III SA/Po 556/12

Dnia 28 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R Z na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego AR i MR z dnia 2 marca 2012 r., nr w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego AR i MR z dnia 2 marca 2012 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, w jego uzasadnieniu jedynie podnosząc, że wykonanie decyzji pozbawi stronę płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. We wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Zauważyć też trzeba, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, Legalis). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżący nie powołał się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Wobec tego stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, niejako na marginesie trzeba dodać, że decyzja której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja w przedmiocie przyznania płatności (uprawnienia) w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, czyli orzeczenie, które co do zasady nie nakłada na stronę żadnych nowych obowiązków. Jak wynika z decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR przyznano R Jednolitą Płatność Obszarową na rok 2010 w wysokości 53.907,19 zł, odmówiono przyznania Uzupełniającej Płatności Obszarowej i nałożono sankcję w wysokości 16.089,08 zł. Kwota sankcji będzie zaś potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeśli płatności przyznane w tych latach nie pozwolą na kompensację kwoty sankcji, pozostałe saldo będzie natomiast anulowane. W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i działając na podstawie powołanego wcześniej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.