III SA/Po 520/17

Dnia 12 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2016r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 1 i 1a, art. 89 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.), zwanej dalej "u.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] lipca 2016 r. określającą K. P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2016 r. w wysokości 9 535 zł z tytułu posiadania wyrobu akcyzowego, od którego nie odprowadzono podatku akcyzowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 23 marca 2016 r. przeprowadzono w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę (na stacji paliw [...]) kontrolę wyrobów energetycznych m. in. w zakresie przestrzegania przepisów u.p.a. w zakresie stosowania właściwej stawki podatku akcyzowego dla benzyn i oleju napędowego. Ustalono, że w miejscu kontroli realizowana jest sprzedaż detaliczna oleju napędowego (magazynowanego w zbiorniku nr 1) i benzyny (w zbiorniku nr 2). W zbiorniku nr 1 było 5 306 litrów oleju napędowego, a w zbiorniku nr 2 - 3 627 litrów benzyny. Obecna podczas kontroli K. P. nie okazała ostatniego dowodu zakupu oleju napędowego ani jego atestu. Przedstawiła natomiast dowód wydania benzyny z 18 marca 2016 r. z L. S. A. i odpis świadectwa jakości dla tego dowodu wydania. Ze zbiornika z olejem napędowym pobrano próby do badań laboratoryjnych. Stwierdzono (sprawozdanie z badań nr [...]), że: - próbka nie spełnia wymagań uwagi dodatkowej 2(e) do pozycji 2710 Wspólnej Taryfy Celnej (gdyż w temp. 350°C destylowało mniej niż 85% objętościowo) i tym samym należy wykluczyć jej klasyfikację w grupie "olejów napędowych", - próbka nie spełnia wymagań uwagi dodatkowej 2(f) do pozycji 2710 Wspólnej Taryfy Celnej (gdyż dla koloru rozcieńczonego 0,5 i lepkości nieprzekraczającej 4, liczba zmydlenia powinna być mniejsza niż 4, a wyniosła 7) i tym samym należy wykluczyć jej klasyfikację w grupie "olejów opałowych", - produkt zgodnie z uwagą dodatkową 2(d) do pozycji 2710 jest "olejem ciężkim" (gdyż w temp. 250°C destylowało mniej niż 65% objętościowo). Laboratorium oceniło, że badany produkt może być sklasyfikowany w grupie "oleje smarowe, pozostałe oleje", w zależności od jego wykorzystania. Organ pierwszej instancji pismem z 21 czerwca 2016 r. wezwał stronę do: - przedłożenia świadectwa jakości paliwa znajdującego się w zbiorniku nr 1, znajdującego się w dniu kontroli na przedmiotowej stacji paliw, - przedłożenia dokumentów dostawy (zakupu) paliwa znajdującego się w powyższym zbiorniku w dniu kontroli, - wykazania, że od paliwa znajdującego się w przedmiotowym zbiorniku zapłacono podatek akcyzowy i opłatę paliwową. W odpowiedzi na wezwanie strona przedłożyła faktury VAT nr: - [...] z [...] stycznia 2016 r. dotyczącą zakupu 4 062 dm3 oleju napędowego z L. sp. z o. o. z dowodem wydania nr [...] i odpisem ze świadectw jakości, - [...] z [...] stycznia 2016 r. dotyczącą zakupu 6 000 litrów oleju napędowego z D. sp. z o. o. w P. z dowodem zapłaty i sprawozdaniem z badań nr [...] z 28 stycznia 2016 r. wykonanym przez O. sp. z o. o. w P. Organ podkreślił, że: - faktyczna gęstość paliwa określona przez laboratorium celne wynosiła 836,6 kg/m3, natomiast z dokumentów przedłożonych przez stronę wynikało, że wynosi ona 825,4 kg/m3, - faktyczna zawartość siarki w paliwie poddanym badaniu była wyższa (7,7 mg/kg) niż wynikająca z dokumentów przedłożonych przez stronę (4,2 mg/kg i 4,5 mg/kg), - faktyczna zawartość estrów kwasów tłuszczowych w paliwie poddanym badaniu była wyższa (0,3%) niż wynikająca z dokumentów przedłożonych przez stronę (<0,05%), - różnice dotyczyły także składu frakcyjnego paliwa - laboratorium celne określiło, że do temp. 250°C destyluje 30,6% objętości, natomiast według dokumentów przedłożonych przez stronę wartość ta wynosiła 36% objętości i 26,2% objętości. Skoro parametry paliwa znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1 wynikające z pobranej próby i parametry wynikające z dokumentów przedłożonych przez stronę różniły się tak znacznie, organ uznał, iż paliwo znajdujące się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1 było innym paliwem niż to, dla którego sporządzono dokumenty dotyczące jakości, przedłożone przez stronę. W konsekwencji zaszła podstawa do opodatkowania 5 306 litrów oleju (wyrobu akcyzowego), od którego na wcześniejszym etapie obrotu nie odprowadzono podatku akcyzowego. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a. wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne określone w załączniku nr 1 do ustawy. W poz. 27 tego załącznika wskazano, że wyrobami akcyzowymi są oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z materiałów bitumicznych, inne niż surowe, o kodzie 2710, a w poz. 44 - również pozostałe wyroby przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub paliwa opałowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych lub paliw opałowych - bez względu na kod CN. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. stanowi, że podatnikiem akcyzy jest m. in. osoba fizyczna, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą, lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zwieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego lub postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Z art. 86 ust. 2 u.p.a. wynika, że paliwami silnikowymi, w rozumieniu u.p.a., są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, wynosi 1196,00 zł/1000 litrów. Dla pozostałych paliw - zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 14 - stawka akcyzy wynosi 1822,00 zł/1000 litrów. Stosownie do art. 89 ust. 1a u.p.a., w latach 2015-2019 stawki akcyzy, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 6, 8, 12 lit. a i c oraz pkt 14, są obniżone odpowiednio o 25,00 zł/1000 litrów, 25,00 zł/1000 kilogramów albo o 0,50 zł/1 gigadżul. Zgodnie z art. 89 ust. 1b u.p.a. i wydanym na jego podstawie obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujące w 2016 r. (M. P. z 2015 r., poz. 1253), stawka akcyzy dla pozostałych paliw silnikowych wynosi 1797,00 zł/1000 litrów. Na mocy art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Przy ustalaniu właściwej klasyfikacji taryfowej należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, zamieszczonymi w Taryfie celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które przesądzają o klasyfikacji wyrobów. Zgodnie z treścią uwag dodatkowych do pozycji 2710 Wspólnej Taryfy Celnej: - uwaga d): "oleje ciężkie" oznaczają oleje i preparaty, z których mniej niż 65% objętościowo destyluje według normy ISO 3405 lub dla których procent destylacji w 250°C nie może być oznaczony tą metodą, - uwaga e): "oleje napędowe" oznaczają oleje ciężkie, jak zdefiniowano w lit. d), z których 85% lub więcej objętościowo destyluje w 350°C według metody ISO 3405, - uwaga f): "oleje opałowe" oznaczają oleje ciężkie, jak zdefiniowano w lit. d), inne niż oleje napędowe zdefiniowane w lit. e), które dla odpowiadającego rozcieńczonego koloru C posiadają lepkość V nieprzekraczającą odpowiadającej jej wartości podanej w tabeli, a liczba zmydlenia jest mniejsza niż 4 według metody ISO 6293-1 lub ISO 6293-2. W wyniku badania laboratoryjnego stwierdzono, że pobrana próba nie spełniała wymagań uwagi dodatkowej 2(e) do pozycji 2710 Wspólnej Taryfy Celnej (gdyż w temp. 350°C destylowało mniej niż 85% objętościowo) i tym samym należało wykluczyć jej klasyfikację w grupie "olejów napędowych" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. Posiadany przez stronę wyrób energetyczny stanowił pozostałe paliwo silnikowe, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. Zgodnie z art. 86 ust. 2 u.p.a. paliwami silnikowymi w rozumieniu u.p.a. są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu pojazdów samochodowych. Opodatkowany wyrób energetyczny znajdował się w zbiorniku nr 1 na stacji paliw, do którego podłączono odmierzacz paliw i oferowany był na sprzedaż jako olej napędowy. Spełniał zatem definicję paliwa silnikowego z art. 86 ust. 2 u.p.a. Pobraną w dniu kontroli próbę zbadało akredytowane laboratorium, a wyniki badania nie zostały przez stronę skutecznie podważone. Stronę wezwano do udokumentowania źródeł dostawy wyrobu znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1. W odpowiedzi strona przedłożyła jedynie dwie faktury zakupu oleju napędowego ze stycznia 2016 r. i dokumenty dotyczące jego jakości, nie sygnalizując, że znajdujący się w zbiorniku nr 1 olej może pochodzić z innych dostaw. Organ nie miał więc obowiązku przeprowadzenia postępowania celem wykazania, czy strona posiadała inne - poza udokumentowanymi - źródła dostawy oleju napędowego, w tym pochodzące z dostaw z 2015 r. Strona nie wykazała nabycia znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1 wyrobu akcyzowego o stwierdzonych przez laboratorium właściwościach fizykochemicznych. Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa co prawda na organach podatkowych, ale nie zwalnia to strony z inicjatywy dowodowej w zakresie wykazywania okoliczności dla niej korzystnych. Organ podatkowy wykazał, że stwierdzone u strony paliwo nie było olejem napędowym uprzednio nabytym przez nią zgodnie z okazanymi dokumentami. W tej sytuacji wskazanie innych jeszcze źródeł pochodzenia zakwestionowanego paliwa należało do strony. Dla uwolnienia się uczestnika obrotu wyrobem akcyzowym od obowiązku zapłaty akcyzy decydujące jest odprowadzenie jej we wcześniejszej fazie obrotu. Wymóg przedstawienia stosownych dowodów stanowi materialnoprawną przesłankę determinująca sytuację podatnika na gruncie opodatkowania akcyzą. W niniejszej sprawie podatnik nie ujawnił faktycznego źródła pochodzenia paliwa ani nie przedstawił dowodów potwierdzających zapłatę akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu, niezbędnych dla uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej. W konsekwencji, skoro wyniki badań pobranej próby ze zbiornika nr 1 nie spełniają wymogów dla oleju napędowego, a zarazem odbiegają od parametrów paliwa wynikających z przedłożonych przez stronę dokumentów, to paliwo stwierdzone w czasie kontroli nie jest tym, które strona zakupiła na podstawie przedstawionych dowodów. Nabyto je z nie ustalonego źródła. Nie udało się przy tym ustalić, czy od przedmiotowego paliwa zapłacono podatek akcyzowy, wskutek czego - w myśl wyżej przywołanych przepisów - strona jest zobowiązana do jego uiszczenia. W tym stanie rzeczy wobec 5 306 litrów posiadanego przez stronę wyrobu energetycznego nie spełniającego wymagań dla olejów napędowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a., a spełniającego wymagania dla pozostałych paliw silnikowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a., należało zastosować stawkę podatku akcyzowego w wysokości 1797,00 zł/1000 litrów wynikającą z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujące w 2016 r. (M. P. z 2015 r., poz. 1253). Nie naruszono zasady jednokrotności opodatkowania (art. 8 ust. 6 u.p.a.). Akcyza winna być zapłacona na pierwszym etapie obrotu, ale warunkiem braku opodatkowania kolejnych transakcji jest rozliczenie kwoty akcyzy (zadeklarowanie lub zapłacenie) w momencie powstania obowiązku podatkowego z tytułu pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu. W związku z tym, że nie udało się ustalić źródła pochodzenia zakwestionowanego paliwa, nie udało się ustalić, czy od wyrobu tego odprowadzono podatek akcyzowy. Skutkowało to powstaniem wobec strony obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. W skardze na decyzję organu odwoławczego K. P. zarzucił naruszenie: 1. art. 8 ust. 2 u.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący nabył i posiadał wyrób akcyzowy, od którego nie zapłacono akcyzy oraz że w wyniku postępowania kontrolnego ustalono, iż podatku nie zapłacono; skarżący wyrób ten nabył od L. sp. z o. o. i D. sp. z o. o.; jego parametry jakościowe spełniają wymagania w zakresie odporności na utlenianie, na dowód skarżący przedłożył w toku postępowania przed organem pierwszej instancji stosowne świadectwa jakości: orzeczenia laboratoryjne i dowody zakupu oleju napędowego (faktury stanowiące dowód jego pochodzenia i zapłacenia akcyzy); 2. art. 13 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.a. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona jest podatnikiem podatku akcyzowego i w konsekwencji uznanie, że ciąży na niej obowiązek jego zapłaty; 3. art. 122 o.p. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do jego błędnego ustalenia, a w konsekwencji - naruszenia zasady prawdy materialnej; 4. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 § 1 o.p. przez naruszenie zasady swobodnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że podatnik jest nabywcą lub posiadaczem wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, a w konsekwencji przyjęcie, że ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku akcyzowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że: - poza zakupionym od stycznia do marca 2016 r. olejem napędowym posiadała w zbiornikach znaczne ilości towaru zakupionego jeszcze w 2015 r.; nie został on przez organ zweryfikowany, co wynika z przeprowadzonej na koniec roku jego inwentury; - niespełnienie wymogów jakościowych przez paliwo mogło wynikać z zabrudzenia zbiorników na paliwo lub zbiorników cysterny przewożącej paliwo; ponadto, brak spełnienia wymogów jakościowych może budzić wątpliwości co do źródła pochodzenia paliwa, ale nie może stanowić jedynego dowodu świadczącego o pochodzeniu paliwa z innego źródła niż wynikające z dokumentów zakupu; z tego powodu zasadnym było zbadanie, czy skarżący dla realizacji sprzedaży w zakresie wynikającym z dokumentów posiadał inne, poza udokumentowanymi, źródła dostawy oleju napędowego; w tym celu konieczne jest zbadanie i odniesienie się do posiadanych przez skarżącego ewidencji, tak po stronie zakupów, jak i sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu dotyczy dokonanej przez organy klasyfikacji paliwa znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1 oraz kwestii, czy od jego nabycia zapłacono akcyzę. Po pierwsze, w ocenie Sądu prawidłowo sklasyfikowano przedmiotowe paliwo, gdyż mimo wezwania (pismo organu pierwszej instancji z 21 czerwca 2016 r.) strona nie przedstawiła dowodów zakupu ani jakości paliwa znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1. Nadesłane w odpowiedzi na wezwanie dokumenty - faktury VAT nr: - z [...] stycznia 2016 r. dotycząca zakupu 4 062 dm3 oleju napędowego z L. sp. z o. o. z dowodem wydania nr [...] i odpisem ze świadectw jakości, - z [...] stycznia 2016 r. dotycząca zakupu 6 000 litrów oleju napędowego z D. sp. z o. o. w P. z dowodem zapłaty i sprawozdaniem z badań z 28 stycznia 2016 r. wykonanych przez O. sp. z o. o. w P. nie poświadczają nabycia paliwa znajdującego się w zbiorniku nr 1, ponieważ wynikające z nich parametry jakości znacząco odbiegają od parametrów jakości wynikających z badania przez laboratorium celne próby paliwa pobranego z tego zbiornika. Nie można przy tym uznać za zasadny zarzutu skargi, że różnice w parametrach mogą wynikać z zabrudzenia zbiornika na stacji paliw bądź zbiornika cysterny przewożącej paliwo. Ten bowiem, kto powołuje się na jakiś fakt, powinien go przynajmniej uprawdopodobnić. Jeżeli więc skarżący twierdzi, że różnice wynikają z zabrudzenia, powinien chociaż uprawdopodobnić, jakie konkretnie substancje mogły je spowodować oraz że je uprzednio kupował. Jeżeli tego nie uczynił, organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania pod kątem sprawdzenia ewentualnego zabrudzenia zbiorników i jego wpływu na parametry znajdującego się w nich wyrobu akcyzowego. Skoro zatem skarżący na wezwanie nie przedstawił stosownych dowodów zakupu wyrobu i świadectw jego jakości ani też nie uprawdopodobnił, że różnice w parametrach wynikające z badania i nadesłanych przez skarżącego dokumentów nie wynikają z zabrudzenia zbiornika, organ nie był zobowiązany do dokonania dodatkowych czynności, np. - jak postuluje się w skardze - badania posiadanej przez skarżącego ewidencji zakupu. Skoro skarżący jest w posiadaniu tej ewidencji, mógł na wezwanie organu ją przedstawić, czego nie uczynił. Oznacza to, że nie wykazał on, że zakupił paliwo znajdujące się w zbiorniku nr 1, niezależnie od tego, czy miało to się dokonać w 2016 czy 2015 roku. Prawidłowo organ ustalił, że znajdujący się w zbiorniku nr 1 wyrób to pozostałe paliwa silnikowe, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. Zgodnie z art. 86 ust. 2 u.p.a. paliwami silnikowymi w rozumieniu u.p.a. są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu pojazdów samochodowych. Zasadnie organ uznał, że na stacji paliw w zbiorniku nr 1 znajdował się wyrób energetyczny, oferowany na sprzedaż jako olej napędowy. W tym stanie rzeczy wobec 5 306 litrów posiadanego przez stronę wyrobu energetycznego, nie spełniającego - jak wyżej wskazano - wymagań dla olejów napędowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a., a spełniającego wymagania dla pozostałych paliw silnikowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a., należało zastosować stawkę podatku akcyzowego w wysokości 1797,00 zł/1000 litrów wynikającą z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujące w 2016 r. (M. P. z 2015 r., poz. 1253). Po drugie, organ zasadnie przyjął, że skarżący nie zapłacił podatku akcyzowego od nabycia paliwa znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem jest osoba fizyczna nabywająca lub posiadająca powyższe wyroby akcyzowe. Jak wcześniej wskazano, zasadnie organ ustalił, że znajdujący się w zbiorniku nr 1 wyrób akcyzowy skarżący nabył z nieustalonego źródła. Strona nie wykazała, aby zapłacono akcyzę na wcześniejszym etapie obrotu, co pozwoliłoby na uwolnienie się od odpowiedzialności podatkowej w powyższym zakresie. Organ nie mógł więc ustalić, że podatek został zapłacony. W myśl wyżej przywołanych przepisów skarżący jest więc zobowiązany do zapłaty akcyzy od nabycia lub posiadania paliwa znajdującego się w dniu kontroli w zbiorniku nr 1. Oznacza to, że nie naruszono art. 8 ust. 2 ani art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Brak danych, aby strona była przedstawicielem podatkowym (art. 13 ust. 1 pkt 4 u.p.a.). Organ uczynił zadość wymogom wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, albowiem zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły wnioski odmienne aniżeli domagała się strona, co przy prawidłowości tychże wniosków nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 187 § 1 o.p.). Nie doszło też do naruszenia art. 122 o.p. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutowi, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonano - zgodnie z art. 191 o.p. - swobodnej, ale nie dowolnej oceny dowodów. Zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia wskazują, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie dokonana przez skarżącego nie przesądza o nieprawidłowości oceny przeprowadzonej przez organy. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.