III SA/Po 568/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] września 2016 r., w której wymierzono skarżącej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na jednym automacie o nazwie Hot Fun poza kasynem gry, w wysokości [...] zł. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Motywując ten wniosek wskazała, że przymusowa realizacja decyzji mogłaby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach, powodując realne zagrożenie dla jej sytuacji finansowej. Jej wykonanie oznaczałoby konieczność zapłaty olbrzymiej kwoty pieniężnej, której skarżąca w tej chwili nie posiada. Skutkowałoby to wszczęciem postępowania egzekucyjnego i naraziło na niepotrzebne koszty oraz niedogodności. Na poparcie tych twierdzeń skarżąca przedłożyła: - zeznanie CIT-8 za rok podatkowy 2016, z którego wynika, że skarżąca osiągnęła przychód wysokości [...] zł, koszty jego uzyskania wyniosły [...] zł, a strata [...] zł; - zeznanie CIT-8 za rok 2015 z przychodem [...] zł, kosztami [...] zł oraz dochodem [...] zł; - jednostronny rachunek zysków i strat, a także bilans za powyższy okres; - umowę o kredyt obrotowy nr [...] z [...] kwietnia 2015 r.; - umowę o kredyt w rachunku bieżącym nr [...] z [...] kwietnia 2015 r.; - umowę o kredyt obrotowy nr [...] z [...] lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych rozważań stwierdzić trzeba, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w jej sytuacji którejś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca podnosi, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowi realne zagrożenie dla jej sytuacji finansowej i nie dysponuje ona kwotą [...]zł, która została orzeczona zaskarżoną decyzją. Podnieść trzeba, że nie sposób wyprowadzić powyższych wniosków z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji. Wręcz przeciwnie przedstawione przez nią zeznania podatkowe wykazują, że skarżąca osiąga przychód wielokrotnie przewyższający orzeczoną karę pieniężną (średnio [...] zł miesięcznie w 2016 roku; [...] zł miesięcznie w 2015 roku), a nadto dysponuje aktywami trwałymi i obrotowymi o znacznej wartości (na koniec 2016 roku aktywa trwałe o wartości [...] zł, w tym środki trwałe [...] zł; aktywa obrotowe o wartości [...] zł, w tym zapasy [...] zł) i ma możliwość pozyskania dodatkowych środków pieniężnych (przełożone umowy o kredyt obrotowy i umowa o kredyt na rachunku bieżącym). W tych okolicznościach przyjęcie, że skarżąca nie jest w stanie wykonać zaskarżonej decyzji – bez zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przeczyłoby zasadom doświadczenia życiowego i logicznego myślenia. Do wniosku przeciwnego nie może prowadzić sama okoliczność poniesienia przez skarżącą straty za rok 2016. Strata, jako wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza bowiem braku środków finansowych. Wobec powyższego brak jest podstaw, aby przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji przez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W okoliczności te nie wpisują się dolegliwości jakie wywoła ewentualna egzekucja orzeczonej kwoty. Podnieść w tym miejscu trzeba, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze wskazane okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.