III SA/Po 527/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2010 roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od lutego do listopada 2005 roku I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adwokatowi H. K. kwotę [...],- ([...]) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...],- ([...]) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia 7 maja 2009 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu określił E. H. W. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku akcyzowego: - za luty 2005 r. w kwocie [...] zł, - za marzec 2005 r. w kwocie [...] zł, - za kwiecień 2005 r. w kwocie [...] zł, - za maj 2005 r. w kwocie [...] zł, - za czerwiec 2005 r. w kwocie [...] zł, - za lipiec 2005 r. w kwocie [...] zł, - za sierpień 2005 r. w kwocie [...] zł, - za wrzesień 2005 r. w kwocie [...] zł, - za październik 2005 r. w kwocie [...] zł, - za listopad 2005 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 10 kwietnia 2009 r. na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2009 r. wszczęto u E. H. W. postępowanie kontrolne w zakresie podatku akcyzowego za 2005 rok. W roku 2005 kontrolowana prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu paliwami ciekłymi oraz artykułami chemicznymi pod nazwą "[...]" E. W. w C. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. włączono do akt postępowania kontrolnego dokumenty dotyczące firmy "A" w P. zebrane w toku kontroli podatkowej nr [...] przeprowadzonej u E. H. W., J. W. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że podatnik zakupił olej napędowy, od którego nie zapłacono podatku akcyzowego. Kontrolowana w 2005 roku nie składała deklaracji na podatek akcyzowy do urzędu celnego. Podatnik posiada faktury VAT dotyczące zakupu oleju napędowego, które zostały wystawione w imieniu firmy "A" w P. Na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego w Z. oraz Urzędu Skarbowego P. ustalono, że spółka "A" nie była w kontrolowanym okresie zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług i nie składała deklaracji na ten podatek. W Urzędzie Skarbowym w Z. zarejestrowana jest firma "B" pod takim samym NIP, jakim posługiwała się spółka "A". Spółka ta składała deklaracje VAT-7 do listopada 2005 r. Od grudnia 2005 r. spółka "B" zaprzestała składania deklaracji podatku od towarów i usług. Na podstawie materiałów sprawy, w tym przesłanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. materiałów zebranych w toku postępowań kontrolnych prowadzonych wobec podmiotów, dla których zgodnie z treścią faktur VAT spółka "A" była dostawcą oleju napędowego i benzyny Pb 95 oraz materiałów zgromadzonych w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Z., organ ustalił, że spółka jawna "A" w 2005 roku była podmiotem nieistniejącym (fikcyjnym), tj. podmiotem wprawdzie formalnie zarejestrowanym, ale w oparciu o nieprawdziwe, nieścisłe i nieaktualne dane. Na fikcyjność spółki wskazują takie okoliczności jak: nieprowadzenie działalności pod wskazanym adresem, ukrywanie prawdziwego adresu działalności, nieposiadanie żadnego majątku, niewypełnianie obowiązków rejestracyjnych i aktualizacyjnych dotyczących adresu i nazwy spółki oraz innych danych zgłoszenia rejestracyjnego. Zebrane dowody w ocenie organu świadczą również o tym, że powstanie i działalność spółki "A" miała na celu zalegalizowanie sprzedaży paliwa z innych źródeł. Wystawiane przez nią faktury miały na celu upozorowanie faktycznej sprzedaży paliwa. W rzeczywistości faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu, wystawione zostały jedynie dla pozoru, tj. w celu zalegalizowania w obrocie paliwa z nieznanego źródła. Kontrolowany nie deklarował i nie płacił od nabytego oleju napędowego z nieustalonych źródeł podatku akcyzowego. Ilość sprzedanego oleju napędowego, od którego nie pobrano podatku akcyzowego, łącznie za poszczególne miesiące od lutego do listopada 2005 r. wynosiła [...] litrów. W konsekwencji organ dokonał rozliczenia należnego podatku akcyzowego za ten okres według stawki akcyzy w 2005 r. – 1.180 zł za 1000 l – na podstawie art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 11 ust. 2 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 64, art. 65 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1, poz. 1 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji E. W., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jej "odrzucenie" w całości. Podniosła, że organ I instancji nie odniósł się do licznych orzeczeń WSA wydanych w podobnych sprawach. Ponadto pominął w protokole kontroli część materiałów zebranych w sprawie, tj. dokumenty rejestracyjne spółki "A" czy "C" i decyzję w sprawie nadania numeru NIP, co zdaniem podatnika świadczy o tym, że dochował należnej staranności w sprawdzeniu, czy miał do czynienia z zarejestrowanymi podmiotami. Odwołująca podniosła też, że nie zakwestionowano autentyczności posiadanych przez nią dokumentów, a uznanie, że urządzenia księgowe prowadzone były w sposób nierzetelny nie zostało poparte żadnymi racjonalnymi dowodami. Zdaniem odwołującej zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jedynie na nieprawidłowości związane z dokonywaniem zakupu paliw przez jego dostawców, nie udowodniono natomiast nierzetelności jej dokumentów księgowych. Odwołująca stwierdziła, że okoliczność, iż najpierw następowała dostawa paliwa, a dopiero potem powstawały dokumenty dotyczące jego sprzedaży, jest normalną praktyką. Odwołująca zakwestionowała też stanowisko organu I instancji, że nie uznaje się za prawdziwe faktury wystawione przez podmiot, który posługuje się niepełną nazwą, ale jest podmiotem zarejestrowanym i posługującym się prawdziwym numerem NIP. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 9 czerwca 2010 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania stwierdził, że strona nie powołała żadnego konkretnego orzeczenia WSA dla poparcia prezentowanych przez siebie tez. Natomiast z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że określenie zobowiązania podatkowego w akcyzie podmiotowi nabywającemu wyroby akcyzowe bez zapłaconej akcyzy, tak jak w przedmiotowej sprawie, jest dopuszczalne. Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż firma "A" nie dokonywała obrotu paliwem, o czym świadczą następujące okoliczności: - spółka ta nie była w kontrolowanym okresie zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług i nie składała deklaracji za ten podatek, - w Urzędzie Skarbowym w Z. zarejestrowana jest firma "B" pod takim numerem NIP, jakim posługiwała się spółka jawna "A", spółka ta składała deklaracje VAT-7 do listopada 2005 r. - spółka "A" wskazywała adres swojej siedziby oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem, pod którym nie prowadziła działalności ani spółka "A" ani "B", - spółka "A" nigdy nie wykorzystywała pomieszczenia pod adresem wskazanym jako miejsce przechowywania ksiąg spółki, - "[...]" A. T., który miał być dostawcą oleju napędowego dla spółki "A" nie wystawiał faktur na rzecz spółki "A", - pod adresem w P. spółka "A" nie mogła prowadzić działalności polegającej na obrocie paliwami, gdyż pod tym adresem wynajmowano jedynie pomieszczenia biurowe, - w roku 2005 faktury, dowody KP i Wz mające potwierdzić rzekome transakcje pomiędzy spółką A a firmą E. W. podpisywał pełnomocnik spółki "A" A. B., który zeznał m.in., że wszyscy potencjalni odbiorcy paliwa z "A" najpierw sprzedawali paliwo niewiadomego pochodzenia, a on pod te sprzedaże "produkował" faktury świadczące o zakupie paliwa przez "A". W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż firma "A" w 2005 r. była formalnie zarejestrowana, ale w rzeczywistości była podmiotem fikcyjnym, którego rola polegała na wystawianiu faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, a które wystawiano po to, by zalegalizować wprowadzenie do obrotu paliwa, które odwołująca nabywała z innego nieudokumentowanego źródła. Nie można przy tym uznać, że odwołująca prawidłowo zweryfikowała wiarygodność swoich rzekomych kontrahentów, a działalność gospodarczą prowadziła w sposób odpowiedzialny i rzetelny, skoro rzekomy dostawca paliwa nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej. Fakt, że firma ta była formalnie zarejestrowanym podmiotem i został jej nadany NIP, nie stanowi w ocenie organu odwoławczego dowodu na to, że faktycznie prowadziła ona działalność gospodarczą i dokonywała określonych transakcji. Dowodem na faktyczne dokonanie zakupu paliwa nie są także w ocenie organu odwoławczego przedstawione przez stronę faktury jego zakupu z firmy "A". Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ odwoławczy stwierdził, że w uczciwym obrocie faktura dokumentuje opisane w niej rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, a obieg faktur odpowiada obiegowi uwidocznionych w niej towarów. Nie oznacza to jednak, że każda faktura dokumentuje rzeczywisty obrót towarami i że nie może wystąpić obieg fakturowy, który nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Po 1332/02). Ponadto prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, że stwierdzona fakturą czynność gospodarcza została dokonana, gdy organy podatkowe zasadnie kwestionują materialną prawidłowość faktury (wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1240/96). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zakwestionowały faktury wystawione z firmy "A" uznając, że nie dokumentują one rzeczywistych transakcji zawartych przez odwołującą z tą firmą, a nie ze względów formalnych (niepełna nazwa wystawcy). Z uwagi na to, że faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, bez znaczenia pozostaje także podnoszona przez odwołującą okoliczność, że najpierw następowała dostawa paliwa, a potem powstawały dokumenty dotyczące jego sprzedaży. Organy podatkowe, pomimo przeprowadzonego postępowania, nie ustaliły, od kogo odwołująca nabywała towar, a jednocześnie sam podatnik nie wykazał faktycznego źródła nabywanego paliwa, pomimo, że – jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych - również na stronie postępowania podatkowego ciąży obowiązek przedstawiania stosownych środków dowodowych. W skardze na powyższą decyzję E. W., reprezentowana przez pełnomocnika, zakwestionowała ustalenia organu, że dokonywała ona obrotu paliwem z podmiotem fikcyjnym oraz że nabywała paliwa z innego nieudokumentowanego źródła. Skarżąca utrzymywała, że faktycznym dostawcą paliwa była spółka "A", o czym mają świadczyć w szczególności wystawiane faktury VAT, na których znajduje się adnotacja, że podatek akcyzowy zapłacono, comiesięczne deklaracje VAT-7 spółki "A" oraz kopie zeznań podatkowych tej firmy. Ponadto – jak dalej podała skarżąca, z zeznań przedstawiciela tej firmy wynika, że faktury dla firmy "[...]" były wystawiane w dniu dostawy oleju napędowego, co potwierdza dostawę towaru, a nie tylko odbiór samych faktur, do każdej faktury dołączone było świadectwo laboratoryjne świadczące o jakości paliwa, a w dniu dostawy następowała zapłata za paliwo i wystawiane były dokumenty KP. Ponadto skarżąca podkreśliła, że dochowała należytej staranności, sprawdzając legalność działalności dostawcy, o czym mają świadczyć: dokumenty rejestracyjne spółki "A", deklaracje VAT-7, świadectwa jakości dostarczanych paliw, faktury VAT i dokumenty KP. Skarżąca podkreśliła, że spółka ta do chwili obecnej jest zarejestrowana w KRS, a posługiwanie się niepełną nazwą nie może przesądzać o unieważnieniu faktury czy zakazie odliczania VAT, zaś do prowadzenia działalności gospodarczej zdaniem skarżącej wystarczy biuro. Ponadto skarżąca powołała się na decyzję z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...], która jest oparta na takich samych przesłankach jak zaskarżona decyzja, wskazując że w wyniku odwołania skarżącej sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że powołana w skardze decyzja została wydana przez inny organ. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł także o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego nieopłaconych nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi prawidłowe są ustalenia organów podatkowych, że w okresie od lutego 2005 r. do listopada 2005 r. skarżąca nabyła olej napędowy nie od pomiotu widniejącego na fakturach VAT – spółki "A", lecz z innego nieudokumentowanego źródła. Ustalenia te znajdują bowiem potwierdzenie w zgromadzonym materiale sprawy, w tym w szczególności w materiale zebranym w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok. Z informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym w Z. oraz Urzędzie Skarbowym P. wynika, że spółka "A" w istotnym w niniejszej sprawie okresie – od lutego 2005 r. do listopada 2005 r. – nie była zarejestrowana jako podatnik podatku od towarów i usług i nie składała deklaracji na ten podatek, natomiast pod numerem NIP, wskazanym w fakturach jako NIP tej spółki, zarejestrowana jest spółka "B", która składała deklaracje VAT-7 do listopada 2005 r. Z informacji udzielonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. wynika, że w miejscu wskazanym jako siedziba i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej spółki "A" nie była prowadzona działalność gospodarcza zarówno przez tę spółkę, jak i spółkę "B". Spółka "A" nie mogła również prowadzić działalności gospodarczej we wskazanym miejscu w P., gdyż – jak wynika z wyjaśnień właścicielki pomieszczenia, wynajmowała ona jedynie pomieszczenia biurowe. Jednocześnie – wbrew twierdzeniom skargi, nie może budzić wątpliwości, że faktyczna działalność polegająca na obrocie paliwami wymaga odpowiedniego miejsca prowadzenia tej działalności, a nie tylko biura. Również miejsce wskazane jako miejsce przechowywania ksiąg spółki nie było rzeczywiście wykorzystywane na ten cel zarówno przez spółkę "A" jak i "B", co wynika z wyjaśnień administratorki tego pomieszczenia. Natomiast przedstawiciel [...] – A. T., który miał być rzekomym dostawcą oleju napędowego do spółki "A" nie potwierdził takiej dostawy, stwierdzając że jego firma nigdy nie wystawiała faktur na rzecz spółki "A". Ponadto osoba występująca jako pełnomocnik spółki "A" (i wystawca faktur VAT w imieniu tej spółki) w złożonych zeznaniach wyraźnie stwierdziła, że odbiorcy paliwa ze spółki "A" sprzedawali paliwo niewiadomego pochodzenia, a on następnie wystawiał faktury mające świadczyć o zakupie paliwa od spółki "A". W świetle powyższych okoliczności organy podatkowe słusznie przyjęły, że istotne w niniejszej sprawie transakcje zakupu przez skarżącą oleju napędowego od spółki "A" w okresie od lutego 2005 r. do listopada 2005 r. w rzeczywistości nie miały miejsca. Spółka "A" faktycznie nie brała bowiem udziału w rzeczywistym obrocie, polegającym na dostawie oleju napędowego na rzecz skarżącej, niezależnie od powoływanej przez skarżącą okoliczności, że formalnie była ona podmiotem zarejestrowanym w KRS. W tym kontekście całkowicie bezpodstawne jest powoływanie się przez skarżącą w szczególności na dokumenty rejestracyjne spółki "A", mające świadczyć o dołożeniu należytej staranności w weryfikacji swego kontrahenta, skoro dostawa oleju napędowego od spółki "A" na rzecz skarżącej w ogóle nie miała miejsca. Bez znaczenia pozostaje także powoływana przez skarżącą okoliczność posługiwania się przez spółkę "A" niepełną nazwą, która w opinii skarżącej stanowiła jedynie formalne uchybienie, a która nie miała dla powyższego ustalenia decydującego znaczenia. W tej sytuacji uprawnione jest przyjęcie przez organy podatkowe, że spółka "A" wskazana w fakturach jako sprzedawca oleju napędowego była faktycznie podmiotem nieistniejącym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest bowiem pogląd, że podmiot nieistniejący to także podmiot stwarzający formalne pozory istnienia, który jednak rzeczywiście nie uczestniczy w obrocie prawnym (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2004 r., sygn. akt FSK 1741/04). Wbrew twierdzeniom skargi wystawione faktury w niniejszej sprawie nie stanowią dowodu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ – jak wykazano powyżej, ich prawidłowość materialnoprawna została skutecznie podważona w toku postępowania podatkowego, w którym wykazano, że uwidocznione na nich transakcje nie miały miejsca, a spółka "A" wskazana jako sprzedawca oleju napędowego była podmiotem nieistniejącym. W konsekwencji prawidłowe jest również stwierdzenie organów podatkowych, że faktury wystawione przez "A" nie dokumentowały rzeczywistego obrotu, lecz były wystawiane w celu zalegalizowania wprowadzenia do obrotu oleju napędowego z innego nieudokumentowanego źródła. Jednocześnie w toku postępowania podatkowego skarżąca nie wykazała, z jakiego źródła pochodził nabywany olej napędowy, jak również nie wykazała, że podatek akcyzowy został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. W tej sytuacji organy podatkowe prawidłowo uznały skarżącą za podatnika podatku akcyzowego i określiły zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lutego 2005 r. do listopada 2005 r. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, a w myśl ust. 2 pkt 1 tego przepisu podatnikami są również podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Stosownie do art. 4 ust. 3 powyższej ustawy opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, przy czym w myśl ust. 4 tego przepisu czynności, o których mowa w ust. 1-3, podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 6 ust. 1 ustawy), a jeżeli czynności, o których mowa w ust. 1, zostały wykonane z naruszeniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, obowiązek podatkowy powstaje z dniem dokonania tych czynności, a jeżeli dnia tego nie można określić - z dniem, w którym uprawniony podmiot stwierdził dokonanie takiej czynności (art. 6 ust. 3 ustawy). Wysokość należnego zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące od lutego 2005 r. do listopada 2005 r. została określona według stawek przewidzianych w § 2 ust. 1 pkt 1 (poz. 1 pkt 5 załącznika nr 1) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) i nie była kwestionowana przez skarżącą zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i sądowoadministracyjnego. Należy także dodać, że skarżąca, powołując się w skardze na decyzję, która jej zdaniem została wydana w stosunku do niej w podobnym stanie faktycznym, nie określiła dostatecznie przedmiotu tej decyzji ani organu, który ją wydał (a który – jak wynika z odpowiedzi na skargę – nie jest tożsamy z organem orzekającym w niniejszej sprawie), co uniemożliwia odniesienie się do jej treści, niezależnie od tego, że nie jest ona wiążąca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, skargę należało oddalić, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu orzeczono w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z art. 250 tejże ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 a) w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).