III SA/Po 39/16

Dnia 2 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych- Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi P Z na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015r nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 14 czerwca 2015 r., nałożył na x prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą y karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ stwierdził naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (zał. nr 3 lp. 6.2.1) W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku kontroli w dniu 14 czerwca 2015 r. pojazdu V wraz z naczepą zbadano prawidłowość zainstalowanego w samochodzie tachografu oraz impulsatora skrzyni biegów (nadajnika). Stwierdzono podłączenie niedozwolonego urządzenia dodatkowego do impulsatora na skrzyni biegów-magnesu powodującego zafałszowanie zapisów prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przyłożenie magnesu do impulsatora skrzyni biegów powoduje, że w trakcie prowadzenia pojazdu na urządzeniu rejestrującym (tachograf cyfrowy) oraz na karcie kierowcy dochodziło do rejestrowania aktywności kierowcy jako odpoczynku zamiast aktywności w postaci jazdy/prowadzenia. Analiza wydruku z tachografu potwierdziła, że w dniu kontroli kierowca prowadził pojazd z przyłożonym do impulsatora skrzyni biegów magnesem. Kierowca-przedsiębiorca zeznał, że nie miał pojęcia o tym, iż do impulsatora ktoś przyczepił magnes. Nie zauważył w dniu 13 i 14 czerwca 2015 r. w trakcie prowadzenia pojazdu, że na wyświetlaczu tachografu wyświetlał się symbol odpoczynku kierowcy. W firmie strony ingerowanie w pracę tachografu jest zabronione. WITD podkreślił, że przepisy nie pozwalają na fałszowanie zapisów danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy oraz pamięci urządzenia rejestrującego poprzez samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego. W ocenie organu nie było podstaw prawnych do zastosowania art. 92 c u.t.d., gdyż strona nie wskazała wiarygodnych faktów i dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona nie zachowała należytej staranności i dyscypliny pracy wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Miało miejsce świadome łamanie przepisów dotyczących wykonywania przewozu drogowego sankcjonowane karą w wysokości [...] zł. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i o umorzenie postepowania z powodu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Zdaniem odwołującego organ naruszył też art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie. W ocenie strony obowiązujące od dnia 2 marca 2015 r. rozporządzenie nr 165/2014 nie zostało zawarte w katalogu przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d., a więc kontrolujący nie był wobec tego upoważniony do kontroli przestrzegania przepisów tego aktu prawnego. Ponadto kontrolujący nie sporządził protokołu oględzin, tylko zdjęcia, to nie jest wystarczające i nie stanowi dowodu w sprawie. Zdaniem strony podpięcie magnesu do impulsatora na skrzyni biegów zostało wykonane przez inną osobę, kiedy pojazd był zaparkowany na parkingu ogólnie dostępnym. Po zalogowaniu karty do urządzenia nie wystąpiły żadne komunikaty czy też usterki, na podstawie których mógłby się zorientować, że tachograf działa nieprawidłowo. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 14 czerwca 2015r. jednoznacznie stwierdzono, że przedsiębiorca zarówno w dniu 13 czerwca 2014r., jak i w dniu kontroli, tj. 14 czerwca 2015r. nie rejestrował na karcie kierowcy wszystkich swoich aktywności przy pomocy urządzenia rejestrującego, co jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy. Wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu o podłożeniu magnesu przez nieustaloną osobę są niewiarygodne. Winno to zostać zauważone przez kierowcę w momencie załadunku czy rozpoczęcia przewozu towarów. W ocenie organu II instancji organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie naruszenia prawa przez stronę. Niezasadny był też zarzut odwołującego dotyczący braku podstaw do zastosowania rozporządzenia nr 165/2014, które nie zostało wprawdzie zawarte w katalogu przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d., ale zastępuje zamieszczone w tym przepisie rozporządzenie nr 3821/85. Zgodnie bowiem z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 kpa, nie naruszył też art. 8 k.p.a. a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z art. 107 kpa. Nie było ponadto podstaw do zastosowania art. 92 b i 92 c u.t.d., gdyż strona nie wykazała dowodowo w żaden sposób na istnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach. Nie miały miejsca okoliczności, których przedsiębiorca nie mógłby przewidzieć lub nie miał na nie wpływu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P wniósł o uchylenie decyzji GITD z dnia [...] 2015r. oraz o umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Strona zarzuciła również naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, mocą której na skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł mimo, iż do naruszenia doszło z powodu awarii urządzenia z przyczyn niezależnych od przewoźnika. Organ II instancji niezasadnie pominął też wniosek strony o jej przesłuchanie na okoliczność powstania naruszenia. Miała miejsce awaria tachografu, co zostało potwierdzone przez uprawniony warsztat (błąd wewnętrzny kod 19), co powodowało rejestrowanie błędnych parametrów. Dokonano wymiany uszkodzonego przewodu i ponownej kalibracji tachografu. Skarżący nie był świadomy awarii tachografu, ponieważ uszkodzone urządzenie nie sygnalizowało istniejącej awarii. W ocenie strony obowiązujące od dnia 2 marca 2015 r. rozporządzenie nr 165/2014 nie mieści się w katalogu (zamkniętym) przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. i kontrolujący nie był wobec tego upoważniony do kontroli przestrzegania przepisów tego aktu prawnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw. W toku kontroli w dniu 14 czerwca 2015 r. samochodu V wraz z naczepą kierowanego przez P prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą x zbadano prawidłowość działania zainstalowanego w pojeździe tachografu oraz impulsatora skrzyni biegów. Kontrolujący stwierdził podłączenie niedozwolonego urządzenia dodatkowego do impulsatora na skrzyni biegów- magnesu powodującego zafałszowanie zapisów prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Z tego powodu na urządzeniu rejestrującym (tachografie) i na karcie kierowcy dochodziło do rejestrowania aktywności kierowcy jako odpoczynku zamiast aktywności w postaci jazdy/prowadzenia samochodu. Analiza wydruku z tachografu z dnia kontroli potwierdziła, że kierowca do momentu zatrzymania do kontroli prowadził pojazd z przyłożonym do impulsatora skrzyni biegów magnesem. Załączony do akt wydruk z tachografu wskazuje na nierejestrowanie na urządzeniu rejestrującym wskazań co do prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi. P zeznał, że nie miał pojęcia o tym, że do impulsatora ktoś przyczepił magnes. Nie zauważył w dniu 13 i 14 czerwca 2015 r. w trakcie prowadzenia pojazdu, że na wyświetlaczu tachografu wyświetlał się symbol odpoczynku. W jego firmie ingerowanie w pracę tachografu jest zabronione. W odwołaniu P podnosił, że podpięcie magnesu do impulsatora zostało dokonane przez inną osobę. Pojazd był zaparkowany na parkingu ogólnie dostępnym, a impulsator znajduje się w miejscu nie osłoniętym. Jednocześnie też podał, że przed wyjazdem w trasę w dniu 14 czerwca 2015r. nie sprawdzał, czy tachograf rejestruje czynności. W skardze skarżący podkreślił, że doszło do awarii urządzenia z przyczyn od niego niezależnych. W ocenie strony tachograf doznał uszkodzenia co zostało potwierdzone przez uprawniony warsztat (błąd wewnętrzny kod 19), a to spowodowało z kolei rejestrowanie błędnych parametrów. Dokonano wymiany uszkodzonego przewodu i ponownej kalibracji tachografu. Uszkodzone urządzenie nie sygnalizowało istniejącej awarii. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wyczerpujący i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, a w szczególności: protokół kontroli drogowej, protokół zeznań strony (kierowcy), wypis z licencji dotyczącej międzynarodowego, zarobkowego przewozu rzeczy, wydruki z tachografu cyfrowego. W zasadzie bezsporne było, że do impulsatora został przyczepiony magnes, na skutek czego na tachografie i karcie kierowcy aktywność kierowcy (jazda) rejestrowana była jako odpoczynek. Ewentualne podłożenie zabronionego magnesu winno zostać zauważone przez kierowcę w trakcie jazdy. Zaniechania skarżącego w tym zakresie obciążają go bezpośrednio jako przedsiębiorcę uprawnionego do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie przewozu i jego właściwa kontrola, w tym rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy. Tezy strony o awarii tachografu i jego naprawie w "uprawnionym warsztacie" zostały podniesione dopiero na etapie postępowania sądowego i nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, że strona skarżąca nie wykazała braku wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a) i lit. h) ustawy z dnia 6 grudnia 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.), dalej u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.L.370 z 31 grudnia 1985r. str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. W myśl art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określone w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłyby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. 2014.60.1) kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Uwzględniając zatem powyższe zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł. Stosownie bowiem do art. 92 a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Z kolei w myśl lp.6.2.1 ww. załącznika nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a więc naruszenie stwierdzone podczas kontroli drogowej w rozpoznawanej sprawie jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Podkreślić w tym miejscu, za organem II instancji, należy, że przepisy: art. 15 rozporządzenia nr 3821/85 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 nie przewidują możliwości nierejestrowania aktywności przez kierowcę prowadzącego pojazd. Prawidłowo też organ odwoławczy zwrócił uwagę, że rejestrowanie odpoczynku (13 czerwca 2015r. od godz. 10.38) również świadczy o nierejestrowaniu aktywności kierowcy na karcie kierowcy podczas przejazdu z miejsca załadunku do miejsca zamieszkania strony i czyni niewiarygodnymi twierdzenia strony zawarte w odwołaniu. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 4 pkt 22 u.t.d. (brak wskazania rozporządzenia nr 165/2014 w katalogu art. 4 pkt 22 u.t.d.). Istotnie, zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 uchyla się rozporządzenie nr 3821/85. Rozporządzenie nr 165/2014 wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (art. 48) z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46 rozporządzenia 165/2014 ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016r. Jednakże art. 24, art. 34 i art. 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015r. Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo ponadto zauważa, że po wejściu w życie rozporządzenia nr 165/2014 wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawało się za odesłanie do rozporządzenia 165/2014. Strona zarzucała ponadto naruszenie art. 92 b i art. 92 c u.t.d, jednak zdaniem Sądu jej argumentacja w tym zakresie nie zasługiwała również na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 92 b u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie, że przepis ten ma zastosowanie tylko do naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i odpoczynku, a więc nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie wobec stwierdzenia naruszenia wskazanego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (zobacz m.in. wyrok NSA z dnia 18 listopada 214r. sygn. akt II GSK 1473/13-CBOSA). Przepis art. 92 c ust. 1 u.t.d. wskazuje okoliczności egzoneracyjne, które stanowią podstawę dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego, jednakże nie określa bliżej ich charakteru prawnego. Utrwalony jest w piśmiennictwie i orzecznictwie pogląd, że w pierwszej kolejności okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Istotną przesłanką dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt administracyjny, jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, iż pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec. O ile w stosunkach danego rodzaju przepis prawa administracyjnego nie określa konkretnych działań, jakie powinien podjąć przedsiębiorca w ramach swojej działalności, należałoby odwołać się do kryteriów należytej staranności wypracowanych na gruncie prawa cywilnego, mając w szczególności na uwadze zawodowy charakter działalności przedsiębiorcy (art. 355 § 2 k.c.). Staranność można określić zespołem pozytywnych cech, jak przykładowo: pilność, sumienność, rozsądek, ostrożność, zapobiegliwość, dbałość o osiągnięcie zamierzonego celu, przezorność, rozwaga (por. A. Rzetecka-Gil, komentarz do art. 355; LEX/el 2011). Miernik należytej staranności ma charakter obiektywny (abstrakcyjny). Dlatego zachowanie przedsiębiorcy powinno być oceniane przy uwzględnieniu cech danego rodzaju działalności gospodarczej, nie zaś pod kątem indywidualnych cech danego przedsiębiorcy. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92 c u.t.d. (wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba też dodać, że odpowiedzialność za naruszenie prawa, które ma postać deliktu administracyjnego, jest zobiektywizowana. Toteż nie jest wystarczające powoływanie się przez przedsiębiorcę na przesłankę braku winy w zaistnieniu zdarzeń i okoliczności, które były przyczyną naruszenia prawa. Natomiast przypadek winy, choćby nieumyślnej, jak to już wskazano, niweczy możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności. Przedsiębiorca nie może więc osiągnąć zamierzonego celu, gdy ma świadomość, że może swym działaniem wywołać ujemne skutki, lecz uważa, że zdoła ich uniknąć lub też tych skutków nie przewiduje, choć z łatwością mógłby i powinien to zrobić. Rację mają więc organy obu instancji, że do wykazanego w trakcie postępowania naruszenia doszło w okolicznościach, które skarżący jako podmiot profesjonalny powinien przewidzieć i nie dopuścić do jego zaistnienia. W przedmiotowej sprawie strona nie wskazała skutecznie żadnych wiarygodnych okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92 c u.t.d. Nie może być mowy o zachowaniu należytej staranności przez przedsiębiorcę, który prowadząc pojazd nie zwraca uwagi na wskazania tachografu, z których wynika niewłaściwy tryb jego pracy. Skarżący zaś sam przyznał w swoich zeznaniach złożonych w dniu 14 czerwca 2015r., że w ogóle nie zwracał uwagi na wyświetlacz tachografu. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że skoro, jak twierdzi strona, jest tak łatwy dostęp do skrzyni biegów i impulsatora i łatwość podpięcia magnesu, to w interesie skarżącego było szczególnie wnikliwe sprawdzanie działania tachografu. Przedsiębiorca ma obowiązek wykazania się najwyższą przezornością. Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w przeprowadzeniu kontroli drogowej z dnia 14 czerwca 2016r. Tego samego dnia miało miejsce też przesłuchanie strony. W tym stanie rzeczy, ponieważ nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wskazanych w skardze art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.