III SA/Po 461/14

Dnia 2 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi K.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia... lutego 2014 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... listopada 2013 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 227, poz. 1367; dalej: u.p.t.n.), nałożył na K. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "K. " z siedziba w G. – karę pieniężną w wysokości ... zł za naruszenia określone w załączniku do u.p.t.d.: Lp. 1.1.4, l.p. 1.2, l.p.1.4., l.p. 3.2.1, l.p. 3.4.1. W uzasadnieniu organ administracyjny wyjaśnił, że w dniu 5 września 2013 r. w miejscowości Rydzyna, na drodze krajowej nr ..., przeprowadzono kontrolę pojazdu samochodowego B. wraz z naczepą, którym kierował Z., dokonującego krajowego przewozu rzeczy (S. ...) na trasie R. – M.. Pojazd nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej. Przewóz wykonywała firma "K. " w G., załadowcą była firma "C. " w K., odbiorcą zaś przewożonego towaru była firma "T." w M. k. C.. Według organu, przewożony towar był towarem niebezpiecznym o numerze ... (...). Potwierdza to okazany dokument przewozowy oraz przeprowadzona kontrola ładowni, z której sporządzono dokumentację fotograficzną dołączoną do akt niniejszej sprawy. W trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego uzyskano kartę charakterystyki produktu, zgodnie z którą wskazany towar, będący materiałem niebezpiecznym o numerze ..., podlega przepisom umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 815). W toku kontroli ustalono, po pierwsze, że przewożony towar niebezpieczny był zapakowany w worki foliowe umieszczone w opakowanie kartonowym na ...paletach. Kierowca przedstawił do kontroli, jako dokument przewozowy, "WZ", który nie spełniał wymagań określonych w przepisach ADR dla dokumentu przewozowego. Po drugie, organ administracyjny wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kierowca przewożący materiał niebezpieczny o numerze ... obowiązany był posiadać potwierdzenie odbytego kursu na przewóz materiałów niebezpiecznych w formie zaświadczenia ADR dla kierowcy. Ustalono, że Z. wykonujący wskazany przewóz nie posiadał odpowiednich kwalifikacji. Okoliczność ta została przez niego potwierdzona w protokole przesłuchania. Po trzecie, kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał podczas kontroli instrukcji pisemnej dla kierowcy zgodnej z wzorem określonym w umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych ADR. Po czwarte, kontrolowany pojazd został wyposażony w gaśnice niezgodne z przepisami umowy ADR. W czasie kontroli w jednostce transportowej znajdowała się tylko jedna gaśnica o pojemności środka gaśniczego 6 kg. Na podstawie wskazanej umowy ADR, w jednostce o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 7,5 tony powinna znajdować się jedna lub więcej gaśnic przenośnych o minimalnej pojemności całkowitej 12 kg proszku gaśniczego, z których co najmniej jedna powinna mieć minimalną pojemność 6 kg. Po piąte, pomimo realizowania przez stronę przewozu wskazanego materiału niebezpiecznego w ilości wymagającej oznakowania jednostki transportowej tablicami barwy pomarańczowej, kierowca kierując kontrolowanym pojazdem nie oznakował go wymaganymi tablicami ostrzegawczymi. W związku z powyższym organ stwierdził, że strona naruszyła przepisy: 5.4.1.1.1; 8.2.1; 5.4.3; 8.1.4; 5.3.2.1.1 załącznika A i B umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Według organu pierwszej instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że strona nie dochowała należytej staranności przy wykonywaniu przewozu. Kierowca pomimo wątpliwości, o których wspomniała strona w wyjaśnieniach z dnia 7 października 2013 r., podjął ładunek i wyruszył w trasę. W tej sytuacji nie może być mowy o zdarzeniach i okolicznościach, którym podmiot nie mógł zapobiec. Przewoźnik wiedząc o wątpliwościach kierowcy powinien był dokładniej sprawdzić charakterystykę materiału, który zamierzał przewieźć. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie ze stwierdzonym stanem faktycznym oraz na podstawie protokołu kontroli z dnia ... września 2013 r., nie mógł odstąpić od nałożenia na stronę kary na podstawie art. 109 ust. 1 u.p.t.n. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych wiarygodnych dowodów na potwierdzenie, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 109 u.p.t.n. Skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie nałożył na niego karę pienieżną. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem materialnego prawa administracyjnego oraz przepisów proceduralnych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 6 lutego 2014 r., nr BP.501.63.2014.0149.PO15.2340, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4, art. 11, art. 13, art. 20, art. 59 oraz art. 107 u.p.t.n., przepisów 5.4.1.1.1; 8.2.1; 5.4.3; 8.1.4; 5.3.2.1.1 załącznika A i B umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz przepisów lp. 1.1 pkt 4, l.p. 1.2, l.p. 1.4, l.p. 1.5. pkt 1, l.p. 3.4 pkt 1 załącznika do u.p.t.n. – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie oznaczenie przesyłki znajdującej się w kontrolowanej jednostce ładunkowej odpowiadało oświadczeniu nadawcy zawartym w liście przewozowym – dokumencie WZ. Z twierdzeń skarżącego wynika natomiast, że kierowca zainteresował się charakterem przewożonego ładunku, widząc na opakowaniach oznaczenia właściwe dla materiałów niebezpiecznych. Uznanie, że kierowca miał świadomość przed rozpoczęciem przewozu, że towar ładowany do pojazdu jest oznakowany jako towar niebezpieczny, wyklucza możliwość przyjęcia braku wpływu strony na stwierdzone naruszenia. Na opakowaniach wskazano nazwę towaru – S. ..., który wskazano również na dokumencie WZ. Przewoźnik nigdy nie powinien podejmować ładunku do czasu sprawdzenia, czy przesyłka (określenie przewożonych rzeczy) odpowiada oświadczeniom nadawcy zawartym w liście przewozowym. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, żądając uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2014 r. oraz decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia... listopada 2013 r. Skarżący zarzucił decyzji odwoławczej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 27 Konstytucji RP oraz art. 107 u.p.t.n. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że według posiadanych przez stronę informacji, które uzyskano przez rozpoczęciem przewozu od nadawcy kontrolowanego ładunku, w opakowaniach zaopatrzonych nalepkami ostrzegawczymi zgodnymi ze wzorem określonym w umowie ADR znajdował się zupełnie inny materiał. Przewożony ładunek nie był w konsekwencji towarem niebezpiecznym w rozumieniu przepisów ADR. Nadawca zapakował towar w opakowania zaopatrzone nalepkami ostrzegawczymi tylko dlatego, że nadawca nie posiadał innych opakowań; chciał wykorzystać zalegające w magazynach opakowania z nalepkami ostrzegawczymi. Ponadto, w ocenie strony skarżącej, dokumentacja otrzymana w toku czynności kontrolnych drogą mailową od nadawcy, tzn. wydrukowana ze strony internetowej karta techniczna materiałów o nazwie ..., o oznaczeniach ... – nie jest wiarygodna. Według tej dokumentacji, nawet gdyby doszło do przewożenia tych materiałów, nie stwarzają one zagrożenia w stopniu powodujących konieczność uznania go za materiał niebezpieczny ADR. Skarżący wskazał, że wspomniana dokumentacja, na która powołuje się organ w decyzji, jest sporządzona w języku angielskim i w tej formie nie może występować jako dowód w prowadzonym postępowaniu. Karta ta opracowana została przez firmę B., która nie jest "odpowiednią władzą" zgodnie z rozumieniem przepisów umowy ADR do kwalifikowania produktów jako materiału niebezpiecznego. Organy w toku postępowania nie potwierdziły pisemnie tego dowodu. Przekazu otrzymanego zwykłą drogą elektroniczną w świetle obowiązujących przepisów o doręczeniach nie można w żadne sposób uznać za dokument. Natomiast w myśl stanowiska strony skarżącej, w aktach sprawy znajdują się dwa wiarygodne dowody, z których wynika, że przewożony w dniu ... września 2013 r. ładunek nie był materiałem niebezpiecznym. Pierwszy z nich to protokół przesłuchania kierowcy, Z., który zeznał, że według jego wiedzy przewożony ładunek nie był materiałem niebezpiecznym. Drugim dowodem są pisemne wyjaśnienia skarżącego z dnia ... września 2013 r. Niezależnie od powyższego strona podniosła, że nawet przy założeniu, że przewożony w dniu ... września 2013 r. ładunek był materiałem niebezpiecznym, to wszystkie naruszenia, za które organ nałożył na stronę karę pieniężną, powstały w wyniku wprowadzenia w błąd przewoźnika oraz kierowcy co do właściwości tego materiału. Stanowiłoby to okoliczność uchylającą odpowiedzialność przewoźnika za powstałe naruszenia prawa. Ponadto, to na nadawcy ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiedni dokument przewozowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowego dotyczy stwierdzenia, czy strona skarżąca w dniu ...września 2013 r. na drodze krajowej ... realizowała przewóz towaru niebezpiecznego o numerze ... (S. ... - kuliki polimeryczne, ekspandujące, wydzielające pary palne), a tym samym czy przewóz tego towaru podlegał rygorom wypływającym z przepisów umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 815; dalej: umowa ADR) oraz ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 227, poz. 1367; dalej: u.p.t.n.). Organy administracyjne obu instancji ustaliły, że poddany kontroli pojazd samochodowy wraz z naczepą, dokonujący krajowego przewozu rzeczy na trasie R. – M., pomimo wykonywania przewozu wskazanego towaru niebezpiecznego, nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej. Ponadto przewóz ten nie spełniał szeregu wymogów wypływających z przepisów 5.4.1.1.1; 8.2.1; 5.4.3; 8.1.4 załącznika A i B umowy ADR oraz przepisów lp. 1.1 pkt 4, l.p. 1.2, l.p. 1.4, l.p. 1.5. pkt 1, l.p. 3.4 pkt 1 załącznika do u.p.t.n. Natomiast według strony skarżącej, w opakowaniach zaopatrzonych nalepkami ostrzegawczymi zgodnymi ze wzorem określonym w umowie ADR znajdował się zupełnie inny materiał. Przewożony ładunek nie był towarem niebezpiecznym w rozumieniu przepisów umowy ADR. Należy wyjaśnić, że stosownie do art. 11 u.p.t.n., obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy tej ustawy. W myśl art. 59 u.p.t.n., środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Natomiast przepis art. 107 ust. 1 i 2 u.p.t.n. stanowi, że uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega zasadniczo karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń tych obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W myśl art. 107 ust. 5 u.p.t.n., postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.6). Według art. 59 u.p.t.n., środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Przepis 5.3.2.1.1 umowy ADR stanowi, że jednostki transportowe przewożące towary niebezpieczne, powinny być zaopatrzone w dwie prostokątne tablice barwy pomarańczowej, odpowiadające wymaganiom podanym w 5.3.2.2.1, umieszczone w płaszczyźnie pionowej. Jedna tablica powinna być przymocowana z przodu, a druga z tyłu jednostki transportowej, obie prostopadle do osi podłużnej tej jednostki. Tablice te powinny być dobrze widoczne. Załącznik do u.p.t.n. precyzuje, że nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego środkiem transportu, w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze, MEGC lub pojeździe MEMU, niezaopatrzonych w wymagane i prawidłowe oznakowanie, w zakresie: tablicy lub tablic barwy pomarańczowej, nalepki lub nalepek ostrzegawczych, bądź innego wymaganego oznakowania – skutkuje karą pieniężną w wysokości 200 – za każdy brakujący element. Zgodnie z art. 13 u.p.t.n., uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych ma obowiązek wyposażenia osoby wykonującej przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio ADR, RID lub ADN. Dokument przewozowy powinien zawierać stosowne informacje dotyczące każdego materiału i przedmiotu niebezpiecznego przeznaczonego do przewozu. Przepis 5.4.1.1.1 określa szczegółowe elementy informacyjne, które powinny znaleźć się w treści wspomnianego dokumentu. Przy czym umiejscowienie i kolejność informacji wymaganych w dokumencie przewozowym są dowolne, z wyjątkami wymienionymi w tym przepisie. Przewóz towaru niebezpiecznego bez dokumentu przewozowego albo z dokumentem przewozowym, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego bądź inna wymagana informacja – skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 300 zł (l.p. 1.1. pkt 4 załącznika do u.p.t.n.). W myśl przepisu 5.4.3 umowy ADR, w kabinie kierowcy, w miejscu łatwo dostępnym, powinny być przewożone instrukcje pisemne, stanowiące pomoc w razie zaistnienia wypadku podczas przewozu. Forma i zawartość instrukcji pisemnych powinny odpowiadać czterostronicowemu wzorowi określonemu w umowie ADR. Przed rozpoczęciem przewozu, przewoźnik powinien dostarczyć załodze pojazdu instrukcje sporządzone w języku zrozumiałym w mowie i piśmie dla każdego członka załogi pojazdu. Przewoźnik powinien zapewnić, aby każdy członek załogi pojazdu rozumiał instrukcje i potrafił je prawidłowo wykonywać. Przed rozpoczęciem przewozu, członkowie załogi pojazdu powinni dowiedzieć się, jakie towary niebezpieczne są załadowane oraz sprawdzić w instrukcjach pisemnych, jakie czynności powinny być podjęte w razie zaistnienia wypadku lub zagrożenia. Sankcją za niewyposażenie środka transportu w wymagane instrukcje pisemne jest kara administracyjna w kwocie 250 zł (l.p. 1.4 załącznika do u.p.t.n.). Zgodnie z przepisem 8.1.4 umowy ADR, jednostki transportowe przewożące towary niebezpieczne zgodnie z 1.1.3.6, powinny być wyposażone w co najmniej jedną gaśnicę przenośną o minimalnej pojemności całkowitej 2 kg proszku gaśniczego dla grup pożarów (210) A, B i C, (lub o pojemności równoważnej dla innych odpowiednich środków gaśniczych). Środek gaśniczy powinien być odpowiedni do użycia w pojeździe i powinien spełniać odpowiednie wymagania normy EN 3 Gaśnice przenośne, Część 7 (EN 3- 7:2004 + A1:2007). Jeżeli pojazd wyposażony jest w gaśnicę stałą, uruchamianą automatycznie w przypadku pożaru silnika lub w inny łatwy sposób, to gaśnica przenośna odpowiednia do zwalczania pożaru silnika nie jest wymagana. Środki gaśnicze nie powinny powodować uwalniania gazów toksycznych do wnętrza kabiny kierowcy lub pod wpływem ciepła wydzielanego podczas pożaru. Gaśnice przenośne, zgodne z przepisami podanymi pod 8.1.4.1 lub 8.1.4.2, powinny być zaopatrzone w plombę potwierdzającą, że nie były one używane. Ponadto, powinny być one oznakowane znakiem zgodności z normą uznaną przez właściwą władzę oraz napisem wskazującym co najmniej, odpowiednio, datę (miesiąc, rok) następnej kontroli lub maksymalny dopuszczalny okres użytkowania. Gaśnice powinny być zamontowane na jednostkach transportowych w taki sposób, aby były łatwo dostępne dla załogi pojazdu. Sposób zamontowania gaśnic powinien zapewniać ochronę przed działaniem czynników atmosferycznych gwarantującą ich bezpieczną eksploatację. Niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR lub ADN, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 500 zł (l.p. 3.2. pkt 1 załącznika do u.p.t.n.). Umowa ADR stanowi także, że kierowcy pojazdów przewożących towary niebezpieczne powinni posiadać zaświadczenie wydane przez właściwą władzę, stwierdzające, że przeszli oni kurs szkoleniowy i zdali egzamin w zakresie wymagań, które powinny być spełnione podczas przewozu towarów niebezpiecznych (8.2.1.1). Po ukończeniu właściwego kursu szkoleniowego kierowca otrzymuje stosowne zaświadczenie (8.2.8 umowy ADR). Sankcją za dopuszczenie do przewozu towaru niebezpiecznego kierowcy, który nie uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR, jest kara administracyjna w wysokości 2.000 zł (l.p. 1.2. załącznika do u.p.t.n.). W ocenie Sądu, organy administracyjne przeprowadziły w sposób właściwy postępowanie, w którym wykazały, że skarżący uchybił przepisom dotyczącym przewozu towarów niebezpiecznych, o których mowa powyżej. Wynika to z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zwłaszcza z dokumentacji fotograficznej, kserokopii dokumentu WZ, protokołów: kontroli i zeznań świadka Z.. Organ odwoławczy zasadnie zauważył, że przesyłka znajdująca się w jednostce ładunkowej odpowiadała oświadczeniu nadawcy zawartym w liście przewozowym (dokumencie WZ). Należy też zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nie istniała konieczność przetłumaczenia karty charakterystyki towaru na język polski. Z jednej strony bowiem przepisy prawa przewozowego nie nakładają obowiązku okazywania jej w trakcie kontroli. Z drugiej zaś strony, godzi się zauważyć, że nazwa i opis towaru niebezpiecznego ... ("kulki polimeryczne, ekspandujące, wydzielające pary palne") zostały określona w umowie ADR zarówno w języku angielskim, jak i polskim. Stąd nie istniały wątpliwości odnośnie do tego, czy towar o nazwie polimeric beads, expandable stanowił towar niebezpieczny .... Wbrew zatem argumentom strony skarżącej, nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci karty charakterystyki wskazanego towaru w języku polskim. Sąd stwierdził, że na skarżącym jako przewoźniku towarów niebezpiecznych ciążyły wszelkie wskazane przez organy administracyjne obowiązki wynikające z umowy ADR oraz ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W perspektywie norm wypływających z treści tych aktów, nieuzasadniona jest argumentacja strony skarżącej, opierająca się na twierdzeniu, że – przy założeniu, iż przewożony w dniu 5 września 2013 r. ładunek był materiałem niebezpiecznym – wszystkie naruszenia, za które organ nałożył na stronę karę pieniężną, powstały w wyniku wprowadzenia w błąd przewoźnika oraz kierowcy co do właściwości tego materiału. To na przewoźniku jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych ciążył obowiązek zabezpieczenia przewozu w taki sposób, by zapobiec zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska (art. 12 ust. 1 u.p.t.n.). Co więcej, umowa ADR stanowi expressis verbis, że – jak wspomniano powyżej – przewoźnik odpowiada za właściwe poinformowanie członków załogi pojazdu o tym, jakie towary niebezpieczne są załadowane w pojeździe (5.4.3.3 umowy ADR). W świetle powyższego, tym bardziej nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, który wywiódł, że według posiadanych przez niego informacji, które uzyskano przez rozpoczęciem przewozu od nadawcy kontrolowanego ładunku, w opakowaniach zaopatrzonych nalepkami ostrzegawczymi zgodnymi ze wzorem określonym w umowie ADR znajdował się inny materiał, aniżeli ten, który ustalił organ administracyjny. Organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że na opakowaniach widniała nazwa towaru: "S. ...", który wskazano również na dokumencie WZ. Przewoźnik nie powinien był podejmować ładunku do czasu sprawdzenia, czy przesyłka (określenie przewożonych rzeczy) odpowiada oświadczeniom nadawcy zawartym w liście przewozowym. Jednocześnie, pomimo że powołane wyżej przepisy nakładają na przewoźnika odpowiedzialność za przewożony towar, skarżący nie wskazał, jaki towar miał być przewożony we wspomnianych opakowaniach i nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby wykazać prawdziwość jego twierdzeń. Z przywołanego przez stronę w skardze przepisu art. 109 ust. 1 u.p.t.n. wypływa zaś konieczność przedstawienia przez stronę dowodów na okoliczność braku wpływu na powstanie naruszenia prawa i jednocześnie, że naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym strona nie mogła zapobiec. Organ drugiej instancji prawidłowo stwierdził, że zasada prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego nie oznacza, iż strona może zachowywać się biernie. Skarżący powinien był przedstawić dowody, które potwierdzałyby złożone przez niego w toku postępowania oświadczenia procesowe, złożone zarówno w piśmie z dnia ... października 2013 r., jak i w treści odwołania. Na marginesie godzi się zauważyć, że z uwagi na opisany rygoryzm związany z przewozem towarów niebezpiecznych, mało prawdopodobne jest to, by skarżący jako przewoźnik podejmował ryzyko realizacji przewozu w opakowaniach służących do przewozu towarów niebezpiecznych – innych towarów, aniżeli towary niebezpieczne. Należy również wskazać na bezzasadność zarzutu skarżącego, według którego to na nadawcy, nie zaś na przewoźniku ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiedni dokument przewozowy. Zgodnie z brzmieniem wspomnianego art. 13 u.p.t.n., obowiązek taki spoczywa na uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych. Uczestnikami tymi są, w świetle art. 2 pkt 8 u.p.t.n., m.in. podmioty wymienione w ADR. W dziale 1.4 ADR, zatytułowanym: "Obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa", głównymi uczestnikami przewozu są: nadawca, przewoźnik i odbiorca. W związku z tym, w świetle przytoczonej regulacji, przewoźnik towarów niebezpiecznych jest obowiązany do wyposażenia kierowcy we właściwy dokument przewozowy. Niespełnienie tego wymogu skutkuje nałożeniem na niego wskazanej kary administracyjnej. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 27 Konstytucji RP, art. 107 u.p.t.n., nie zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.