego samego wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych. Dane w postaci dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym itd. nie są wiążące przy ustalaniu klasyfikacji celnej spornego towaru, gdyż decydujące w tym zakresie są wyłącznie przepisy z zakresu prawa celnego ( Taryfa celna, Noty Wyjaśniające i inne uregulowania prawne ) - (por. wyrok WSA w Olsztynie z 10 czerwca 2009 r., I SA/Ol 133/09, lex nr 511580, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2011r. o sygn. akt I SA/Ol 383/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 04.11.2011r. o sygn. III SA/Po 528/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16.02.2012r. o sygn. I SA//Sz 977/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 04.04.2012r. o sygn. I SA/Wr 32/12 - publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe mając na względzie regulacje prawa wspólnotowego i jego wykładnię przedstawioną w wyroku ETS w sprawie C-315/05, prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania w przedmiotowej sprawie (art. 82 ust 3 ustawy akcyzowej) i określiły wysokość zobowiązania w kwocie niedyskryminującej, w wysokości równej kwocie rezydualnego podatku akcyzowego zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu krajowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzeczono jak w sentencji.