III SA/Po 472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony, jednakże z uzasadnienia skargi wynika, że prowadzenie pojazdu jest elementem pracy skarżącego, będącej jedynym źródłem jego utrzymania. Brak możliwości przewożenia owoców i warzyw samochodem pozbawia zatem skarżącego możliwości zarobkowania, a cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami doprowadziło do zawieszenia prowadzonej jednoosobowo działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu skargi, podał że możliwość prowadzenia pojazdu jest niezbędna dla dalszego wykonywania jednoosobowej działalności gospodarczej, z którą związana jest konieczność przewożenia owoców i warzyw. Ocena zgromadzonego na etapie postępowania administracyjnego materiału dowodowego nie prowadzi jednakże do jednoznacznego wniosku, zgodnie z którym w chwili wydania zaskarżonej decyzji skarżący prowadził działalność gospodarczą. W tym względzie z akt administracyjnych można wywieść bowiem sprzeczne informacje. Z jednej strony wynika z nich, że skarżący w 2010 roku zakończył działalność gospodarczą polegającą na handlu obwoźnym, którą prowadził przez 15 lat, rejestrując się w PUP w K. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku (tak opinia psychiatryczno-psychologiczna z dnia [...] grudnia 2013 r., co znajduje potwierdzenie także w zeznaniach J. B. z dnia [...] lutego 2014 r., zawartych w opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu z dnia [...] stycznia 2015 r.). Z drugiej strony z akt tych wynika, że skarżący nadal - od ponad 15 lat - prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu obwoźnym (tak opinia w przedmiocie uzależnienia od alkoholu z dnia [...] stycznia 2015 r. w części zawierającej "dane z badania", a także stanowisko prezentowane przez skarżącego). W tej sytuacji uznać należy, że samo twierdzenie skarżącego - zawarte w skardze - o prowadzeniu działalności gospodarczej nie uprawdopodabnia w wystarczającym stopniu tej okoliczności i konieczne byłoby jej dodatkowe udokumentowanie, na przykład poprzez przedłożenie aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Niezależnie od powyższego, to jest nawet gdyby uznać prawdziwość twierdzeń skarżącego w powyższym zakresie, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostało wykazane, że cofnięcie skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów skutkuje zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z twierdzeń skarżącego cofnięcie mu uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej doprowadziło jedynie do jej zawieszenia. Zresztą z akt administracyjnych wynika, że brak możliwości prowadzenia pojazdu osobiście przez skarżącego de facto nie uniemożliwia mu prowadzenia działalności gospodarczej, jako że sam skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. wskazał, iż zabranie mu prawa jazdy naraziło go wyłącznie na dodatkowe koszty związane z wynajęciem kierowcy. Skarżący na potrzeby postępowania wpadkowego prowadzonego przed tutejszym Sądem w przedmiocie prawa pomocy podał nadto, że pozostaje na utrzymaniu matki, przez co twierdzenie jakoby zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej pozbawiało go jakiegokolwiek źródła utrzymania staje się niewiarygodne. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wiąże się z zaistnieniem którejś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.