III SA/Po 576/14

Dnia 4 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. O. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi Pismem z dnia 10 kwietnia 2014 roku A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. W skardze A. O. zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na przedmiotową decyzję. W uzasadnieniu skarżąca wskazał, że "przegapiła termin odwołania o 2 dni, gdyż była z mężem na badaniach", a ponadto oświadczyła, że z badań wrócili dnia 12 kwietnia 2014 roku (sobota), podczas gdy poczta jest czynna jedynie od poniedziałku do piątku. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu postrzegany jako obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05). W rozpoznawanej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazała "gapiostwo" oraz pobyt na badaniach z mężem, które spowodowały, że nie była w stanie zająć się wszystkimi sprawami sądowymi. W orzecznictwie przyjmuje się, że nieuwaga lub zaniedbanie nie mogą być kwalifikowane jako brak winy, będący przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. post. NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04). Strona, która mimo prawidłowego pouczenia, nie stosuje się do tego pouczenia, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie (por. post. NSA z 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 346/08). W efekcie wskazane przez wnioskodawczynię w niniejszej spawie przyczyny nie złożenia skargi w terminie nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu do jej wniesienia. Nie można bowiem uznać, iż wskazane przez wnioskodawczynię okoliczności uzasadniają brak winy w uchybieniu terminu – w szczególności sytuacji, gdy skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie mogła skorzystać z pomocy innych osób przy składaniu skargi do sądu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.