III SA/Po 462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za rok 2013 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 29 października 2013 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za rok 2013. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na sytuację finansową strony. Wskazała, że nie jest w stanie uiścić spornego zobowiązania podatkowego, a wykonanie decyzji może skutkować pozbawieniem strony skarżącej środków do życia i zagrożeniem egzystencji skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu. Aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. W niniejszej sprawie strona, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczyła się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, powołując się na swoją sytuację finansową. Podała, że nie jest w stanie uiścić spornego zobowiązania podatkowego, a wykonanie decyzji może skutkować pozbawieniem strony skarżącej środków do życia i zagrożeniem egzystencji skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie wskazał przy tym na żadne okoliczności faktyczne dotyczące jego sytuacji rodzinnej i materialnej, w szczególności uzyskiwanych dochodów, posiadanego majątku, stanu rodzinnego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz ewentualnych źródeł i wysokości dochodów osiąganych również przez te osoby. Nie powołał się również na żadne dokumenty źródłowe w tym zakresie, co uniemożliwia Sądowi ocenę tego wniosku z punktu widzenia ustawowych przesłanek zastosowania omawianej ochrony tymczasowej, na które się powołano. W tej sytuacji Sąd nie ma bowiem możliwości porównania wysokości określonego zobowiązania podatkowego z aktualnymi możliwościami płatniczymi skarżącego, a w konsekwencji do przeprowadzenia oceny czy po stronie skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem należy podkreślić, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Natomiast brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podobnie jak brak takiego uzasadnienia w ogóle, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.