III SA/Po 457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi GC na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [....] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...]. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji bez jego uzasadnienia. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2012 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w terminie 7 dni pod rygorem jego nieuwzględnienia. Wezwanie doręczono w dniu 16 kwietnia 2012 r. W zakreślonym terminie, który minął w dniu 23 kwietnia 2012 r. strona nie wykonała zarządzenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślenia wymaga również, że powołana wyżej regulacja nie uprawnia do dokonywania oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w kontekście zgłoszonych w skardze zarzutów przeciwko skarżonej decyzji. Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na etapie rozpoznawania takowego wniosku, dopuszczalne nie jest. Przechodząc zatem do oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wnosząc o udzielnie ochrony tymczasowej, strona nie wykazała przesłanek przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki. Strona nie przedstawiła analizy sytuacji finansowej w odniesieniu do skutków związanych z wykonaniem decyzji. Ponadto zaznaczyć należy, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych skarżonej decyzji, albowiem, jak już wyżej wspomniano, Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, analizując argumenty w nim zawarte, czy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.