III SA/Po 550/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za wydobywanie kopaliny z naruszeniem koncesji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2015 r. ustalającą wobec [...] opłatę dodatkową za działalność wykonywaną z rażącym naruszeniem warunków koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego w łącznej wysokości [...] zł. W skardze na powyższą decyzję J. N., spadkobierca po zmarłym [...], zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazała, że koncesja wydana na rzecz [...] wygasła, przez co nie ma ona aktualnie możliwości kontynuowania działalności przedsiębiorstwa spadkodawcy i uzyskiwania dochodów z kopalni. Jednocześnie istnieją zobowiązania związane z wykonywaniem obowiązków poeksloatacyjnych złoża. Skarżąca nie jest w stanie uiścić powyższej kwoty. Kwota ta znacznie przekracza jej dochody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że skarżąca nie przedstawiła ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, z których wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w jej przypadku wywołać trudne do odwrócenia skutki lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca ograniczyła się wyłącznie do stwierdzenia, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji znacznie przekracza jej dochody, jednakże nie przedstawiła przy tym konkretnych okoliczności obrazujących jej sytuację majątkową uniemożliwiając w konsekwencji weryfikację, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie wiąże się z zagrożeniami przez nią wskazanymi. Nie można w tym względzie przyznać rozstrzygającego znaczenia okoliczności braku możliwości kontynuacji działalności gospodarczej spadkodawcy, skoro nadal nieznana pozostaje sytuacja majątkowa samej skarżącej. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.