III SA/Po 425/17

Dnia 31 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] wymierzył K. R. (dalej też jako skarżący), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "W. " K. R. (ul. [...] [...]) karę pieniężną w łącznej kwocie [...]zł za urządzanie poza kasynem gry gier na automatach [...] o numerze "HS [...]" oraz [...] o numerze "[...]". Decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2014 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni ustalili, że w lokalu - Stacja Paliw [...] znajdującym się przy ul. [...] w miejscowości [...] ([...]), w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą znajdują się dwa włączone i gotowe do gry urządzenia: [...] o numerze "HS [...]" oraz [...] o numerze "[...]", przypominające swoim wyglądem automaty do gier, na których urządza się gry w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm., dalej: u.g.h.). W drodze eksperymentu funkcjonariusze celni potwierdzili, że gry oferowane na kontrolowanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ww. ustawy, urządzanymi z naruszeniem jej przepisów. W ramach prowadzonego postępowania skarżącego przesłuchano w charakterze świadka, który [...]10.2014r. potwierdził, iż zgodnie z umową z dnia [...] 2014 r. wstawiono do jego lokalu dwa automaty. Przedstawiciel firmy wynajmującej zostawił pod nieobecność skarżącego podpisaną umowę. Na spotkaniu z właścicielem marki [...] podjęto decyzję o wstawieniu automatów. Skarżący nie gra na automatach, nie ma do nich kluczy, otrzymuje czynsz za dzierżawę powierzchni pod automaty ( k. 39 akt administracyjnych). Zeznając dnia [...].11.2014r. (k. 43 akt administracyjnych) Skarżący podał, że raz w miesiącu z serwisantem odczytywał liczniki w automatach w celu ustalenia wysokości czynszu. Zeznając [...].12.2014r. (k. 55 akt administracyjnych) podał, że automaty nie wypłacały pieniędzy, w razie wygranej on lub jego pracownicy zapisywali osoby i wysokość wygranych i dokonywał wypłaty. Raz w tygodniu przyjeżdżał przedstawiciel właściciela automatów, który dokonywał rozliczenia i zwracał wypłacone graczom pieniądze. Skarżący podał, że w razie wygranej zerował liczniki automatów przez wyłączanie automatów z sieci. Do akt sprawy dołączono także opinię biegłego sądowego W. K. z oględzin automatów, potwierdzającą okoliczność, że są to automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w dniu [...] grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję nr [...], którą wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł, z tytułu urządzania gier na ww. automatach, poza kasynem gry. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący reprezentowany przez adwokata złożył odwołanie od ww. decyzji. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art 6 ust. 1 u.g.h ,14 ust. 1 u.g.h w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h poprzez ich zastosowanie wobec Skarżącego i wymierzenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy powołane przepisy współtworzą "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być stosowany w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Skarżącego powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone. Odwołujący wskazał także, że z daleko posuniętej ostrożności procesowej zarzuca również naruszenie: - art. 4. ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez nieuwzględnienie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, iż podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy zmienianej, mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym nowelizacją, do dnia 1 lipca 2016 roku, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że Skarżący dopuścił się urządzania gry hazardowej poza kasynem gry wbrew zakazom z art. 6 ust. 1 u.g.h, 14 ust. 1 u.g.h - podczas gdy przepisy te w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowią jedynie "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. i jako takie nie mogą być stosowane wobec Skarżącego, a w świetle przepisów przejściowych Skarżący jest zobowiązany dostosować się do zakazu urządzania gier poza kasynami gry do dnia 1 lipca 2016 r. Zdaniem pełnomocnika Strony brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżący "urządzał" gry hazardowe, czy też dokonywał jakichkolwiek czynności mogących wskazywać, że jego działania wypełniały dyspozycję art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Jego zdaniem, analiza uzasadnienia zaskarżanej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji doszło do błędnej wykładni przepisów ustawy o grach hazardowych, a nadto zastosowania przepisów, które jako przepisy techniczne nie podlegają bezpośredniemu stosowaniu przez organy. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. o numerze [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, protokołu zeznań skarżącego, opinii biegłego, potwierdza, że gry urządzane na automatach w lokalu skarżącego miały charakter komercyjny, losowy i były urządzane z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ stwierdził, że skarżący (wynajmujący lokal) zgodził się, żeby na powierzchni lokalu będącego jego własnością były ustawione i użytkowane dwa automaty do gier. Urządzenia te miały komercyjny charakter - zysk osiągany z gier na automatach był dzielony - skarżący otrzymywał 40% z zysku. Zatem w jego interesie finansowym było, aby automaty ustawione na wynajmowanej powierzchni przynosiły dochód. Pan R. dbał o należyte działania urządzeń, które przynosiły mu zysk: zobowiązał się do stałego dostarczania energii elektrycznej pozwalającej na niezakłóconą pracę urządzeń, umożliwiał osobom wyznaczonym i upoważnionym przez Spółkę, oraz klientom lokalu swobodny dostęp do urządzeń w godzinach otwarcia lokalu. Według zawartej umowy zobowiązał się do niezwłocznego powiadomienia [...] o wszelkich awariach, uszkodzeniach, nieprawidłowościach w pracach urządzenia, próbach ingerencji w konstrukcję urządzenia przez osoby nieupoważnione oraz zmianę danych dotyczących lokalu. Te okoliczności miały na celu przynoszenie zysku z urządzania gier na automatach. Organ powołał się także na uchwalę NSA z dnia 16 maja 2016 r. sygn. II GPS 1/16 i uznał, że wobec skarżącego winna mieć zastosowanie kara pieniężna o której mowa w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w dniu 24 marca 2017 r. skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 89 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 pkt. 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h w zw. z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec Skarżącego i wymierzenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy powołane przepisy współtworzą regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku, ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji w braku notyfikacji projektu u.g.h Komisji Europejskiej, nie może być stosowany w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Skarżącego powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; b) art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez nieuwzględnienie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, iż podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy zmienianej, mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym nowelizacją, do dnia 1 lipca 2016 r., a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że Skarżący dopuścił się urządzania gry hazardowej poza kasynem gry wbrew zakazom sformułowanym w 14 ust. 1 u.g.h - podczas gdy przepis ten w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowi jedynie regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. i jako taki nie może być stosowany wobec Skarżącego, zaś w świetle przepisów przejściowych Skarżący zobowiązany był dostosować się do zakazu urządzania gier poza kasynami gry do dnia 1 lipca 2016 roku; c) art. 2 ust. 3, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 89 ust, 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (dalej "u.g.h.") poprzez uznanie, że działania Skarżącego polegające na ;zawarciu umowy najmu części powierzchni lokalu użytkowego ze Spółką [...] sp. z o.o, oznaczały że Skarżący powierzchnię tę faktycznie przeznaczył pod urządzenia do gier hazardowych; co nie znalazło odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, a w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że działania Skarżącego odpowiadają pojęciu urządzania gry hazardowej poza kasynem gry, podczas gdy analiza powołanych przepisów odnoszących się do "urządzania gier hazardowych", a więc - zgodnie z wykładnią literalną - przedsięwzięcia, zorganizowania szeregu czynności - wykluczają uznanie za trafne zaproponowanego przez Organ rozumienia czasownika "urządzać", wiążą się one bowiem z planowym podjęciem szeregu czynności, zapewnienie każdego elementu przedsięwzięcia w nakierowanych na osiągnięcie danego rezultatu, co wskazuje, że nawet w oparciu o niekompletne i błędne ustalenia faktyczne dokonane przez Organ w przedmiotowej sprawie nie sposób uznać, aby zachowanie Skarżącego wypełniało znamiona "urządzania gier hazardowych", szczególnie że organ nie wykazał że umowa była w ogóle wykonywana, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że brak jest przesłanek wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych; d) art. 2 ust. 6 i 7 ustawy o grach hazardowych poprzez przeprowadzenie ustaleń w zakresie cech urządzeń określonych w art. 2 ust. 3-5 ustawy o grach hazardowych, podczas gdy ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą losową albo grą na automacie w rozumieniu tej ustawy posiada minister właściwy do spraw finansów publicznych, a rozstrzygnięcie podejmuje w formie decyzji oraz poprzez oparcie się przez organ w wydanej decyzji jedynie na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, podczas gdy jedynym podmiotem ustawowo umocowanym do przeprowadzenia badań automatów i urządzeń do gier jest upoważniona przez Ministerstwo Finansów jednostka badająca; e) art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzają karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu niebędącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, tj. i będącego właścicielem urządzeń, ani nie prowadzącym działalności gospodarczej w zakresie "urządzania gier poza kasynem gry", a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej; 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: a) art 120 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art, 187 O.p. w zw. z art 8 u.g.h. w zw. z art 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. poprzez wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej na skutek błędnego stwierdzenia przez Organ, że Skarżący jest podmiotem zajmującym urządzaniem gier na zatrzymanych przez Urząd Celny w K. automatach wskazanych w zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Skarżący jest wyłącznie Wynajmującym lokal i na podstawie zawartej umowy najmu części powierzchni lokalu usługowego podnajmuje podmiotowi będącemu właścicielem urządzeń - część lokalu, w związku z czym zakres działań Skarżącego jest zbyt ograniczony, aby można było go uznać za podmiot urządzający gry; b) art. 133 § 1 ustawy O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h, poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego – poprzez jego niezastosowanie d) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2015 poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie, że ujawnione urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; w zakresie przyjęcia, iż Skarżący uzyskiwał korzyści wynikające z urządzania gier, podczas gdy jedyne środki finansowe jakie uzyskiwał z tego tytułu - był to czynsz najmu powierzchni w lokalu oraz w zupełności pominięcie treści umowy najmu łączącej Skarżącą ze spółką [...] sp. z o.o., tj. w szczególności § 3 pkt 1 "Najemca oświadcza, że wynajmowana powierzchnię w każdym z lokali opisanych w § 1 przeznaczy pod urządzenia do gier rozrywkowych, których jest jedynym właścicielem", co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji wyłącznie na domniemaniach Organu nie mających podstaw w materiale dowodowym, a także błędnego zidentyfikowania podmiotu, który zdaniem Organu miał urządzać gry hazardowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, określanej dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, wedle kryteriów powołanych w powyższych przepisach zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca, nie uchybiają przepisom prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji. Organ II instancji w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.g.h, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt. 2 tej ustawy w brzmieniu na dzień przeprowadzonej kontroli i przed nowelizacją obowiązująca od 1 kwietnia 2017r. (Dz.U. 2017.88) Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h.( t.j. Dz.U. 2016.471) karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Na podstawie art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej (pkt 3). W ocenie Sądu, przepisy te zostały przez organ zastosowane prawidłowo. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 136, art. 137 §§ 1-3, art. 145 §§ 1-2, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo ustalono stan faktyczny. W takiej sytuacji nie było podstaw do przeprowadzania dalszych dowodów, tym bardziej, ze nie były wnioskowane przez stronę w toku postępowania. Za prawidłowe należy w szczególności uznać kluczowe dla wyniku sprawy ustalenie, że będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie automaty do gier, umożliwiały prowadzenie gier o charakterze losowym i uzyskiwanie wygranych rzeczowych, jak też pieniężnych, co znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Wygraną rzeczową jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wypłaty stawki za udział w grze, lub możliwość rozpoczęcia nowej gry z jej wykorzystaniem (art. 2 ust. 4 u.g.h.) Z art. 6 ust. 1 u.g.h wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zatem przepisów ustawy, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry. Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie był charakter gier zainstalowanych na należących do skarżącego automatach. W tym celu przeprowadzono eksperyment w postaci gier kontrolnych, utrwalony w protokole kontroli. W wyniku tego eksperymentu polegającego na rozegraniu kilku gier na badanych urządzeniach ustalono, że gry urządzane na tym automacie mają charakter losowy (gracz nie ma żadnego wpływu na przebieg gry, na wyświetlany układ symboli na bębnach), gry polegają na zdobywaniu punktów a wygrana zależy od odpowiedniego układu symboli na wirtualnych bębnach, wygnane punkty kredytowe pozwalają na rozgrywanie kolejnych gier, gry organizowane są w celach komercyjnych, tzn. dla osiągnięcia zysku przez urządzającego. Skorzystanie z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych znajduje podstawę prawną w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dopuszczającym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (wersja obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji – t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 990 ze zm.) wyraźnie dopuszczającym możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". W badanej sprawie opis przeprowadzonego eksperymentu jest rzeczowy i spójny, a wyciągnięte wnioski logiczne. Przeprowadzone na badanym urządzeniu gry kontrolne wykazały, że gracz ma możliwość uzyskania wygranej rzeczowej w postaci punktów, dających możliwość kontynuacji gry. Urządzenie umożliwiało też wypłatę wygranej pieniężnej. Opisany w protokole kontroli oraz w protokole oględzin sposób działania gry (samoczynne zatrzymywanie się symboli, bez możliwości ingerencji gracza) wskazuje na losowy ich charakter, niezależny od umiejętności, czy zręczności grającego. Znalazło to potwierdzenie również w ekspertyzie biegłego sądowego. Słusznie więc organy uznały, że gry urządzane na przedmiotowych automatach były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosił, że przepisy ustawy o grach hazardowych (w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 3 września 2015r.) nie zostały notyfikowane w trybie dyrektywy, wobec czego nie mogą być stosowane. Problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89) stał się źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również na forum Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozbieżności te były zaś podstawą skierowania przez Prezesa NSA wniosku o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, które rozbieżności te spowodowały. Udzielając odpowiedzi na ten wniosek Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16) o następującej treści: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ([...])". Wbrew zatem zarzutom skargi przepis ten może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Powołana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować [por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., o sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tezy powołanej uchwały i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. wyjaśnić należy, że posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry", w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Stwierdzić należy więc, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W kontrolowanej sprawie nie było sporne, że skarżący nie legitymował się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie skarżący nie wykazał, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczynił obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skontrolowane automaty były automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 402/15; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., o sygn. akt II SA/Rz 1094/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., o sygn. akt II SA/Sz 439/15; dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry" w rozumieniu analizowanego tu przepisu, każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności, polegające m.in. na opisanych powyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Zdaniem Sądu o takich zachowaniach należy mówić w przypadku skarżącego, przez co nie sposób uznać, aby organ celny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego z uwagi na zastosowanie wobec niej art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W sprawie pozostaje bezsporne, że skarżący udostępnił część swojego lokalu spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. celem wstawienia automatów do gier, z czego czerpał korzyści finansowe. Zgodnie z § 3 pkt 1 umowy najmu części powierzchni użytkowej najemca oświadczył, że wynajmowaną powierzchnię w każdym z lokali opisanych w § 1 przeznaczy pod urządzenia do gier rozrywkowych, których jest właścicielem. Zgodnie zaś z § 3 pkt 3 wynajmujący nie może bez pisemnej zgody najemcy udostępnić urządzeń do gier rozrywkowych do bezpłatnego użytkowania osobie trzeciej. Z tytułu umowy (zgodnie z § 5) najemca będzie płacić wynajmującemu 40 % z zysku osiąganego z gier na automatach. Płatność następowała kwartalnie. Zgodnie z umową do obowiązków skarżącego należało stałe dostarczanie energii elektrycznej pozwalającej na niezakłóconą pracę urządzeń, umożliwienie swobodnego dostępu do automatów graczom, powiadamianie najemcy o wszelkich awariach, uszkodzeniach, nieprawidłowościach w pracach urządzenia, próbach ingerencji w jego konstrukcję przez osoby nieupoważnione oraz zmianę danych dotyczących lokalu (§ 4 umowy). Z zapisów umowy wynika, że skarżący jako wynajmujący, podejmował czynności, które z jednej strony wykraczają poza zwykłe i typowe obowiązki wynajmującego, a z drugiej strony pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą najemcy. Skarżący odpłatnie udostępnił część swojego lokalu, umożliwiał grę na tych automatach i ich zasilanie energią elektryczną, sprawował pieczę nad urządzeniami i był obowiązany niezwłocznie powiadomić najemcę w przypadku włamania czy uszkodzenia urządzeń. W lokalu odbywały się gry na w/w urządzeniach. Skarżący był świadkiem wygrywania na ww. urządzeniach. Co istotne, czynsz był uzależniony od zysku osiąganego z eksploatacji urządzeń i płatny był kwartalnie w wysokości 40%. Według zeznań skarżącego spotkał się z właścicielami automatów i podjął decyzję o ich wstawieniu na stacji paliw, był świadkiem jak wygrywano na automatach pieniądze, wypłacał wygrane, zerował liczniki przez odłączanie automatu z sieci. Zestawiając to z obowiązkami wynikającymi z umowy, takimi jak dbałość i piecza nad automatami, kontakt z serwisantem w przypadku uszkodzenia automatu, włączanie i wyłączanie z prądu świadczyły nie tyle o odpowiedzialności za cudzą rzecz pozostawioną w lokalu, co o zaangażowaniu w bezawaryjne urządzanie gier, za które wynajmujący otrzymywał wynagrodzenie. Wskazane okoliczności niewątpliwie wykraczają poza reguły dotyczące najmu powierzchni lokali i pozostają w związku z faktyczną pieczą nad urządzeniami. Skarżący zatem był co najmniej współorganizującym gry, podejmując czynności i przyjmując obowiązki, które pozostają w ścisłym związku z działalnością obejmującą urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a wykraczające poza zwykłe obowiązki strony umowy najmu powierzchni lokalu. Słusznie więc organy uznały, że skarżący nie tylko wynajmował powierzchnię lokalu pod przedmiotowe automaty, ale był aktywny w procederze urządzania gier, jak i również czerpał zyski z eksploatacji tych urządzeń. Z zeznań skarżącego i faktu, że podczas kontroli automaty były włączone do sieci i gotowe do gry wynikało, że umowa była wykonywana. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, skarżący podlegał karze pieniężnej, jako urządzający gry. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ prawidłowo wykazał, że sporne automaty są urządzeniami umożliwiającymi wygrane pieniężne lub rzeczowe w postaci wykorzystania zgromadzonych punktów do dalszych gier, a przebieg gier na nich ma charakter losowy w tym znaczeniu, że uzyskiwane wyniki są dla grających nieprzewidywalne i niezależne od ich zręczności. Gry miały też charakter komercyjny – uruchamiane były po wpłacie określonych środków pieniężnych i były prowadzone odpłatnie i dla zysku. W zawiązku z powyższym w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. Strona nie uwzględnia tej istotnej okoliczności natury prawnej, że w/w regulacje nie dają organowi administracji celnej legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Organ ten może - co najwyżej -zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny upatrywanie wadliwości działania organu w naruszeniu art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest chybione. Powyższy pogląd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z 6 czerwca 2017 r. (II GSK 621/17, dostępny: CBOSA). W związku z powyższym, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry. Skoro z niewadliwych ustaleń organów celnych wynika, że strona skarżąca wykorzystywała skontrolowane urządzenie do organizowania gier, w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust .5 u.g.h., poza kasynem gry, to działanie strony wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., podlegającego karze zgodnie z ust. 2 pkt 2. Sąd nie podziela więc zarzutów kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów. Poczynione przez organy orzekające ustalenia są prawidłowe i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym, przy czym za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy celne. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 i art. 192 O.p. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, przez jego niezastosowanie w kontrolowanej sprawie. Zgodnie z tym przepisem podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa wart. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. W myśl art. 6 ust. 1-3 i art. 7 ust. 2 u.g.h. działalność, o której mowa w tych przepisach może być prowadzona przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jedynie na podstawie udzielonej koncesji lub zezwolenia. Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I KZP 1/16 (publ. OSNKW 2016/6/36), w myśl którego przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy nowelizowanej na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia). Zatem w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, aby Skarżący był podmiotem, który w dniu 3 września 2015 r. prowadził działalność w zakresie urządzania gier na automatach na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, powyższy przepis ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych nie miał zastosowania W niniejszej sprawie bezsporne było, że Skarżący, urządzał gry na przedmiotowych automatach z naruszeniem przepisów u.g.h., ponieważ lokal, w którym znajdował się automat do gier nie posiadał statusu kasyna gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a tej ustawy W ocenie Sądu z treści art. 89 ust. 1 u.g.h. nie wynika, aby przepis ten wprowadzał jakiekolwiek ograniczenia podmiotowe co do kategorii podmiotów podlegających karze za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, bowiem stanowi on, że karze pieniężnej podlega "urządzający gry" (i osoba fizyczna, i każdy inny podmiot). Stąd też należy wywieść, że każdy, kto popełni wskazany w tym przepisie delikt administracyjny podlega karze pieniężnej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za prawidłowe ustalenie przez organy celne podstawy faktycznej zaskarżonych rozstrzygnięć i przyjął je jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09; dostępna na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wysokość kary ustalona została prawidłowo na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu przed zmianą obowiązującą od 1 kwietnia 2017r.) w kwocie 24.000 zł, tj. po 12.000 zł od każdego z automatów na których urządzano gry. W konsekwencji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie dopuściły się żadnych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd przyjął, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.