III SA/Po 57/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K., R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2013 r. określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości [...] zł, a także orzekającą o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki cywilnej X: H. K. oraz R. A., za zaległość podatkową spółki w kwocie [...] zł, powstałą w związku z niezapłaceniem w terminie podatku akcyzowego, oraz za odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ze względu na szczególnie ważny interes strony, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazali, że kwota zobowiązania podatkowego znacznie przekracza ich aktualne możliwości finansowe, w związku z czym nie mają dostatecznych środków na ich pokrycie. Kwota ta w stosunku do ich możliwości płatniczych jest bardzo znaczna. Nie mają oni możliwości jej uiszczenia bez poniesienia znacznego uszczerbku zarówno dla siebie, jak i dla ich rodzin. Tymczasem ochrona rodziny i zagwarantowanie godziwego życia powinno stanowić wartość nadrzędną, uzasadniającą wstrzymanie wykonalności decyzji. Nadto skarżący podnieśli, że prowadzą działalność gospodarczą, dla której egzekucja należności wskazanej w decyzji jest na tyle znacząca, że mogłaby spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności i ogłoszenie upadłości prowadzonej firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali aby wykonanie skarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Argumentując złożony w tym zakresie wniosek nie tylko powołali się na przesłankę "ważnego interesu strony", która nie jest przewidziana w przywołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., jako jedna z przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu, lecz nadto nie uzasadnili go w dostateczny sposób. Skarżący jedynie ogólnikowo wskazali, ze kwota zobowiązania podatkowego, określona w skarżonej decyzji, przekracza ich aktualne możliwości finansowe, a jej uiszczenie doprowadzi do znacznego uszczerbku zarówno dla nich, jak i dla ich rodzin. Nadto zdaniem skarżących egzekucja tej należności może spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i ogłoszenie upadłości firmy. Skarżący nie podali jednakże, ani w skardze, ani na dalszym etapie postępowania sądowego, żadnych konkretnych informacji, popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W tym miejscu podnieść należy, że na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. przywołane już powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżących sprowadzały się zaś do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. Brak jest zatem podstaw do tego aby stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy skutki wskazane we wniosku. Skarżący nie wykazali dlaczego Sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazywane przez nich zagrożenia. Do akt nie złożono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżących, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, a które pozwoliłyby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał możliwości ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem skarżących środka ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.