III SA/Po 461/19

Dnia 8 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółka jawna w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 roku Nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę W dniu [...] maja 2018 roku Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] powiadomił skarżącą tj. [...] spółka jawna, o tym, że nie otrzymał informacji ani dokumentów potwierdzających wyprowadzenie poza obszar celny Unii towarów objętych zgłoszeniem celnym Nr [...] W związku z powyższym wezwano stronę do przedstawienia stanowiska w tej kwestii w terminie 30 dni. W dniu [...] maja 2018 r. strona odpowiedziała na wezwanie wskazując, że towar opuścił obszar celny Unii, o czym świadczy dokument alternatywny w postaci faktury potwierdzonej przez klienta. Wyjaśniono też, że różnica wagowa 30 kg pomiędzy fakturą zgłoszoną do odprawy celnej, a fakturą potwierdzoną przez klienta wynika z tego, że faktura do Urzędu Celnego została wystawiona i wygenerowana [...] listopada 2016 r., a do klienta wydrukowana i wysłana kilka dni później. Poinformowano organ, że zwrócono się do przewoźnika o dostarczenie wszystkich dokumentów związanych z wywozem towaru. W dniu [...] czerwca 2018 roku pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przewoźnika tj. firmę [...], w celu wykazania, że towar opuścił obszar celny Unii. Do pisma załączono kopie dwóch dokumentów KP, pismo spółki [...], zlecenie transportowe, dokument CMR i kopie faktury z [...] listopada 2016 roku. Załączono też w kolejnym piśmie dokumenty potwierdzające próby kontaktu z kontrahentami zgłaszającego w sprawie dostawy [...]. Decyzją z dnia [...] października 2018 roku Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] unieważnił zgłoszenie celne o nr [...] W podstawie materialnoprawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny, art. 247 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE)2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2014/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego Unijny Kodeks Celny. Wyjaśniono w uzasadnieniu, że w dniu [...] listopada 2016 r. za pośrednictwem systemu ECS został zgłoszony do procedury wywozu towar ujęty w zgłoszeniu MRN nr [...] W dniu [...] lutego 2017 r. przesłano komunikat [...] do urzędu celnego wyprowadzenia zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym, a w dniu [...] lutego 2017 r. zwrócono się do zgłaszającego o wskazanie etapu procedury wywozu. Zgłaszający nie odpowiedział, więc pismem z dnia [...] maja 2018 roku zwrócono się o nadesłanie stosownych dokumentów i poinformowano o możliwości unieważnienia zgłoszenia celnego. W ocenie organu przedłożone w toku postępowania dokumenty i złożone wyjaśnienia nie są dowodami świadczącymi o tym, że towar został wyprowadzony poza obszar celny Unii. Organ w oparciu o treść art. 335 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Komisji (UE) 2015/2447 wyjaśnił, że wszczęto w tej sprawie postępowanie poszukiwawcze, w jego wyniku jednak nie otrzymano informacji o wyprowadzeniu towaru oraz dowodów potwierdzających, że towar ujęty w treści zgłoszenia opuścił obszar celny Unii. Żaden z zebranych w sprawie dowodów nie jest dokumentem w rozumieniu art. 335 ust.4 rozporządzenia (UE) nr 2015/2447. Wprawdzie wskazany tam katalog jest katalogiem otwartym i mogą zostać przedłożone jeszcze inne dokumenty, niemniej te uzyskane w toku postępowania nie wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że dokonano procedury wywozu. Organ wyjaśnił, dlaczego nie daje wiary przedłożonym dokumentom, a mianowicie: dokumenty te nie zawierały pieczęci czy adnotacji organów celnych potwierdzających wywóz, faktura potwierdza jedynie wartość towaru, ale nie fakt wyprowadzenia towaru poza obszar Unii, kwit dostawy zawierający nr faktury i dane odbiorcy mógłby umożliwić zweryfikowanie tych danych oraz danych dotyczących towaru, ale w niniejszym postępowaniu nie posiada żadnej pieczęci ani danych umożliwiających identyfikację odbiorcy. Także dokument CMR w rubryce 24 "przesyłkę otrzymano" nie zawiera stempla odbiorcy, a podpis podobnie jak na dokumencie kwitu dostawy również nie identyfikuje odbiorcy. Z pozostałych zaś dokumentów wynikają inne daty dostawy i odbioru towaru. Strona złożyła odwołanie. Zarzuciła organom niewłaściwą interpretację złożonych dokumentów, wskazano, że wydruk kwitu dostawy nr [...] do faktury FV_[...] został podpisany przez osobę działającą w imieniu [...]; kwit ten jednoznacznie przesądza o opuszczeniu przez towar Unii Europejskiej. Wskazano, że skoro kwit podpisany został w imieniu kontrahenta, to trudno przyjąć, że dana osoba podpisała kwit, zapłaciła za [...], a ich nie otrzymała. Ponadto błędnie wskazano w decyzji, że faktura świadczy jedynie o wartości towaru, ponieważ jeśli kontrahent pochodzi z kraju spoza obszaru celnego Unii Europejskiej, to podpisana faktura wraz z pieczęcią kontrahenta stanowi o przebiegu transakcji, zgodnie z zakładanym jej celem, czyli w konsekwencji o otrzymaniu towaru. W przeciwnym wypadku kontrahent na pewno podjąłby interwencję u zgłaszającego. Sama faktura zaś zawiera pieczątkę i podpis kontrahenta, więc jest dowodem dostawy. Odwołujący dochował wszelkiej ostrożności, bowiem wystawił fakturę, wynajął firmę spedycyjną i dostarczył towar we wskazane miejsce W ocenie odwołującego, jeśli organ ma wątpliwości co do przebiegu transakcji, to może je wyjaśnić zwracając się do kontrahenta zagranicznego o potwierdzenie żądanych danych. Po złożeniu odwołania do akt wpłynęło jeszcze pismo zawierające wniosek strony skierowany do urzędu finansowego w [...] o przesłanie nr NIP kontrahenta z [...]. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją o nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podkreślono w uzasadnieniu, że w sytuacji, gdy towary nie zostaną skutecznie przedstawione w urzędzie celnym wyprowadzenia, wykazanie takiej okoliczności możliwe jest jedynie w sposób alternatywny w stosunku do zwykłego, przewidzianego dla tego typu okoliczności trybu. Z tym ,że dowodzenie zakończenia procedury wywozu możliwe jest w inny sposób, ale postępowanie dowodowe w tym zakresie należy oprzeć na ogólnych przepisach z Ordynacji podatkowej. Organ II instancji starał się zebrać wszelkie możliwe dowody i dokonać ich analizy w kontekście konieczności ustalenia przebiegu procedury wywozu. To jednak na eksporterze ciąży obowiązek ustalenia istnienia dowodów alternatywnych, ich uzyskania, a organ ma jedynie obowiązek ich weryfikacji. W niniejszej sprawie przedłożone dokumenty nie są dowodami świadczącymi o tym, że towar został wyprowadzony poza obszar celny Unii, bowiem żadne z dokumentów nie zawiera pieczęci ani adnotacji organów celnych potwierdzających wywóz. Sama faktura i kwit dostawy potwierdzają jedynie ilość towaru i wartość, ale już nie podmiot, w imieniu którego zostały wystawione. Ostatecznie organ przyjął, że jakkolwiek strona dysponuje dowodem przemieszczenia towaru z Polski do [...], to nie wykazała, że towary opuściły unijny obszar celny. W przypadku braku informacji o opuszczeniu przez dany towar unijnego obszaru celnego w systemie informatycznym ECS, to eksporter, a nie odbiorca zmuszony jest wykazać zaistnienie zdarzenia w sposób alternatywny. Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Zarzuciła organom naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niezwrócenie się do odpowiednich organów celnych [...] w celu weryfikacji dokumentacji złożonej przez skarżącego, naruszenie art. 255 ust.4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 2015/1447 poprzez uznanie, że eksporter nie spełnił wymogu opatrzenia dokumentu pieczęcią podmiotu, na rzecz którego dokonano dostawy. W uzasadnieniu wskazano, że niezasadnie organy kwestionują fakturę i kwit dostawy, bowiem jakkolwiek podpis nie jest opatrzony pieczęcią, to przecież przepisy prawa nie przewidują obowiązku posiadania pieczęci firmowej, a to oznacza, że dokument podpisany bez użycia pieczęci ma taką samą rangę dowodową i nie sposób uznać go za niezgodny z prawem. Brak jest jakichkolwiek wskazówek interpretacyjnych, które nakładają dodatkowe wymogi na wskazane dokumenty, mają one jedynie stanowić wiarygodne źródło informacji, że towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej. Przedmiotem postępowania powinno być jedynie zbadanie, czy towar w ogóle opuścił obszar celny, a w sytuacji gdy zostaje to udowodnione – umorzenie postępowania w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. Naruszono też zdaniem skarżącego zasady postępowania dowodowego, bowiem organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia nieprzydatności dowodów, a nie przeprowadził żadnego postępowania . Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa uzasadniającego jej wyeliminowanie z obrotu. Zgodnie z art. 269 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego, Rady (UE) nr 925/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającej unijny kodeks celny (Dz. U.L. 269 z 10.10.2013 oraz Dz. U.L. 287 z 29.10.2014 (zwanym dalej UKC) towary unijne, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii, zostają objęte procedurą wywozu. Stosownie do postanowień art. 267 ust. 1 UKC, towary, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii podlegają dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. W stosownych przypadkach organy celne mogą wyznaczyć obowiązującą trasę oraz obowiązujący termin, w którym towary mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii. W myśl postanowień art. 267 ust. 4 UKC zwolnienie do wyprowadzenia udzielane jest przez organy celne, pod warunkiem że dane towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w momencie: a) przyjęcia zgłoszenia celnego lub zgłoszenia do powrotnego wywozu; lub b) złożenia wywozowej deklaracji skróconej. W niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu ECS. System ten jest systemem wspólnotowym, umożliwiającym wymianę zgłoszenia wywozowego i wymianę informacji w formie elektronicznej między urzędami celnymi na terenie Wspólnoty. Umożliwia min. awizowanie wysyłki towarów do urzędu celnego granicznego i zwrotne informowanie urzędu celnego wywozu o wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Unii. Z kolei przepis art. 335 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny Kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015 r. z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzenie wykonawcze) stanowi, że: 1. Jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towaru, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło. 2. Zgłaszający może, z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu, o datach kiedy towary opuściły obszar celny Unii oraz o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło. 3. Jeżeli zgłaszający przedstawi urzędowi celnemu wywozu informacje, o których mowa w ust. 1 i 2. może zwrócić się do urzędu celnego wywozu o poświadczenie wyprowadzenia. W tym celu urząd celny wywozu zwraca się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów do urzędu celnego wyprowadzenia, który udziela odpowiedzi w terminie 10 dni. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie udzieli odpowiedzi w podanym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym zgłaszającego. 4. Jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. Strona może również przedłożyć inny nie wymieniowy w powyższym przepisie dowód. Istotne jest aby był wiarygodny, tj. miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Ponadto dowód ten musi pozwalać na identyfikację towaru, aby można było stwierdzić, że jest to ten sam towar, który został objęty zgłoszeniem wywozowym. Stosownie natomiast do postanowień art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015 r. z późn. zm., zwanego dalej: "rozporządzenie delegowane") jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, urząd celny wywozu nie otrzymał informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. W rozpoznawanej sprawie organ celny stwierdził, że procedura wywozu otwarta w Polsce według dokumentu [...] nie została prawidłowo zakończona i towar nie opuścił obszaru Unii Europejskiej. Swoje stanowisko oparł na wynikach procedury poszukiwawczej za pośrednictwem systemu ECS komunikat [...], w wyniku której uzyskano informację, że status objętego w/w zgłoszeniem celnym towaru nie zmienił się i pozostaje nadal na etapie przyjęcia, a nie wyprowadzenia. Ponieważ strona zaproponowała dokumenty alternatywne potwierdzające wywóz, ocenie sądu podlega zbadanie, czy organy celne w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa miały podstawę do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż towar objęty procedurą wywozu został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny UE, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu . Zdaniem składu orzekającego, ocena ta przeprowadzona została prawidłowo. W sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącego nie ma dokumentów potwierdzających fakt wywozu towaru ani w dniu [...], ani [...] listopada 2016 r., zaś całość korespondencji z firmą [...] nie wskazuje żadnej daty czynności. Twierdzenie strony, że trudno wyobrazić sobie, że ktoś podpisuje otrzymanie towaru, za który uiszcza opłatę bez jego otrzymania jest bez znaczenia, skoro w świetle zebranych dowodów nie wiadomo, czy transakcja w ogóle doszła do skutku. Akta nie zawierają też oświadczenia osoby reprezentującej spółkę nabywającą towar ani żadnego dokumentu, który w jakikolwiek sposób identyfikowałby tę firmę lub jego pełnomocnika. Dowody zapłaty za towar również nie zawierają określenia szczegółów transakcji i danych odbiorcy, potwierdzają jedynie fakt odbioru wskazanych w nim kwot, podpis na kwicie dostawy nie dowodzi opuszczenia przez towar obszaru celnego Unii. Dokument CRM w rubryce 24 nie zawiera stempla identyfikującego przedsiębiorstwo otrzymujące towar, a jedynie podpis osoby dotąd nie ustalonej. Faktura, która zdaniem skarżącego jest dowodem otrzymania towaru przez kontrahenta i stanowi o przebiegu transakcji (patrz odwołanie) nie jest takim środkiem dowodowym, bowiem nie wskazuje nawet czy umieszczony tam podpis osoby "[...]" potwierdza przyjęcie towaru czy samej faktury. Zgodnie z art. 106 e) ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. (Dz.U.2019,poz.675 ze zm.) - O podatku od towarów i usług faktura powinna zawierać m.in. imiona i nazwiska lub nazwę podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy. Ta znajdująca się w aktach takich danych nie zawiera, a nawet gdyby była wystawiona prawidłowo to byłaby wyłącznie dowodem transakcji sprzedaży, a nie potwierdzeniem wywozu towaru. Ani z dat, ani z zapisów istniejących na wszelkich przedłożonych dokumentach nie wynika, że dokonano jakiejkolwiek czynności na terytorium [...], a jedną potwierdzoną czynnością, co wskazuje sam zgłaszający w odwołaniu jest to, że "wydano towar w [...]". Reasumując przyjąć należy, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu posiadanego lub uwierzytelnionego przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii bądź jakiegokolwiek dokumentu przetworzonego przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie. Nawet gdyby przyjąć, że towar dostarczony i odebrany został przez kontrahenta w [...], to nie ma nadal żadnego dowodu potwierdzającego jego wywóz z tego miejsca. Jeśli natomiast skarżący skorzystał z możliwości przedłożenia dokumentów alternatywnych, to winien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać nimi, że towar opuścił obszar Unii. Wbrew zarzutom skargi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odnosił się do kwitu dostawy i faktury w sposób obniżający jego wartość dowodową, bowiem w kontekście tego, co zawierają te dokumenty organ uznał, jedynie że dokonano dostawy i nawet odbioru towaru w [...], ale już nie wywozu do [...]. Sama strona już w dacie wszczęcia postępowania przyznała, że poza fakturą nie posiada innej dokumentacji potwierdzającej wywóz, bowiem zwróciła się o dokumenty wywozu do przewoźnika. Jak jednak wynika z dalszej lektury akt sprawy przewoźnik nimi również nie dysponował, bowiem do usługi przewozu należało jedynie dostarczenie towaru do [...], zgodnie ze zleceniem transportowym. To zaś, że z CMR wynika, że miejscem przeznaczenia jest [...] nie oznacza jak chce skarżący, że to przewoźnik odpowiada za dostarczenie towaru do miejsca przeznaczenia, skoro ze zlecenia wynika jedynie miejsce załadunku i rozładunku, a w dacie rozładunku towar został odebrany, zgodnie z kwitem dostawy. Ponadto w rubryce nr 24 CRM "przesyłkę otrzymano" wpisano datę [...] listopada, czyli datę rozładunku, tym samym zgodnie z dokumentem przewozowym zlecenie transportowe wykonano. W żaden sposób, wbrew twierdzeniu strony CMR jako międzynarodowy samochodowy list przewozowy nie stanowi o dalszym, morskim transporcie objętego nim towaru. Z załączonego do akt listu przewozowego oraz kwitu dostawy można jedynie dowieźć, że towar dostarczono, zgodnie ze zleceniem do [...]. Wszystkie wyszczególnione dokumenty nie wskazują miejsca przekroczenia granicy i środka transportu ani jakiejkolwiek adnotacji urzędowej związanej z realizacją wywozu towarów. Słusznie organy uznały, że na ich podstawie nie można uznać, że wyprowadzenie towaru z obszaru celnego rzeczywiście nastąpiło w sytuacji, gdy fakt ten można było w sposób pewny udowodnić za pomocą innych środków dowodowych, z których strona nie skorzystała, jak choćby odpowiednie dokumenty odprawy celnej, do uzyskania których niezasadnie zresztą obligowała organ celny. To na stronie bowiem ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów świadczących w sposób nie budzący wątpliwości o opuszczeniu przez towar obszaru Wspólnoty. W ocenie Sądu, powyższe argumenty przemawiały za tym, aby nie uznać przedłożonych dokumentów za wystarczające dla udowodnienia, że towar został wywieziony poza obszar celny Unii Europejskiej. W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, dokonana przez organ celny ocena dokumentów przez nią przedłożonych nie była dowolna. Dokumenty te, jak każdy inny dowód, podlegają ocenie organów celnych i mogą być weryfikowane przez inne dowody. Organy celne podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy celne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrzyły przy tym poszczególne dowody nie tylko odrębnie, ale także we wzajemnej łączności. Zauważyć również trzeba, jak już wyżej wskazano, że organy celne nie wartościowały poszczególnych dowodów i każdy z nich poddały ocenie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 935 ze zm.) skargę oddalił.