III SA/Po 595/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga T. D. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W złożonej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że egzekucja naliczonej kary stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ spowoduje zachwianie płynności finansowej tak małego gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym podkreślić, że aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. W niniejszej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został wystarczająco uzasadniony. Skarżący powołał się na przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie wskazał konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji osobistej i majątkowej, pozwalających na weryfikację wniosku w tym przedmiocie, a więc stwierdzenie, czy wskazane przesłanki rzeczywiście zaistniały w jego przypadku. W szczególności skarżący nie podał żadnych danych dotyczących uzyskiwanych dochodów, posiadanego majątku, stanu rodzinnego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz ewentualnych źródeł i wysokości dochodów osiąganych również przez te osoby. Nie powołał się również na żadne dokumenty źródłowe w tym zakresie, co uniemożliwia Sądowi ocenę złożonego wniosku z punktu widzenia ustawowych przesłanek zastosowania omawianej ochrony tymczasowej, na które się powołano. W tej sytuacji Sąd nie ma bowiem możliwości porównania wysokości ustalonej do zwrotu kwoty płatności z aktualnymi możliwościami płatniczymi skarżącego, a w konsekwencji do przeprowadzenia oceny, czy po stronie skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem wyjaśnić, że samo pogorszenie się sytuacji finansowej wskutek ewentualnego wyegzekwowania należności wynikającej z zaskarżonej decyzji nie jest równoznaczne z niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków jako warunków zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Naturalnym następstwem decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności podlegającą zwrotowi jest pewna dolegliwość finansowa, pogorszenie się sytuacji materialnej adresata tejże decyzji, względnie jego rodziny, które jednak zasadniczo jest odwracalne. Natomiast dla zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu - jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - chodzi o niebezpieczeństwo wystąpienia takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w szczególności w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki jako przesłanka wstrzymania wykonania decyzji to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie zostały natomiast podniesione i uprawdopodobnione przez skarżącego. Tymczasem należy podkreślić, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Natomiast brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podobnie jak brak jego uzasadnienia w ogóle, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.